บทที่1142 ทำให้ฉันเสียใจไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ? ลองดูสิ!

เซี่ยนเซี่ยนเคยเรียนในโรงเรียนธรรมดา หลังจากที่ฉินหว่าน ติดตามเยี่ยชิวภายใต้การจัดการของเยี่ยชิว ฉินหว่านก็ส่งเซี่ยนเซี่ยนไปโรงเรียนชนชั้นสูง

เมื่อเยี่ยชิวรีบไปโรงเรียนก็เป็นเวลาสิบโมงครึ่งแล้ว

การประชุมผู้ปกครองกับครูสิ้นสุดลงแล้ว

เยี่ยชิวไม่เห็นเซี่ยนเซี่ยน ตอนที่เขาเข้าโรงเรียน หลังจากถามใครสักคน เขาพบว่าเซี่ยนเซี่ยน ทะเลาะกับเพื่อนร่วมชั้นของเธอในการประชุมผู้ปกครองและครู และถูกเรียกไปที่ห้องปกครองโดยอาจารย์ใหญ่

เยี่ยชิวรีบไปที่ห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่

ก่อนเข้าประตูฉันได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนจากข้างใน

“เซี่ยนเซี่ยนคุณทำอะไรลงไป?”

“ใครทำให้คุณกล้าทะเลาะกันในที่ประชุมผู้ปกครองกุบครู มันผิดมากนะ”

“คุณรู้ไหมว่าการต่อสู้ของคุณในวันนี้ทำให้อาจารย์ใหญ่ตื่นตระหนก และตอนนี้ครูและนักเรียนทุกคนในโรงเรียนก็รู้เรื่องนี้แล้ว เพราะคุณ ครูที่โดดเด่นของฉันในปีนี้ก็ถูกทำลายด้วย”

จากนั้นเสียงของเซี่ยนเซี่ยนก็ดังขึ้น

“อาจารย์ซู ฉันขอโทษ มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรต่อสู้กับเฉาตง…”

ก่อนที่เซี่ยนเซี่ยนจะพูดจบ เสียงอันเฉียบคมของอาจารย์ซูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“รู้แล้วผิดแล้วทำไมถึงทะเลาะกันในที่ประชุมผู้ปกครองกับครู”

เซี่ยนเซี่ยนอธิบาย "อาจารย์ซู เฉาตงเอามือเข้าไปในเสื้อผ้าของฉันแล้วแตะฉัน ไม่เพียงแต่เขาทุบตีฉันเท่านั้น เขายังบอกว่าฉันไม่มีพ่อและฉันก็เป็นแค่ไอ้สารเลว ฮื่อฮื่อฮื่อ..."

"เด็กขี้แง!" อาจารย์ซูตะโกน " เป็นไปได้ไงที่เฉาตงจับตัวคุณ คุณเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอ ถ้าฉันสัมผัสคุณ คุณจะชิ้นเนื้อหายเลยไหม?"

“อีกอย่าง เฉาตงผิดเหรอ?”

“คุณมีพ่อหรือเปล่า?”

เซี่ยนเซี่ยนร้องไห้ "ฉันมีพ่อ และพ่อของฉันเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่..."

“ช่างเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ทำไมคุณไม่บอกว่าพ่อของคุณคือซูเปอร์แมนหรือบุรุษเหล็กล่ะ?” อาจารย์ซูยิ้มเยาะ

เซี่ยนเซี่ยนกล่าวเสริมว่า “ฉันมีพ่อจริงๆ พ่อของฉันมีพลังมาก เขาเป็น…”

“พอแล้ว!” อาจารย์ซูขัดจังหวะเซี่ยนเซี่ยนอย่างหยาบคาย และพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าในชั้นเรียนของฉันมีนักเรียนแบบคุณได้ยังไง วันนี้คุณทำให้ฉันขายหน้ามาก ปัญหาเล็กๆเป็นปัญหาใหญ่ไปได้!”

“ฉันล่ะไม่อยากมีนักเรียนแบบคุณอีกแล้ว”

“ฉันจะโทรหาแม่ของคุณตอนนี้และขอให้เธอพาคุณกลับ”

พ่าง!

เซี่ยนเซี่ยนคุกเข่าลงกับพื้นแล้วขอร้องว่า "อาจารย์ซู โปรดอย่าโทรหาแม่ฉันเลย ถ้าแม่รู้ว่าฉันกำลังทะเลาะกันที่โรงเรียน เธอจะเสียใจมาก และเธอก็ยุ่งกับงานมาก..."

หึ!

อาจารย์ซูตะคอกแรง "งานแบบไหนที่ยุ่งมากจนไม่สามารถมาประชุมผู้ปกครองและครูได้ ถึงรับแขกก็ต้องเป็นตอนกลางคืนใช่ไหม?"

ดวงตาของเยี่ยชิว เย็นลงเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินประโยคนี้นอกประตู

ในฐานะอาจารย์ การกล่าวเรื่องดังกล่าวกับนักเรียนไม่เพียงแต่ใจร้ายเท่านั้น แต่ยังดูเหมือนขาดคุณภาพอีกด้วย

เซี่ยนเซี่ยนยังคงขอร้องต่อไป "อาจารย์ซู ฉันขอร้องล่ะ..."

“อย่าขอร้องฉันเลย ฉันสอนนักเรียนแบบเธอไม่ได้หรอก ขอให้แม่เธอย้ายเธอไปเรียนที่อื่น ไม่งั้นฉันจะไล่เธอออก”

เมื่อเซี่ยนเซี่ยนได้ยินคำว่า "ไล่ออก" ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว "อาจารย์ซู อย่าไล่ฉันออก ฮื่อฮื่อฮื่อ..."

“ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้มันรำคาญจะตาย”

บูม!

อาจารย์ซูเตะเซี่ยนเซี่ยนจนล้มลงกับพื้น

เยี่ยชิวทนไม่ไหวอีกต่อไปและก้าวเข้าไป

“คุณเป็นใคร” อาจารย์ซู รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อเห็นจู่ๆ ก็มีคนเข้ามา

เมื่อครูไล่ใครออกไป เธอจะเดือดร้อนมาก