ตอนที่ 994
บทที่ 996 นายน้อยตระกูลสวี่
October 21, 2026
สาวน้อยเก็บเห็ด?
เยี่ยชิวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
นั่นหมายความว่าอย่างไร?
ในขณะที่เขาสับสน หลินจิงจื้อก็นั่งยองๆ
เยี่ยชิวเข้าใจทันที เขารีบปิดกระจกรถแล้วขับออกไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
รถจอดที่ทางเข้าโรงพยาบาลเจียงโจว
หลินจิงจื้อเงยหน้าขึ้น เม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม “ที่รัก คุณชอบไหม?”
“คุณคิดอย่างไร?” เยี่ยชิวถามกลับ
หลินจิงจื้อคล้องมือของเธอไว้รอบคอของเยี่ยชิว และพูดอย่างติดตลกว่า “ที่รัก คุณเสร็จแล้ว แต่ฉันไม่เสร็จ เราควรทำอย่างไรดี?”
เยี่ยชิวพูดว่า “พี่หลิน ให้ฉันทำสิ่งที่ฉันต้องทำให้เสร็จก่อน แล้วฉันจะไปหาคุณคืนนี้”
“แต่ฉันต้องการตอนนี้”
“พี่หลิน ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ”
“ฉันไม่สนใจ” หลินจิงจื้อกอดเยี่ยชิวแน่นขึ้นและพูดว่า “คุณต้องทำให้ฉันรู้สึกสบายใจตอนนี้”
เยี่ยชิวรู้สึกปวดหัวขึ้นมา “พี่หลิน……”
บี๊บ บี๊บ บี๊บ!
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของหลินจิงจื้อก็ดังขึ้น
หลินจิงจื้อไม่สนใจ ก็จูบคอของเยี่ยชิวอย่างกระตือรือร้นราวกับงูตะกละ
“พี่หลิน โทรศัพท์ของคุณดังอยู่ กรุณารับสายด้วย”
“ฉันไม่รับ ฉันต้องการคุณ”
หลินจิงจื้อถึงกับเริ่มถอดกระโปรงของเธอออก เผยผิวขาวเป็นหย่อมๆ และจงใจยั่วยวนเยี่ยชิว
เธอช่างเป็นแม่มดที่มีเสน่ห์จริงๆ!
เยี่ยชิวกลืนน้ำลายไปมา หากพวกเขาอยู่ที่อื่น เขาจะจัดการกับหลินจิงจื้ออย่างแน่นอนทันที
บี๊บ บี๊บ บี๊บ
โทรศัพท์ของ หลินจิงจื้อ ดังขึ้นอีกครั้ง
“พี่หลิน คุณควรรับโทรศัพท์นะ มันอาจจะสำคัญ” เยี่ยชิวแนะนำ
หลินจิงจื้อปล่อยเยี่ยชิวอย่างไม่เต็มใจและหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เมื่อเห็นว่าผู้โทรคือซุนเหมิงเจี๋ย เธอก็รับสายและอุทานว่า “คุณรู้ไหมว่าฉันกำลังทำเรื่องสำคัญกับเยี่ยชิวอยู่ คุณกำลังทำลายอารมณ์จริงๆ”
ซุนเหมิงเจี๋ยยังคงเงียบอยู่ที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์
“คุณตามฉันมีเรื่องอะไร?” หลินจิงจื้อถามอีกครั้ง
ในที่สุดซุนเหมิงเจี๋ยก็ตอบว่า “คุณหลิน ฉันไม่พบกับผู้จัดการทั่วไปของสวี่ซื่อกรุ๊ป"
“โอ้?” หลินจิงจื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย “เขาไม่อยากพบคุณเหรอ?”
ซุนเมิ่งเจี๋ยอธิบายว่า “ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไปที่โรงแรม แต่ดูเหมือนว่าผู้จัดการทั่วไปของสวี่ซื่อกรุ๊ปจะหายไป”
“คุณหลิน หากคุณมีเวลา คุณช่วยกลับมาที่บริษัทหน่อยได้ไหม!”
“เราต้องหารือเกี่ยวกับรายละเอียดการเจรจาที่กำลังจะเกิดขึ้นกับสวี่ซื่อกรุ๊ปในวันพรุ่งนี้ ฉันได้รวบรวมทีมผู้บริหารเพื่อระดมความคิดร่วมกัน”
“คุณหลิน คุณตกลงไหม?”
หลังจากพิจารณาแล้ว หลินจิงจื้อก็ตอบว่า “ตกลง”
วางสายโทรศัพท์แล้ว
หลินจิงจื้อจูบเยี่ยชิวบนใบหน้าแล้วพูดว่า “ที่รัก กลับมาเร็วๆนะ คืนนี้ ฉันจะรอคุณอยู่”
เยี่ยชิวรู้สึกโล่งใจ เขาหยิบเหอโส่วอูออกมาจากท้ายรถแล้วเดินเข้าไปในโรงพยาบาล
เมื่อเข้ามา
พยาบาลที่แผนกต้อนรับก็ทักทายเขาอย่างอบอุ่น
“ผู้อำนวยการเยี่ย คุณกลับมาแล้วเหรอ?”
“ผู้อำนวยการเยี่ย เราไม่ได้เจอคุณมาหลายวันแล้ว เราคิดถึงคุณ”
“ผู้อำนวยการเยี่ย คุณดูหล่อมากขึ้นอีก”
“……”
พยาบาลกลุ่มหนึ่งคุยกันอย่างตื่นเต้นด้วยสีหน้าหลงใหล
เยี่ยชิวพูดกับพวกเขาอย่างสุภาพ
“โอ้ ผู้อำนวยการเยี่ย มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในแผนกการแพทย์แผนจีนนะรู้ไหม?” จู่ๆ พยาบาลคนหนึ่งก็พูดขึ้น
เยี่ยชิวสับสน “เกิดอะไรขึ้น?”
“คุณไม่รู้?” พยาบาลรู้สึกประหลาดใจ แล้วพูดอย่างลึกลับว่า “คุณควรไปที่แผนกการแพทย์แผนจีนและดูด้วยตัวเอง คุณอาจจะได้เห็นเหตุการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจทีเดียว”