บทที่1262 นายท่าน ระวัง

คำพูดของฉางเหม่ยทำให้ชายชราโกรธทันที แต่ชายชราก็รีบลงมือทันที

"คุณคือใคร?"

ชายชราจ้องไปที่ฉางเหม่ย ดวงตาของเขาราวกับกริช และถามอย่างเคียดแค้น

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ!” ฉางเหม่ยสาปแช่งแล้วพูด "ไอเจ้าตัวน่ารังเกียจ เจ้าชื่ออะไร"

"ฉัน…..."

ก่อนที่ชายชราจะพูดจบ ฉางเหม่ยก็พูดอีกครั้ง "เป็นไปได้ไหมว่าท่านถูกบดขยี้โดยพระภิกษุสามเณรตัวน้อยแห่งวัดเส้าหลิน ผู้มีชื่อเสียงในด้านทักษะดาบของเขาในภูเขาเหนียนปี้และไม่มีใครเทียบได้ โลกของศิลปะการต่อสู้และได้ชื่อว่าเป็นดอกแพร์ที่มีน้ำหนักมากกว่าต้นไม้ใหญ่ไหม? หรือก้อนอึที่แมลงสาบเคยเอาเข้ามา?”

โอโห

เมื่อลู่หลัวได้ยินคำพูดเหล่านี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะปิดปากและยิ้ม แม้แต่นางฟ้าไป๋ฮวา ก็มีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าที่เย็นชาของเธอ

เยี่ยชิวแอบถอนหายใจในใจ ถ้าฉางเหม่ยมีปากแบบนี้ เขาคงจะอยู่ยงคงกระพันในโลกนี้แน่นอนถ้าเขาดุเขา

“คุณกล้าทำให้ฉันอับอาย คุณกำลังมองหาความตายเหรอ?”

ความแค้นฆ่าของชายชราถูกเปิดเผย และทันใดนั้น อุณหภูมิในที่เกิดเหตุดูเหมือนจะลดลงหลายร้อยองศา

หนาวสุดขีด

“อย่าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าเพียงเพราะเจ้าเป็นคนจนจากโลกแห่งการฝึกฝน ให้ข้าบอกเจ้าเถอะว่าคนจนจะฆ่าเจ้าง่ายกว่าการขยี้มด”

“อีกอย่างเจ้าไม่สามารถปัสสาวะเองได้เลย เจ้าช่างเป็นหมี แถมยังอยากได้สาวน้อยของคนอื่นด้วย นี่มันพฤติกรรมแบบไหนกัน นี่มันคางคกที่อยากกินเนื้อหงส์”

“นางฟ้าทั้งสองเกิดมาในสภาพที่สวยงามราวกับดวงจันทร์และห่านป่า พวกเขาเป็นผู้หญิงที่วิเศษมาก มีเพียงพี่น้องที่ดีของข้าเท่านั้นที่คู่ควรกับพวกเขา”

“ใช่ไหม เยี่ยชิว?”

ห๋า?

เยี่ยชิวตกตะลึง แต่เขาไม่คาดคิดว่าฉางเหม่ยจะเอาข้อนี้มาถามเขาทันที

ลู่หลัวเหลือบมองเยี่ยชิวอย่างลับๆ แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง จากนั้นเธอก็ก้มศีรษะลงอย่างเขินอาย

นางฟ้าไป่ฮวาก็เหลือบมองเยี่ยชิวด้วย ดวงตาของเธอเย็นชาราวกับว่าเธอกำลังเตือนเขา ไอคนชั่ว หากคุณกล้าคิดอะไรกับฉัน ระวังฉันจะฆ่าคุณ

ชายชรามองไปที่ฉางเหม่ย จากนั้นจึงมองไปที่เยี่ยชิว และในที่สุดเขาก็จ้องมองไปที่ใบหน้าของนางฟ้าไป๋ฮวา และเขาก็เยาะเย้ย

“นางฟ้าไป๋ฮวา ฉันคิดว่าคุณเข้าสู่โลกฆราวาสโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าคุณมาที่นี่โดยตั้งใจ”

“ฉันไม่คิดว่าคุณจะยังมีคนที่รักและหวังดีในโลกฆราวาส”

“หึ เห็นคุณปฏิเสธฉันอยู่เรื่อย ฉันยังคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงบริสุทธิ์ ฉันไม่เคยคาดหวังว่าคุณจะกลายเป็นผู้หญิงเลวทราม”

นางฟ้าไป๋ฮวาโกรธจัดและตะโกนว่า "ลีมยองฮัน ทำไมคุณไม่ถ่มน้ำลายใส่คนอื่นล่ะ!"

ชายชรากล่าว "เรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม มันก็ไม่สำคัญสำหรับฉัน"

“ฉันจะจับคุณทีหลัง แล้วทำกับคุณต่อหน้าทุกคนตามที่คุณต้องการ”

“ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่าคุณอยู่ภายใต้ฉันได้อย่างไร ฮ่าฮ่าฮ่า.....”

ชายชราหัวเราะอย่างดุเดือดสองสามครั้ง และทันใดนั้นสายตาของเขาก็จ้องมองไปที่ฉางเหม่ยอีกครั้ง

“นางฟ้าไป๋ฮวา ก่อนที่ฉันจะจับคุณ ฉันจะฆ่าฉายเหม่ยตัวเหม็นคนนี้ก่อน และบดกระดูกของเขาให้เป็นเถ้าถ่าน”

“ไม่ว่าใครที่กล้าทำให้ฉันขายหน้า เขาก็มีแต่จะตาย”

หลังจากที่ชายชราพูดจบ ร่างกายของเขาก็ขยับ

แม้ว่าเขาจะแก่มากและดูทรุดโทรม แต่เขาก็เร็วมาก ก้าวขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยก้าวเดียวแล้วก้าวลงด้วยเท้าข้างเดียว

บูม!

มีเสียงระเบิดในอากาศ

ชายชราดูรูปร่างเตี้ย แต่พลังที่ระเบิดได้ในเวลานี้ช่างน่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเมื่อเขาก้าวลง เท้าของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้นยาวหลายเมตร และรูปร่างก็น่ากลัวอย่างยิ่ง

“ไอเด็กน้อย ช่วยฉันเร็วเข้า” เมื่อฉางเหม่ยพูด ชายผู้นั้นก็หายออกไปแล้ว

"บูม!"

ชายชราเหยียบพื้นด้วยเท้าอันใหญ่โตของเขา และทันใดนั้น หลุมลึกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางสามเมตรก็ปรากฏขึ้นบนพื้น