ตอนที่ 1141
บทที่1143 แกว่งเท้าหาเสี้ยน
October 21, 2026
“จะทำให้ฉันเสียใจไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ? ก็ลองดูสิ!”
เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินที่เยี่ยชิวพูด ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึม ความและเย็นชาก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้กับเขา แม้แต่เจ้าหน้าที่ระดับสูงในเมืองก็ยังสุภาพกับเขา เขาไม่คิดว่าเด็กตรงหน้าเขาจะบ้าขนาดนี้
เป็นไปได้ไหมที่ผู้ชายคนนี้มีภูมิหลัง?
ชายวัยกลางคนเริ่มที่จะระมัดระวังมากขึ้น
เพราะยังไงแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว เด็กที่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนของชนชั้นสูงได้นั้น มักจะมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือตระกูลสูงศักดิ์
“อาจารย์สวี ชายคนนี้คือใคร?”ชายวัยกลางคนถามขึ้นเบาๆ
อาจารย์สวีก็ไม่รู้จักที่มาของเยี่ยชิวเช่นกัน และเขาก็พูดว่า：“ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ฉันรู้ว่าภรรยาของเขาเปิดร้านเสริมสวยและก็มีเงินพอตัว”
เป็นอย่างนี้นี่เอง
เมื่อชายวันกลางได้ยินเช่นนั้น เขาก็เริ่มที่จะไม่ระมัดระวังคำพูดกับเยี่ยชิวแล้ว และเขาก็พูดขึ้นว่า：“ฉันจะฉันขอเตือนนายอีกครั้งนะ รีบขอโทษอาจารย์สวีเดียวนี้”
“นอกจากนี้ ลูกสาวของนายก็ต้องขอโทษลูกชายของฉันด้วย แล้วต้องขอโทษจนกว่าลูกชายของฉันจะยกโทษให้เธอด้วย”
“ไม่อย่างนั้น ลูกสาวของนายจะไม่เพียงแต่ถูกไล่ออกจากโรงเรียนเท่านั้น แต่ฉันยังรับประกันได้ด้วยว่าไม่มีโรงเรียนใดในเจียงโจวจะรับเธอเข้าเรียนอีกด้วย”
เยี่ยชิวยิ้มเชิงหัวเราะเยาะและพูดขึ้นว่า：“ปากดีขนาดนี้ นายคิดว่าโรงเรียนในเจียงโจวทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของนายงั้นหรอ?”
ชายวัยกลางคนหัวเราะ：“นายพูดถูกแล้วล่ะ ทุกโรงเรียนในเจียงโจวอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน”
หื้ม?
เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
แล้วอาจารย์สวีก็พูดตามขึ้น：“อธิบดีเฉาเป็นอธิบดีทางด้านการศึกษาของเมืองเจียงโจว หากคุณทำให้อธิบดีเฉาขุ่นเคืองใจล่ะก็ คุณคิดว่ามีโรงเรียนไหนในเจียงโจวจะกล้ารับลูกสาวของคุณเข้าเรียนอีกหรือไม่?”
“รีบของโทษฉันเดียวนี้”
“ฉันไม่ต้องการอะไรมากหรอก เพียงแค่ได้ตบคุณสักสามทีก็พอแล้ว”
และทันใดนั้นเอง เด็กชายเฉาตงก็ชี้ไปทางเชี่ยนเชี่ยนพูดขึ้นว่า：“ลูกเมียน้อย เธอแค่นั่งคุกเข่าที่เป้ากางเกงของฉันแล้วเรียกฉันว่าพ่อแค่นั้น ฉันก็ยกโทษให้เธอแล้ว”
“ฝันไปเถอะ”เชี่ยนเชี่ยนพูดด้วยความโกรธ
เด็กชายพูดอย่างจริงจัง：“ถ้าวันนี้เธอไม่ขอโทษฉัน รอเธอโตขึ้น ฉันจะจับเธอมาขังไว้ และให้เธอเป็นทาสของฉันไปตลอดชีวิต”
มันเป็นอะไรที่ยากจะเชื่อมากว่า คำพูดพวกนี้จะออกมาจากปากของเด็ก
และสิ่งที่ทำให้เยี่ยชิวโกรธมากที่สุดก็คือ ชายวัยกลางคนคนนั้นยังคงยืนอยู่เคียงข้างเด็กชายและทำกริยาท่าทางที่ไม่แยแสอะไรเลย
บูม!
ทันใดนั้น ดวงตาของเยี่ยชิวก็เปลี่ยนไปเป็นสายตาที่คมกริบราวกับมีด และก็เหมือนสัตว์ร้ายที่จ้องมองไปที่เด็กชายตัวเล็ก ๆ
เด็กที่อายุเพียงไม่กี่ขวบจะทนสายตาเย็นชาของเยี่ยชิวได้อย่างไร เมื่อเขามองไปที่เยี่ยชิว ทันทีที่ได้สบตากัน เด็กชายก็กลัวจนร้องไห้ออกมา
“แง——”
เด็กชายนั่งลงกับพื้นและร้องไห้เสียงดัง ขณะร้องไห้ เขาก็ตะโกนว่า：“พ่อ ฆ่ามันซะ”
เมื่อชายวัยกลางคนเห็นลูกชายของเขาร้องไห้หลังจากถูกเยี่ยชิวมอง เขาก็โกรธมาก เขาชี้ไปที่เยี่ยชิวแล้วตะโกนว่า：“ฉันจะถามนายเป็นครั้งสุดท้ายนะ นายขะขอโทษไหม?”
