ตอนที่ 992
บทที่ 994 ถ้าไม่อยากเป็นมนุษย์ ก็เป็นสุนัข
October 21, 2026
ระหว่างทางลงจากภูเขา
เซียวอี้เหรินจับมือกับเยี่ยชิว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข
ทั้งสองดูเหมือนคู่รักกัน
“หมอเยี่ย ครั้งนี้คุณหลอกชงซวีเต้าเหรินจริงๆ”
“คุณไม่เพียงแต่ได้รับวิชาเทพที่ไม่มีใครเทียบได้ของอู่ตาน เท่านั้น แต่คุณยังได้รับเหอโส่วอูนับพันปีอีกด้วย”
“คุณคงไม่เห็น ตอนที่เรากำลังจากไป ใบหน้าของชงซวีเต้าเหรินโกรธจัด
เยี่ยชิวหัวเราะเบาๆ “มันไม่ใช่ความผิดของฉัน”
“หากชงซวีเต้าเหรินจริงใจกับฉันตั้งแต่แรก ฉันจะหลอกเขาได้อย่างไร?”
“เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ การเดินทางไปภูเขาอู่ตานครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามากจริงๆ”
“อี้เหริน คุณคือดาวนำโชคของฉันจริงๆ”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวอี้เหรินก็ยิ้มกว้างขึ้น และเธอก็พูดว่า “หมอเยี่ย ฉันหวังว่าจะทำให้คุณโชคดีได้เสมอ”
หมายถึงอะไร?
เธอกำลังสารภาพกับฉันเหรอ?
เยี่ยชิวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นคนเฝ้าประตูวัยกลางคนที่อยู่ไม่ไกล กำลังถือตะกร้าไม้ไผ่สองใบอยู่บนเสาไหล่
ตะกร้าเต็มไปด้วยน้ำแร่
ขณะที่เยี่ยชิวกำลังสังเกตคนเฝ้าประตู คนเฝ้าประตูก็สังเกตเห็นเขาเช่นกัน
“นายท่าน ต้องการน้ำดื่มไหม?”
ขณะที่พนักงานยกกระเป๋าพูด เขาก็เผยให้เห็นปากที่เต็มไปด้วยฟันเหลือง ดูเป็นคนซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา
“อี้เหริน กระหายน้ำมั้ย?” เยี่ยชิวถาม
เซียวอี้เหรินส่ายหัว “ไม่กระหาย”
ทันใดนั้น พนักงานยกกระเป๋าก็พูดอีกครั้งว่า “นายท่าน ทางลงภูเขายังอีกยาวไกล ซื้อน้ำสักขวด ไม่งั้นจะกระหายน้ำไม่มีที่ซื้อน้ำทีหลัง”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ขอสองขวดให้ฉันหน่อย”
“แน่นอนครับ” พนักงานยกกระเป๋ารู้สึกตื่นเต้น ก้มลงหยิบน้ำแร่สองขวดออกจากตะกร้าแล้วมอบให้เยี่ยชิว
“เท่าไร?” เยี่ยชิวถาม
“หนึ่งหยวนต่อขวด” พนักงานยกกระเป๋าตอบ
“ถูกมาก?” เซียวอี้เหรินรู้สึกประหลาดใจ “ฉันได้ยินมาว่าในพื้นที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่ น้ำแร่มีราคาห้าหรือสิบหยวนต่อขวด ทำไมน้ำแร่บนภูเขาอู่ตานถึงถูกมาก?”
พนักงานยกกระเป๋าตอบว่า “ท่านหญิง คุณอาจจะไม่รู้ แต่ภูเขาอู่ตานนั้นแตกต่างจากที่อื่น ชงซวีเต้าเหรินกำหนดไว้อย่างชัดเจนว่า ราคาของสิ่งของบนภูเขาควรเท่ากับราคาด้านล่าง และไม่ควรเรียกเก็บเงินนักท่องเที่ยวมากเกินไป”
เซียวอี้เหรินถามว่า “แล้วคุณหาเงินได้อย่างไร?”
พนักงานยกกระเป๋ายิ้ม “ชงซวีเต้าเหรินให้เงินอุดหนุนรายเดือนแก่ฉันสามพันหยวน”
จู่ๆ เซียวอี้เหรินก็ตระหนักได้ว่า “ฉันเข้าใจแล้ว คุณเป็นพนักงานที่ได้รับการว่าจ้างจากชงซวีเต้าเหรินใช่ไหม?”
“ถูกต้อง” พนักงานยกกระเป๋ากล่าว “ฉันเป็นชาวบ้านจากตีนเขา ต้องดูแลผู้สูงอายุที่บ้านและไม่สามารถทำงานนอกบ้านได้ ชงซวีเต้าเหรินหางานนี้ให้ฉัน”
“ฉันสามารถดูแลผู้สูงอายุและหาเงินมาเลี้ยงดูตระกูลได้”
“ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”
เซียวอี้เหรินถอนหายใจ “คงจะดีมากถ้าสถานที่ท่องเที่ยวทั้งหมดในประเทศเป็นเหมือนภูเขาอู่ตาน ไม่เรียกเก็บเงินนักท่องเที่ยวมากเกินไป”
ขณะนั้น
พนักงานยกกระเป๋าพูดกับเยี่ยชิวว่า “นายท่าร นี่คือน้ำแร่ที่ผลิตในท้องถิ่นโดยใช้น้ำพุจากภูเขา รสชาติดีมาก คุณควรลองชิม”
“ฉันรับรองว่ารสชาติจะอร่อยกว่าน้ำแร่ใดๆ ในตลาด”
“ถ้าคุณไม่ชอบมันหลังจากลองแล้ว ฉันจะคืนเงินให้คุณทันที”
“จริงหรือ?” เยี่ยชิวเหลือบมองที่พนักงานยกกระเป๋า คลายเกลียวหมวกและจิบ
“นายท่าน รสชาติเป็นยังไงบ้าง?” พนักงานยกกระเป๋าถามอย่างกระตือรือร้น
“หวานนิดหน่อย” เยี่ยชิวกล่าว “อี้เหริน ลองดูสิ น้ำแร่นี่ดีจริงๆ”
หลังจากพูดแล้ว เยี่ยชิวยังช่วยเซียวอี้เหรินคลายเกลียวฝาขวดออก
เซียวอี้เหรินจิบแล้วขมวดคิ้ว “ทำไมฉันถึงไม่ได้ลิ้มรสความหวานล่ะ และรสชาติของน้ำแร่นี้ดูแปลกไปนิดหน่อย...…”
ก่อนที่จะพูดจบประโยค
เปลือกตาของเซียวอี้เหรินก็กลิ้งไปด้านหลัง และเธอก็ทรุดตัวลงกับพื้น
“อี้เหริน คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”
เยี่ยชิวดำเนินการอย่างรวดเร็ว จับเสี่ยว อี้เหริน แล้วส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันรู้สึกเวียนหัว”
“เป็นลมไปแล้ว ผู้นำเยี่ย นอนหลับฝันดี!” ใบหน้าที่เรียบง่ายและซื่อสัตย์ของพนักงานยกกระเป๋าหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มอันน่ากลัว
ตุ๊บ!