บทที่1243 เรื่องแปลกๆในยามราตรี

เยี่ยชิวรู้สึกสับสน

“ตาเฒ่า แน่นอนว่าคุณชอบเด็กคนนี้ ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันรับเขาเป็นลูกศิษย์ของฉัน”

ฉางเหม่ยกล่าว "ข้าบอกไปแล้วไง ถ้าเขาตาข้ามา เขาคงจะตายก่อนที่เขาจะโต"

“เจ้าเป็นคนโชคดี สามารถช่วยเขาแก้ปัญหาผู้เสียชีวิตทั้งเก้าคนได้”

“ตราบใดที่เด็กคนนี้สามารถรอดจากภัยพิบัติแห่งความตายได้ เขาจะกลายเป็นมือขวาของเจ้าอย่างแน่นอนในอนาคต”

“อีกอย่าง บางครั้งเขาก็ป่ว เลยดีกว่าถ้าได้อยู่กับเจ้า”

เมื่อฉางเหม่ยพูดเช่นนี้ เขาก็ชำเลืองมองหู่จื่อแล้วพูดอย่างเสียใจ “ดีขนาดนี้ง่ายสำหรับคุณอยู่แล้วว ไอเด็กน้อยเจ้าต้องให้ผลประโยชน์บางอย่างแก่ข้าด้วย"

เยี่ยชิวเห็นด้วย "ไม่มีปัญหา เมื่อฉันกลับไปเจียงโจว ฉันจะมีไวน์และเนื้อสัตว์ให้ท่าน"

ฉางเหม่ยจ้องมอง "เจ้าหมายความว่าอย่างไร เจ้ากำลังบอกเป็นนัยว่าข้าจยข้าไม่มีอะไรจะกินหรือดื่ม"

“คุณเข้าใจผิด ฉันหมายความว่าเมื่อคุณไปที่เจียงโจว คุณเป็นแขกผู้มีเกียรติ และฉันจะรับรองคุณด้วยไวน์และอาหารดีๆ” เสียงของเยี่ยชิวเปลี่ยนไป “ตาเฒ่า คุณอยากฟื้นฟูภูเขาหลงหูจริงๆ ฉันทำได้ ช่วยคุณ "

ฉางเหม่ยมองดูเยี่ยชิวอย่างระมัดระวังทันทีและพูด"ไอเด็กน้ย เจ้าไม่มีความคิดเกี่ยวกับข้าบ้างไหม?"

เยี่ยชิวกล่าว "ตาเฒ่า ตราบใดที่คุณเข้าร่วมกับหลงเหมินฉันสามารถให้ตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษแก่คุณได้ บุคคลหนึ่งมีค่ามากกว่าหมื่นคน ฉันสามารถอุทิศพลังทั้งหมดของหลงเหมินเพื่อช่วยให้คุณฟื้นฟูภูเขาหลงหูได้ "

“คุณมีความคิดที่สวยงามจริงๆ! ข้าเป็นปรมาจารย์ของภูเขาหลงหู ถ้าร่วมกับหลงเหมินนั่นจะไม่ทรยศต่ออาจารย์เหรอ?” ฉางเหม่ยกล่าว "ข้าแนะนำให้เจ้าทิ้งความคิดนี้ ข้าจะไม่มีวันเข้าร่วมหลงเหมินในชีวิตนี้…..”

เยี่ยชิวกล่าว "หากคุณไม่ต้องการเข้าร่วม ลืมมันซะ ฉันจะไปหาสุ่ยเฉิงในภายหลัง"

ฉางเหม่ยโกรธมาก "ไอเด็กน้อย ข้าขอเตือนเจ้า หากเจ้ากล้าลักพาตัวสุ่ยเฉิง ข้าจะไม่มีวันจบสิ้นกับเจ้า"

เยี่ยชิวยิ้มและพูด "จุ๊ จุ๊ จุ๊ ฉันแค่ล้อเล่น คุณต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ในขณะนี้ หู่จื่อก็ลืมตาขึ้นมา

“คุณตื่นแล้วเหรอ?” เยี่ยชิวถาม

หู่จื่อพยักหน้าและเห็นฉางเหม่ยยืนอยู่ข้างๆ เขาลุกขึ้นยืนทันทีและยืนอยู่ตรงหน้าของเยี่ยชิวและมองางเหม่ยด้วยความเป็นศัตรู

“อะไรกัน คุณยังอยากประลองฝีมือกับฉันอีกหรอ?” ฉางเหม่ยกล่าว "ไม่ใช่ว่าข้าสู้เจ้าไม่ได้ ถ้าฉันโจมตีอย่างสุดกำลัง ข้าสามารถฆ่าเจ้าได้ด้วยนิ้วเดียว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้หู่จื่อก็กำหมัดแน่น

เยี่ยชิวพูดอย่างรวดเร็ว "หู่จื่ออย่าหุนหันนักสิ ชายชราผู้นี้เป็นเพื่อนของฉัน เขาล้อเล่นกับฉันก่อนหน้านี้"

หู่จื่อมองไปที่ เยี่ยชิวอย่างสงสัยราวกับถามว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่?

“ตาเฒ่าเป็นเพื่อนที่ดีของฉันจริงๆ” เยี่ยชิวเน้นย้ำ

จากนั้นหู่จื่อก็คลายกำปั้นของเขา จากนั้นก้มหัวให้เยี่ยชิวสามครั้งแล้วพูดว่า "ขอบคุณที่ช่วยฉัน เมื่อฉันหาเงินได้ ฉันจะจ่ายคืนให้คุณอย่างแน่นอน"

เยี่ยชิวช่วยหู่จื่อลุกขึ้นแล้วพูด "ต้องใช้ความพยายามนิดหน่อย ไม่เป็นไร"

“หู่จื่อ ตอนนี้ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ”

“ฉันตั้งใจจะรับคุณเป็นลูกศิษย์ของฉัน ฉันสงสัยว่าคุณอยากเป็นศิษย์ของฉันไหม?”

“ถ้าคุณเป็นศิษย์ของฉัน ฉันจะสอนศิลปะการต่อสู้ให้คุณ และพาคุณไปอาศัยอยู่ในเมือง”

"คุณตกลงไหม?"

หู่จื่อถาม "ฉันเคารพคุณในฐานะอาจารย์ของฉัน แล้วฉันจะสามารถทุบรถด้วยหมัดเดียวไหม"

ฉางเหม่ยเม้มปากและโม้!

เยี่ยชิวยิ้มและกล่าว "ตราบใดที่คุณศึกษาศิลปะการต่อสู้กับฉันอย่างระมัดระวัง มันจะใช้เวลาไม่นานก่อนที่คุณจะสามารถระเบิดภูเขาได้ ไม่ต้องพูดถึงรถเลย"

ฉางเหม่ยเม้มริมฝีปากอีกครั้งและแกล้งส่งเสียง!

หู่จื่อดีใจมากและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ฉันยินดีที่จะเป็นศิษย์ของคุณ"

ฉางเหม่ยกล่าว "เจ้าหนู ในเมื่อเจ้าเต็มใจที่จะบูชาเยี่ยชิวให้เป็นอาจารย์ของเจ้า ดังนั้นก็จงคำนับเขาอีกสองสามครั้งเถอะ!"

หู่จื่อกำลังจะหมอบ แต่ถูกเยี่ยชิวหยุดไว้

“ไม่ต้องเร่งรีบหรอก เราจะพูดถึงมันทีหลัง”

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "เหล่าเซี่ยงและคนอื่นๆ กำลังฆ่าหมู ออกไปดูกันเถอะ"