บทที่1341 หู่จื่อเอาชนะความทุกข์

เยี่ยชิวหันศีรษะและมองไปรอบ ๆ และพบว่ามีทหารยามลับมากมายอยู่รอบ ๆ วิลล่า พวกเขาทั้งหมดเป็นสาวกของหลงเหมิน

เมื่อเขาเดินไปที่ประตู เขาพบหน่วยลาดตระเวนหลายทีม

"ผู้เชี่ยวชาญ!"

เมื่อสาวกหลงเหมินเหล่านี้เห็นเยี่ยชิว พวกเขาก็โค้งคำนับและทำความเคารพ

“ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ” เยี่ยชิวพยักหน้าเล็กน้อย

ในขณะนี้ เซียวจ้านเดินออกจากวิลล่าแล้วพูดว่า "หัวหน้า ฉันกังวลว่าหู่จื่อจะทำเสียงดังมากเกินไป ดังนั้นฉันจึงจัดให้สาวกหลงเหมินบางคนจับตาดูมัน"

“ทำได้ดีมาก” เยี่นชิว “หู่จื่อทำเสียงดังขนาดนี้ มันจะไม่ทำให้เพื่อนบ้านตกใจเหรอ?”

เซียวจ้านกล่าว "อย่ากังวลเลยหัวหน้า พื้นที่วิลล่านี้ได้รับการพัฒนาโดยบริษัทหลงเหมินของเรา วิลล่าโดยรอบยังไม่ได้ขายและไม่มีเพื่อนบ้าน"

“ดีมาก” เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองเมฆสีดำบนหลังคาแล้วถามว่า “เรื่องนี้เกิดขึ้นนานแค่ไหนแล้ว?”

“ทั้งสัปดาห์” เซียวจ้านกล่าว “หู่จื่อเข้ามาในห้องเมื่อสัปดาห์ที่แล้วและไม่เคยออกมาเลย จากนั้นเมฆสีดำเหล่านี้ก็ปรากฏขึ้น ดูเหมือนว่าเขาจะฝึกซ้อมอยู่”

“หัวหน้า ทักษะที่หู่จื่อฝึกฝนนั้นเป็นทักษะที่ชั่วร้ายอย่างแน่นอน”

“ฉันกังวลว่าถ้าเขาฝึกฝนเป็นเวลานานเขาจะมีปัญหา”

เยี่ยชิวกล่าว "เทคนิคนี้ซ่อนอยู่ในร่างกายของหู่จื่อและเกี่ยวข้องกับยันต์ชีวิตและความตายบนหลังของเขา ตอนนี้ฉันไม่เข้าใจความลับของยันต์ชีวิตและความตาย ฉันสามารถก้าวได้ทีละก้าวเท่านั้น "

“แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ เขาจะสบายดี”

หลังจากเข้าไปในวิลล่าแล้วเยี่ยชิวก็เห็นสาวกของหลงเหมินบางคนอยู่ที่ลานบ้าน

เมื่อคนเหล่านี้เห็นเยี่ยชิวพวกเขาก็แสดงความเคารพทันที

หลังจากที่เยี่ยชิวกล่าวสวัสดี เขาก็นั่งลงในลานบ้าน

“หัวหน้า ฉันจะไปเรียกหู่จื่อออกมาได้ไหม” เซียวจ้านกล่าว

“ลืมมันซะ ปล่อยให้เขาฝึกฝนต่อไป!” เยี่ยชิวรู้ว่าแม้ว่าเขาจะเรียกหู่จื่อออกมา เขาก็ไม่สามารถถามอะไรได้เลย เพราะตัวหู่จื่อเองก็ไม่รู้ว่ายันต์ชีวิตและความตายนั้นเกี่ยวกับอะไร

“หัวหน้า โปรดไปพบน้องสาวของฉันสักครั้ง ช่วงนี้เธอพูดถึงคุณ” เซียวจ้านพูดด้วยรอยยิ้ม

เยี่ยชิวไม่ได้ไปพบเซียว อี้เหรินในช่วงเวลานี้ และพูดว่า "พูดถึงเรื่องนี้ ฉันไม่ได้กินอาหารที่เธอปรุงมานานแล้ว ฉันคิดถึงเธอมาก"

เซียวจ้านกล่าวว่า "ช่วงนี้น้องสาวของฉันได้เรียนรู้อาหารใหม่ๆ มากมาย และรสชาติก็ค่อนข้างดี"

“จริงเหรอ?” เยี่ยชิวพูด “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ต้องลองดูวันอื่น”

“อย่าเปลี่ยนวัน เลือกวันอื่นดีกว่า วันนี้เป็นวัน ฉันจะโทรหาพี่สาวทันที”

เซียวจ้านหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาและกำลังจะโทรหาเซียวยี่เหริน ทันใดนั้น ก็มีออร่าที่น่าหดหู่ลอยอยู่ในอากาศ

“เกิดอะไรขึ้น?” การแสดงออกของเซียวจ้านเปลี่ยนไปอย่างมาก

เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าท้องฟ้าแจ่มใสแต่เดิมนั้นถูกปกคลุมไปด้วยเมฆ

“ไม่หู่จื่อ กำลังจะประสบหายนะ”

“เซียวจ้าน โปรดบอกทุกคนทั้งในและนอกลานให้อยู่ห่างๆ ไว้”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็รีบเดินออกจากสนามพร้อมกับเซียวจ้านและหยุดห่างออกไปสองสามร้อยเมตร

ผ่านไปสักพักเมฆดำบนท้องฟ้าก็เริ่มกลายเป็นเมฆฝนฟ้าคะนองหนาทึบกลิ้งอย่างต่อเนื่อง

"บูม!"

ทันใดนั้น จากท้องฟ้า ฟ้าร้องสีม่วงหนาถังก็ลงมาและมุ่งตรงไปที่หลังคา

ในขณะนี้ มีร่างหนึ่งพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับ "หวด" นั่นคือหู่จื่อ

ร่างกายส่วนบนของหู่จื่อเปลือยเปล่า และกล้ามเนื้อของเขาก็เหมือนเนินเขา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความดุร้ายที่กดขี่ข่มเหง

"บูม!"

สายฟ้าลูกแรกตกลงมาเข้าใส่หู่จื่อแต่หมอกสีดำที่ลอยเป็นลูกคลื่นก็ปล่อยออกมาจากร่างกายของหู่จื่อและในชั่วพริบตา สายฟ้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“อืม?”

เปลือกตาของเยี่ยชิวกระตุก "เสือกลืนหายนะเหรอ?"

บูม!

ภัยพิบัติครั้งที่สองเกิดขึ้น

ครั้งนี้ ไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง แต่เป็นทะเลสีม่วงซึ่งทำให้หู่จื่อจมลงในทันที

“ช่างเป็นความทุกข์ยากยิ่งนัก!”

เซียวจ้านรู้สึกชาที่หนังศีรษะ

“นี่คือความทุกข์ยากจากสวรรค์ในอาณาจักรของราชา ตราบใดที่เขารอดชีวิตจากความทุกข์ยากจากสวรรค์หู่จื่อก็สามารถเป็นนายของกษัตริย์ได้” เยี่ยชิวกล่าว

พูดตามตรง เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย