บทที่1218 สถานที่ฝึกดาบ ภูเขาซู

เดิมทีอมตะชางเหม่ยต้องการที่จะสาธิตให้เยี่ยชิวดู แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าถนนที่ทำจากไม้กระดานนั้นจะมีสภาพที่ทรุดโทรมมาหลายปีและถูกลมและฝนกัดกร่อนอย่างมาก

ทันทีที่เขาลุกขึ้น ไม้กระดานใต้เท้าของเขาก็พังลง

“บูม!”

อมตะชางเหม่ยตกจากถนนไม้กระดานและล้มลงกับพื้น เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงไปทั่วทั้งร่างกาย

“เจ้าเด็กเหลือขอ ไอ่คนไร้หัวใจ ยังไม่รีบพยุงข้าขึ้นอีก ข้าเจ็บไปหมดแล้ว”

อมตะชางเหม่ยต่อว่าเยี่ยชิวไม่หยุด：“ข้าบอกเจ้าแล้ว ว่าอย่ามาภูเขาซู พวกเราอาจจะมีอันตรายถึงชีวิต เจ้าก็ไม่ยอมฟังยืนกรานที่จะมา ข้าเกือบตายแล้วไหมล่ะ”

เยี่ยชิวพูดด้วยท่าทางดูถูก：“ตาเฒ่า เจ้าเป็นถึงขั้นเคารพชั้นสูงแต่กลับล้มลงแบบนี้ ข้าละรู้สึกอับอายแทนเจ้าจริงๆ”

“เฮ้เฮ้ ข้าแค่ล้อเล่นกับเจ้าเฉยๆ จริงๆแล้วข้าแค่อยากจะลองดูเฉยๆว่าขั้นเคารพชั้นสูงเมื่อตกลงมาจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

อมตะชางเหม่ยลุกขึ้นจากพื้นพร้อมพูดขึ้นว่า：“เจ้าเด็กเหลือขอ ขอบอกไว้ก่อนว่าเนื้อหนังมังสาของขั้นเคารพชั้นสูงนั้น......ลืมมันเถอะ ข้าไม่พูดแล้ว ยังไงพูดไปเจ้าก็ไม่เข้าใจ”

“รอให้เจ้าขั้นเคารพชั้นสูงก็ เดียวเจ้าก็จะรู้เอง”

เยี่ยชิวหัวเราะ：“ฮิฮิ..”

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ!”หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบเขาก็พุ่งตัวออกไปและร่อนตัวลงบนถนนไม้กระดานอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาระมัดระวังมาก และเดินอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุอีก

อยู่ๆเยี่ยชิวตะโกนดังจากด้านล่าง：“ตาเฒ่า ถ้าเดินด้วยความเร็วแบบเจ้า เราคงต้องใช้เวลาอีกหลายวันหลายคืนเลยกว่าจะไปถึงภูเขาซู เดินเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม”

อมตะชางเหม่ยพูดอย่างไม่พอใจ：“เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากเดินเร็วๆหรอ ไม้กระดานนี้มันเดินยาก เจ้าลองเดินดูแล้วจะรู้”

ฟืด!

เยี่ยชิวใช้ทะยานบันไดเมฆา ร่างกายของเขากำลังเหยียบลงบนหน้าผา และในไม่ช้าก็มีถนนไม้กระดานปรากฏ

ถนนไม้กระดานนั้นแคบและชันมาก แต่สำหรับผู้เชี่ยวชาญอย่างเยี่ยชิวแล้วนั้น ก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด

“บูม!”

เยี่ยชิวเหยียบเบาๆลงบนกระดานไม้ด้วยเท้าของเขา และบินไปในอากาศสูงหลายสิบฟุต และเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตาร่างนั้นก็หายไป

“ให้ตายเถอะ เจ้าเด็กเหลือขอนี้ ระดับพลังยุทย์ก็ไม่ได้แกร่งเท่าข้า แต่กล้ามาอวดดีต่อหน้าข้า เดียวข้าจะแสดงพลังที่แท้จริงของข้าให้เจ้าดู”

อมตะชางเหม่ยพูดออกมาอย่างเย็นชา เขาก้าวไปข้างหน้าข้ามไปราวหลายสิบฟุต และตามเยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว

ถนนไม้กระดานทอดยาวไปตามหน้าผาและเลี้ยวนับพันครั้ง น่าตื่นเต้นมาก

ถนนไม้กระดานเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ และในขณะนั้นเองก็มีเมฆหมอกหนาเกิดขึ้น ในขณะที่เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยเดินอยู่นั้นก็รอบข้างเต็มไปด้วยเมฆหมอก ราวกับว่าพวกเขาอยู่ในแดนสวรรค์

เดินมาครึ่งชั่วโมง

ในที่สุด ห้องใต้หลังคาอันแปลกตาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา

ศาลาแห่งนี้ใช้หน้าผาเป็นดาบ และชายคา เป็นศาลา ภูเขาดาบขนาดใหญ่และเล็กทั้งสองข้างทอดยาวหลายร้อยไมล์ หินขนาดใหญ่ เช่น มีดและขวานทอดยาวจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ก่อให้เกิดสิ่งกีดขวางที่น่าเกรงขามและผ่านไม่ได้

เหนือประตูห้องใต้หลังคามีแผ่นจารึกแนวนอนซึ่งมีคำจารึกอยู่

“ศาลาดาบภูเขาซู!”

อมตะชางเหม่ยยิ้มและพูดว่า：“เจ้าเด็กเหลือขอ หากเจ้าข้ามผ่านศาลาดาบภูเขาซูไปได้ จากนั้นจะเป็นภูเขาซุของจริง”

“แล้วจะรออะไรอยู่ล่ะ ไปกันเถอะ!” เยี่ยชิวพูดจบก็เดินเข้าไปในศาลาดาบภูเขาซู

จริงๆ แล้วศาลาดาบภูเขาซูที่เรียกว่าเป็นทางผ่านโดยไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยผ่านศาลาดาบภูเขาซูได้อย่างง่ายดาย และเมื่อพวกเขามองไปรอบ ๆ พวกเขาก็เห็นยอดเขาขนาดใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ยอดเขาทุกลูกว่างเปล่าและเต็มไปด้วยหญ้า ราวกับดาบวิเศษที่แทงทะลุท้องฟ้า

เยี่ยชิวค้นพบว่ายอดเขาทุกลูกที่นี่มีความโดดเด่นที่ไม่มีใครเทียบได้