บทที่1392 ไปปักกิ่ง!

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อเยี่ยชิว และซูลั่วหยิง ลงไปชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารเช้าซุนเชิงโช่วก็ออกมาจากห้อง

ซุนเชิงโช่วดูไม่สู้ดี แต่ดวงตาของเขาสดใสมาก

“อาจารย์ ฉันได้เรียนรู้ทักษะเข็มทองแล้ว!”

ซุนเชิงโช่วกล่าวอย่างตื่นเต้น

“ยินดีด้วย” เยี่ยชิวมีความสุขอย่างจริงใจ

ท้ายที่สุดแล้วซุนเชิงโช่วก็แก่แล้วและความเข้าใจของเขายังด้อยกว่าของซูลั่วหยิงมาก แต่เขาสามารถเชี่ยวชาญทักษะเข็มทองได้ภายในไม่กี่วัน ซึ่งก็ไม่เลวเลย

"กระหน่ำ!"

ซุนเชิงโช่วคุกเข่าต่อหน้าเยี่ยชิว โค้งคำนับสามครั้งด้วยความเคารพ และกล่าวด้วยความขอบคุณ "อาจารย์ ขอบคุณมาก"

“ทำไมคุณถึงสุภาพกับฉันล่ะ? ลุกขึ้นมาทานอาหารเช้ากันเถอะ” เยี่ยชิวกล่าว

ซุนเชิงโช่วยิ้มและพูด "ฉันจะไม่รบกวนอาจารย์และนายหญิง ฉันไม่ได้อาบน้ำมาสองสามวันแล้ว และฉันต้องกลับบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า"

“เอาล่ะ กลับไปพักผ่อนเถอะ” เยี่ยชิวเตือน

เก้าโมงเช้า

มีเสียงเคาะประตูด้านนอกวิลล่า

“ลั่วหยิง ตามฉันมาเพื่อต้อนรับแขก”

เยี่ยชิวเปิดประตูวิลล่าและเห็นปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนสี่คนยืนอยู่ข้างนอก

“เยี่ยชิว สิ่งสำคัญอะไรที่คุณรีบเรียกพวกเราแก่ๆ ไปที่เจียงโจวเพื่อ?” สวีลิ่วถามทันทีที่เขาเข้าไปในประตู

ปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนอีกสามคนก็มองไปที่เยี่ยชิวเช่นกัน

เมื่อคืนนี้ หลังจากได้รับข้อความจากเยี่ยชิว พวกเขาก็จองตั๋วทันทีและเดินทางเที่ยวบินแรกสุดจากปักกิ่งไปยังเจียงโจวในวันนี้

“ผู้อาวุโสสวี ไม่ต้องกังวล จิบชาก่อน” เยี่ยชิวเชิญปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนทั้งสี่คนมาที่ลานบ้าน จากนั้นจึงชงชาให้พวกเขาเป็นการส่วนตัว

ทันใดนั้นกลิ่นหอมของดอกหมื่นลี้ก็อบอวลไปทั่วทั้งสวน

“ช่างเป็นชาที่หอมจริงๆ!” ดวงตาของหลี่ชุนเฟิงเป็นประกาย เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ จากนั้นดวงตาของเขาก็แสดงความตกตะลึง “เยี่ยชิว ชานี้ดูเหมือนจะมาจากภูเขาหวู่ยี่…”

“ใช่แล้ว มันเป็นใบชาจากต้นแม่ในภูเขาหวู่ยี่” เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าของสวีลิ่ว และคนอื่นๆ เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ภูเขาหวู่ยี่เป็นที่รู้จักในนาม "ราชาแห่งชา" และมีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ ในหมู่พวกเขาต้าหงเผ่าที่ปลูกจากต้นแม่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในบรรดาสิ่งที่ดีที่สุด

ต้นแม่ที่เรียกว่าต้นแม่หมายถึงต้นชาหกต้นที่เติบโตบนหน้าผาของภูเขาหวู่ยี่ซึ่งมีประวัติยาวนานเกือบสี่ร้อยปี

ตั้งแต่สมัยโบราณ ชาที่ผลิตโดยต้นชาเหล่านี้ทุกปีได้บริจาคให้กับประเทศโดยตรง ในสมัยสาธารณรัฐจีน ทหารยังคงเฝ้าดูแล ปัจจุบัน ชาเหล่านี้รวมอยู่ในมรดกทางวัฒนธรรมของโลกภายใต้การคุ้มครองพิเศษ

ต้นต้าหงเปามีเพียงไม่กี่ต้นและผลผลิตปีละแปดตำลึง ด้วยเหตุนี้ ราคาจึงแพงจนน่าขัน

ในปีนั้น มีการประมูลชายี่สิบกรัม ซึ่งราคาสูงถึงกว่าสองแสนหยวน

ทุกวันนี้การดื่มชาประเภทนี้เป็นเรื่องยากแม้ว่าคุณจะมีเงินก็ตาม ใบชาในมือของเยี่ยชิวได้มาจากนายถัง และนายเยี่ย

วันนี้เขาเอามันออกไปเลี้ยงปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนสี่คนและให้หน้าพวกเขามากพอ

เมื่อสวีลิ่วและคนอื่น ๆ ได้ยินว่าเป็นต้าหงเผ่าพวกเขาก็รีบหยิบถ้วยชาและเริ่มดื่ม

“ผู้อาวุโส รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?” เยี่ยชิวถาม

“ยอดเยี่ยมมาก” เนี่ยเสวี่ยเลี่ยงกล่าว

“เยี่ยชิว คุณชวนพวกเราดื่มชาดีๆ แบบนี้ คุณต้องการความช่วยเหลืออะไรไหม?” หลี่ชุนเฟิงกล่าว “หากคุณมีอะไรจะพูด บอกเราได้เลย เราจะไม่มีวันปฏิเสธ”

เยี่ยชิวยิ้มและพูด "วันนี้ฉันเรียกผู้อาวุโสทั้งสี่คนไปที่เจียงโจวเป็นพิเศษ เพราะมีบางอย่างที่ฉันต้องการจะหารือกับพวกเขา"

“เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันลาออกจากโรงพยาบาลเจียงโจว เพราะฉันจะไปยังสถานที่ห่างไกลเร็วๆ นี้”

“ผู้อาวุโสหลายคนเป็นของเราเอง ดังนั้นขอบอกตรงๆ ว่าฉันอยากให้ซูลั่วหยิงเป็นแพทย์นักบุญ”