บทที่1340 วิญญาณของราชา

คืนนั้นเยี่ยชิวพา ฉินหว่าน นางฟ้าไป่ฮวา และลู่หลัวไปที่บ้านของตระกูลเยี่ย เพื่อรับประทานอาหารค่ำ

เช้าวันรุ่งขึ้นเยี่ยชิวกลับไปที่เจียงโจวเพียงลำพัง

ฉินหว่านยังอยากร่วมเดินทางไปกับนางฟ้าไป๋ฮวาและลูลัวเพื่อเล่นในเมืองหลวงด้วย ดังนั้นเธอจึงไม่กลับไปกับเขา

หลังจากที่เยี่ยชิวกลับไปที่เจียงโจวชีวิตของเขาก็สบายมาก

เขาไปโรงพยาบาลเพื่อขอคำปรึกษาในระหว่างวัน และในตอนกลางคืนก็มีชิวซานหนานเกอ, เชียนซานเสวี่ย, ไป๋ปิง, ซูลั่วยิงและซูเสี่ยวเสี่ยวผลัดกันติดตามเขาไป มันสดชื่นมาก

สิ่งเดียวที่เสียใจคือหลินจิงจิงออกไปทำธุรกิจและไม่มีเวลาไปกับเขา

ชั่วพริบตาครึ่งเดือนผ่านไป

ในช่วงเวลานี้ ฉางเหม่ยโทรหาเยี่ยชิวอีกสองครั้งและบอกว่าเขาพบเส้นเลือดมังกรแล้ว ในที่สุด ฉงซูบอกกับเยี่ยชิวว่าเส้นเลือดมังกรในภูเขาคุนหลุนนั้นผิดปกติและเขาจับมันไม่ได้เลย

ในวันนี้เยี่ยชิวกำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน และถูกปลุกให้ตื่นโดยมิงค์วัฒนะที่ข่วนเขาในตอนเช้า

เจ้าตัวน้อยคนนี้ติดตามเยี่ยชิวมาเป็นเวลานาน แม้ว่าเขาจะใช้ยาไปมากมายแต่เขาก็มีขนาดไม่ใหญ่ขึ้น

อย่างไรก็ตามเยี่ยชิวยุ่งกับเรื่องนี้มาระยะหนึ่งแล้วและไม่มีเวลาดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี้

ในที่สุดเขาก็มีเวลาว่างและเจ้าตัวน้อยก็ติดตัวเขาทุกวัน แม้ว่าเยี่ยชิวอยู่ในคลินิก เจ้าตัวน้อยก็ยังนอนอยู่ข้างๆ เขา และเขาก็ประพฤติตนดีมาก

“เด็กน้อย ทำไมคุณถึงปลุกฉันขึ้นมา” เยี่ยชิวถาม

มิงค์วัฒนะยายืนตรงและโค้งคำนับให้เย่ชิวด้วยอุ้งเท้าทั้งสองพับเป็นหมัด ดูซื่อสัตย์และซื่อสัตย์

“คุณหิวไหม” เยี่ยชิวถาม

มิงค์วัฒนะพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง

“ไม่ต้องห่วง ฉันมียาอยู่มากมาย ฉันจะเลี้ยงคุณตอนนี้” เยี่ยชิวเปิดถุงเฉียนคุนและกำลังจะหยิบพืชสมุนไพรอายุนับร้อยปีออกมา วินาทีถัดมา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

“ให้ตายเถอะ ทำไมวัตถุดิบยาถึงมีน้อยล่ะ”

เยี่ยชิวตกตะลึง

หลังจากที่เมืองต้องห้ามถูกทำลาย เยี่ยชิวได้ค้นหาวัตถุดิบทางการแพทย์มากมายในเมืองต้องห้าม ในช่วงเวลาต่อมาเยี่ยชิวได้รับบาดเจ็บหลายครั้งและนำวัตถุดิบทางการแพทย์ไปบางส่วน ส่วนใหญ่ถูกทิ้งไว้ ไม่ต้องพูดถึงพืชสมุนไพรหลายร้อยชนิด

แต่ตอนนี้ มีพืชสมุนไพรเหลืออยู่เพียงสิบกว่าต้นในถุงเฉียนคุน และไม่มีพืชใดที่มีอายุเกินร้อยปี ทั้งหมดนี้เป็นสมุนไพรที่มีอายุหลายสิบปีก

“แปลกมาก วัสดุยาหายไปไหน?”

“ เป็นไปได้ไหมที่คนอื่นสามารถขโมยวัสดุยาจากกระเป๋าเฉียนคุนได้?”

“ไม่ถูกต้อง ฉันถือกระเป๋าเฉียนคุนติดตัวมาโดยตลอด มันจำได้ว่าฉันเป็นเจ้านายของมัน ใครสามารถเปิดมันได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน”

“วัตถุดิบยาหายไปไหน?”

ในขณะนี้เยี่ยชิวเห็นว่าไข่ที่เขาได้รับจากตระกูลโรเดลกลิ้งออกมาจากกล่องและกลิ้งไปด้านข้างของวัสดุยาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นไข่ก็ปล่อยแสงสีทองออกมาและห่อหุ้มพืชสมุนไพรไว้

ไม่นานยาก็หายไป

หลังจากนั้นไม่นาน ไข่ก็กลิ้งอยู่หน้าพืชสมุนไพรชนิดที่สองและปล่อยแสงสีทองออกมาพันพืชสมุนไพร ในชั่วพริบตา พืชสมุนไพรชนิดที่สองก็หายไปอีกครั้ง

“ฉันรู้ ไข่ใบนี้กินยาพวกนั้นไปแล้ว”

“ไข่นี่มันอะไรกัน?”

“ทำไมคุณถึงเอาสมุนไพรไปมากมายจากฉัน”

เยี่ยชิวหยิบไข่ออกจากถุงเฉียนคุนดูเหมือนว่าไข่จะไม่พอใจเล็กน้อยกับการที่เยี่ยชิวหยุดชะงักในการกินยา มันสั่นเล็กน้อยราวกับกำลังดิ้นรนพยายามหลบหนีจากมือของเยี่ยชิว

"ขอความสบายใจหน่อยนะครับ"

เยี่ยชิวกล่าว "ฉันได้กินยาจากฉันมามากมาย แต่ฉันยังไม่ได้ตกลงคะแนนกับคุณเลย"

ทันใดนั้นไข่ก็เงียบและไม่เคลื่อนไหว

เยี่ยชิวต้องการเห็นสิ่งที่กำลังตั้งท้องในไข่นี้ หลังจากเปิดดวงตาสวรรค์ของเขาแล้ว สถานการณ์ก็เหมือนกับครั้งก่อน สิ่งที่เขาเห็นคือแสงสีทองเจิดจ้าที่แสบตาของเขา

ในเวลาเดียวกันเยยี่ยชิวค้นพบว่าพลังงานชีวิตภายในไข่นั้นมีพลังมาก

“ฉันไม่สามารถมองผ่านมันได้ด้วยตาสวรรค์ของฉัน นี่มันอะไรกัน?”

เยี่ยชิวขมวดคิ้วและคิด