บทที่1232 ผู้นำภูเขาซาน ตู๋กูอู๋ตี้

"พึบ!”

ร่างของหลี่เฉิงตี้แตกสลายเป็นชิ้น ๆ และก่อนที่เขาจะได้กรีดร้องออกมา ร่างกายและวิญญาณของเขาก็ถูกทำลาย

ยุคนั้นก็ไม่มีหลี่เฉิงตี้ในท้ายที่สุด และเขายังกลายเป็นขี้เถ้า

เมื่อเยี่ยชิวและฉางเหม่ยเห็นฉากนี้ พวกเขาก็รู้สึกหวาดกลัว

ราชาที่มีอำนาจสูงสุดก็ตายเช่นนี้เหรอ?

มันไม่จริงเลย

มันเหมือนกับความฝัน

“ฮึก!”

ฉางเหม่ยกลืนน้ำลายและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไอเด็กน้อย จริงไหม คนบ้านั่น... ไม่สิ ผู้อาวุโสคนนั้นได้สังหารหลี่เฉิงตี้ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว?"

“คุณคิดถูกต้องแล้ว มันเป็นเรื่องจริง” เยี่ยชิวก็ตกใจมากเช่นกัน

ถ้าเขาไม่เห็นมันด้วยตาของเขาเองเขาคงไม่เชื่อมันแม้ว่าเขาจะถูกทุบตีจนตายก็ตาม จริงๆ แล้วราชาผู้ยิ่งใหญ่ที่มีอำนาจสูงสุดของเขาถูกสังหารด้วยการมองของชายชราที่เลอะเทอะ

งานบุกเบิกนี้สามารถอธิบายได้เพียงสี่คำเท่านั้น— —

ตกตะลึง!

“ตาเฒ่า คุณคิดว่าผู้อาวุโสคนนี้คืออะไร?” เยี่ยชิวถาม

“ ฉันอ่านในหนังสือโบราณที่รวบรวมในภูเขาหลงหูว่าเลือดของนักบุญที่แข็งแกร่งสามารถสังหารกองทัพและม้าได้หลายพันคน และเส้นผมสามารถแยกภูเขาและทำลายโลกได้ เป็นไปได้ไหมที่ผู้อาวุโสคนนี้จะเป็นนักบุญ?”

เมื่อฉางเหม่ยพูดเช่นนี้ เขาก็ส่ายหัวทันทีและปฏิเสธการคาดเดาว่า "นี่เป็นไปไม่ได้!"

“โลกนี้ถูกปราบปรามโดยกฎแห่งสวรรค์และโลก ผู้ฝึกฝนอมตะที่อยู่เหนืออาณาจักรราชาไม่สามารถอยู่ในโลกนี้ได้ ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะถูกสวรรค์สังหารอย่างไร้ความปราณี”

“นี่คือเหตุผลว่าทำไมผู้ฝึกฝนต้องไปโลกแห่งการฝึกฝนเมื่อพวกเขาไปถึงจุดสูงสุดของความเป็นกษัตริย์และกำลังจะทะลุผ่าน”

เยี่ยชิวกล่าว "ผู้อาวุโสคนนี้สังหารหลี่เฉิงตี้ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่าระดับพลังยุทธ์ของเขานั้นเกินกว่าระดับของหลี่เฉิงตี้มาก"

ฉางเหม่ยกล่าว "ฉันก็สับสนมากเช่นกัน ถ้าผู้อาวุโสคนนี้เป็นนักบุญจริงๆ ทำไมเขาถึงอยู่ในโลกนี้ได้"

เยี่ยชิวถามว่า "เคยมีนักบุญจากภูเขาซู หรือไม่?"

ฉางเหม่ยส่ายหัว "ฉันไม่รู้"

เยี่ยชิวพูด "ฉันไม่รู้ว่าคนนี้คือใครกันแน่"

ณ ขณะนี้

ดาบสีม่วงและสีเขียวลอยไปมา วนเวียนอยู่รอบๆเยี่ยชิว ชั่วขณะหนึ่ง และในที่สุดก็ลอยไปที่หน้าชายชราที่เลอะเทอะ

ชายชรายื่นมือที่ลีบของเขาออก พร้อมที่จะคว้าดาบศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองเล่ม แต่ทันใดนั้น ชายชราก็ชักมือกลับทันที

"พึบ!"

ดาบสีม่วงและสีเขียวเปล่งแสงดาบที่สดใสและเริ่มเข้าใกล้ชายชรา

ชายชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยื่นมือออกอีกครั้งและจับดาบศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองเล่ม

ทันใดนั้นชายชราก็ตะโกน

“ฉันเป็นใคร ฉันเป็นใคร อ่า...”

เสียงคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้าและคลื่นเสียงที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่กระจายออกไป ยอดเขามากกว่าสิบสอง ลูกในระยะไกลกลายเป็นผงในจุดนั้นและสลายไปสู่ความว่างเปล่า

"ห๋า — —"

เยี่ยชิวและฉางเหม่ยดูตกใจ พวกเขารู้สึกถึงอากาศเย็นลอยขึ้นมาจากฝ่าเท้าและร่างกายของพวกเขาก็เย็นชา

โชคดีที่คลื่นเสียงไม่กระจายเข้าหาพวกเขา ไม่เช่นนั้น ทั้งสองก็จะกลายเป็นผงเหมือนยอดเขาหลายสิบลูก

"แข็งแกร่งมาก!" ฉางเหม่ยอุทาน “ไอเด็กน้อย ผู้อาวุโสคนนี้เป็นมหาอำนาจที่ไม่มีใครเทียบได้อย่างแน่นอน!"

ไร้สาระคุณยังต้องบอกอีกเหรอ?

เยี่ยชิวจ้องมองชายชรา และเห็นชายชราโยนดาบสีม่วงและสีเขียวทิ้งไป จากนั้นจึงวิ่งหนีไปโดยเอาหัวมาไว้ในมือ และตะโกนขณะที่เขาวิ่ง "อย่าตามฉัน อย่าตามฉัน.. ”

ชายชรารีบวิ่งไปข้างหลังเยี่ยชิวและซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เหี่ยวเฉาของเขาสั่นเทา

ดาบสีม่วงและสีเขียวยืนอยู่ในอากาศและไม่ได้ไล่ตามพวกเขา

“ผู้อาวุโส…” เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของชายชราที่ เยี่ยชิวก็รู้สึกเห็นใจเล็กน้อย แต่เขาไม่รู้ว่าจะปลอบใจเขาอย่างไร ดังนั้นเขาจึงต้องหมอบลงและสนับสนุนชายชราที่

“ไอเด็กน้อย ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติกับจิตใจของผู้อาวุโสคนนี้ ทักษะทางการแพทย์ของคุณดีมาก ทำไมคุณไม่ให้การรักษาเขาบ้างล่ะ” ฉางเหม่ยกล่าว