เยี่ยชิวเยี่ยอย่างเย็นชา：“อยากให้ฉันขอโทษหรอ ฝันไปเถอะ！”
“ได้ ได้เลย ได้！”ชายวัยกลางคนพูดคำได้ๆถึง สามคำติด แล้วหัวเราะด้วยความโกรธ: “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ล่ะก็ นายจะมาโทษฉันทีหลังไม่ได้นะ อาจารย์สวีเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาที”
อาจารย์สวีนั้นรอที่จะเอาคืนเยี่ยชิวมานานแล้ว เมื่อได้ยินชายวัยกลางคนพูดเช่นนั้น เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรทันที
สองนาทีต่อมา
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เหงื่อออกท่วมตัวทั้งห้าคนปรากฏตัวที่สำนักงาน
“อาจารย์สวี คุณต้องการให้เราทำอะไร” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถาม
อาจารย์สวีตอบกลับว่า：“ไม่ใช่ฉันเรียก อธิบดีเฉาเป็นคนเรียก”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายมองไปที่อธิบดีเฉาด้วยสายตาแบบเดียวกัน พวกเขาคิดว่าชายวัยกลางคนเรียกพวกเขามาทำไม แต่ละคนนั้นเริ่มรู้สึกอยู่ไม่เป็นสุข
ชายวัยกลางคนชี้ไปที่เยี่ยชิวและบอกกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า ：“ผู้ปกครองท่านนี้ก่ออาชญากรรมในโรงเรียน ทุบตีอาจารย์สวี และเขาก็ยังปฏิเสธที่จะขอโทษ”
“พวกคุณช่วยฉันสั่งสอนเขาหน่อยสิ”
“ทำให้เขาหลาบจำที”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายถอดหายใจด้วยความโล่งอก
ที่แท้ก็ไม่ใช่พวกเขาที่ทำอะไรผิดไป
“อธิบดีเฉาสบายใจได้เลย พวกเราจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”
พูดจบ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายก็เดินเข้าไปหาเยี่ยชิว
“พ่อคะ——”เชี่ยนเชี่ยนรู้สึกกลัวเล็กน้อย เธอโถมตัวเข้าไปที่อ้อมแขนของเยี่ยชิว
“ไม่เป็นไรนะเชี่ยนเชี่ยน ไม่ต้องกลัวนะ”เยี่ยชิวเมินเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลาย และหันไปมองที่ชายวัยกลางคนและพูดว่า：“ถ้านายยอมคุกเข่า และขอโทษตอนนี้ บางทีฉันอาจจะพิจารณาปล่อยนายไปก็ได้นะ”
“นายพูดว่าอะไรนะ?จะให้อธิบดีเฉาคุกเข่าขอโทษ? นายเสียสติไปแล้วหรอ!”แล้วอาจารย์สวีก็ตะคอกใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายว่า：“ทุบตีมันให้ตาย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายก็พุ่งตัวเข้าไปหาเยี่ยชิว
สำหรับพวกเขาแล้ว เยี่ยชิวเป็นแค่เพียงวัยรุ่นคนหนึ่งเท่านั้น สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย
โดยไม่คาดคิด ทันทีที่พวกเขาเข้าใกล้เยี่ยชิว และก่อนที่พวกเขาจะรู้สึกตัว พวกเขาก็กระเด็นออกไปทีละคน
พรึบ พรึบ พรึบ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนล้มลงกับพื้นและร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
“จะทำให้ฉันเสียใจไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ? ก็ลองดูสิ!”
เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินที่เยี่ยชิวพูด ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึม ความและเย็นชาก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้กับเขา แม้แต่เจ้าหน้าที่ระดับสูงในเมืองก็ยังสุภาพกับเขา เขาไม่คิดว่าเด็กตรงหน้าเขาจะบ้าขนาดนี้
เป็นไปได้ไหมที่ผู้ชายคนนี้มีภูมิหลัง?
ชายวัยกลางคนเริ่มที่จะระมัดระวังมากขึ้น
เพราะยังไงแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว เด็กที่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนของชนชั้นสูงได้นั้น มักจะมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือตระกูลสูงศักดิ์
“อาจารย์สวี ชายคนนี้คือใคร?”ชายวัยกลางคนถามขึ้นเบาๆ
อาจารย์สวีก็ไม่รู้จักที่มาของเยี่ยชิวเช่นกัน และเขาก็พูดว่า：“ข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ข้ารู้ว่าภรรยาของเขาเปิดร้านเสริมสวยและก็มีเงินพอตัวเลย”
เป็นอย่างนี้นี่เอง
เมื่อชายวันกลางได้ยินเช่นนั้น เขาก็เริ่มที่จะไม่ระมัดระวังคำพูดกับเยี่ยชิวแล้ว และเขาก็พูดขึ้นว่า：“ฉันจะฉันขอเตือนนายอีกครั้งนะ รีบขอโทษอาจารย์สวีเดียวนี้”
“นอกจากนี้ ลูกสาวของนายก็ต้องขอโทษลูกชายของฉันด้วย แล้วต้องขอโทษจนกว่าลูกชายของฉันจะยกโทษให้เธอด้วย”
“ไม่อย่างนั้น ลูกสาวของนายจะไม่เพียงแต่ถูกไล่ออกจากโรงเรียนเท่านั้น แต่ฉันยังรับประกันได้ด้วยว่าไม่มีโรงเรียนใดในเจียงโจวจะรับเธอเข้าเรียนอีกด้วย”
เยี่ยชิวยิ้มเชิงหัวเราะเยาะและพูดขึ้นว่า：“ปากดีขนาดนี้ นายคิดว่าโรงเรียนในเจียงโจวทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของนายงั้นหรอ?”