บทที่1393 ผู้ดูแลหลงเหมินคนใหม่

“โอเค ฉันจะจองตั๋วทันที”

เซียวจ้านตอบและเดินเข้าไปในวิลล่าอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เขาจากไป ซู่ลั่วหยิงก็พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเยี่ยชิวแล้วพูด "เพื่อที่จะให้ฉันเป็นนักบุญทางการแพทย์ คุณให้ยาอายุวัฒนะสี่พันปีแก่พวกเขาจริงๆ นี่ไม่ใช่ราคาที่สูงเกินไปเหรอ?"

เยี่ยชิวกล่าว "เพื่อคุณ ฉันยินดีทำทุกอย่าง"

เมื่อซู่ลั่วหยิงได้ยินสิ่งนี้ เธอก็รู้สึกประทับใจมากจนอยากจะลากเยี่ยชิวไปฝึกฟางจงซูในตอนนี้

“เยี่ยชิว ไม่ต้องกังวล ฉันจะทำตามความคาดหวังของคุณอย่างแน่นอน” ซู่ลั่วหยิงพูดอย่างจริงจัง

“ฉันเชื่อในตัวคุณ” เยี่ยชิวกล่าว “ลั่วหยิง คุณจะกลายเป็นปราชญ์แพทย์หญิงคนแรกในประวัติศาสตร์แพทย์แผนจีนในไม่ช้า และคุณจะได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางจากทั่วโลกอย่างแน่นอน ตราบใดที่คุณยึดมั่นใน ความตั้งใจดั้งเดิมในการฝึกแพทย์และอุทิศตนเพื่อช่วยชีวิตและรักษาผู้บาดเจ็บ ส่วนความคิดเห็นของโลกภายนอกอย่าใส่ใจมากเกินไป”

เยี่ยชิวรู้ดีว่าเมื่อซู่ลั่วหยิงกลายเป็นนักบุญทางการแพทย์ เธอจะได้รับการวิพากษ์วิจารณ์และความสงสัยมากมายอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้ว เธอยังเด็กเกินไปและสวยเกินไป ซึ่งจะทำให้ผู้คนมุ่งความสนใจไปที่รูปร่างหน้าตาของเธอและเพิกเฉยต่อทักษะทางการแพทย์ของเธอ

ซู่ลั่วหยิงกล่าวว่า "ฉันรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร ไม่ต้องกังวล ฉันจะทำมันให้ได้"

"นี่คือสิ่งที่ดีที่สุด" เยี่ยชิวกล่าว "หากคุณประสบปัญหาในอนาคต คุณสามารถขอความช่วยเหลือจากพี่สาวหลินและคนอื่นๆ ได้ ปรมาจารย์ด้านการแพทย์จีนทั้งสี่คนและคุณซุนก็จะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่เช่นกัน"

ซู่ลั่วหยิงลังเลที่จะปล่อยให้เยี่ยชิวจากไป เธอกอดเธอแน่นแล้วถามว่า "คราวนี้คุณจะกลับมาจากการเดินทางไปเมืองหลวงครั้งนี้เมื่อใด"

เยี่ยชิวกล่าว "คุณควรกลับมาเร็วๆ นี้"

“ฉันกำลังรอคุณอยู่~” หลังจากที่ซู่ลั่วหยิงพูดจบ เธอก็ยืนเขย่งเท้าและเริ่มจูบเยี่ยชิว

เยี่ยชิวตอบอย่างอ่อนโยน

ทันใดนั้นเยี่ยชิวเลิกคิ้ว ปล่อยซู่ลั่วหยิง จ้องมองที่ประตูแล้วตะโกน "ใคร?"

“โอ้ คุณหูดีนี่!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นที่ประตู และหลังจากนั้น ร่างของคนจริงที่มีคิ้วยาวก็ปรากฏขึ้นในอากาศบางเบา

ชายชราคนนี้เปลี่ยนภาพลักษณ์อันเลอะเทอะจากอดีต ผมของเขาถูกมัดด้วยมวยไม้ เขาสวมชุดลัทธิเต๋าสีดำสะอาด ถือไม้ตีแมลงวัน และคิ้วสีขาวของเขาพลิ้วไหวราวกับเทพเจ้าโบราณ

เยี่ยชิวเหลือบมองสองครั้งและรู้สึกประหลาดใจที่พบว่านิสัยของฉางเหม่ยดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก และดูเหมือนเขาจะให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก

“ ดูเหมือนว่าชายชราจะพัฒนาขึ้นมากตั้งแต่เขากลับมาที่ภูเขาหลงหูในครั้งนี้”

เมื่อซู่ลั่วหยิงเห็นฉางเหม่ยปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย และเธอก็รีบยืนอยู่ข้างหลังเยี่ยชิว

ฉางเหม่ยหัวเราะและพูด "คุณซู่ลั่วหยิง ไม่จำเป็นต้องเขินอาย ข้าไม่เห็นอะไรเลย คุณทำต่อ ทำต่อ!"

เมื่อเขาพูดแบบนี้ ซู่ลั่วหยิงก็หน้าแดงมากขึ้น และเธอก็เขินเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้นมอง

“ผู้เฒ่า ทำไมคุณมาที่นี่เร็วขนาดนี้” เยี่ยชิวถาม

“ข้าได้จัดการเรื่องนี้ที่ภูเขาหลงหูแล้ว ฉันจึงมาที่นี่” ฉางเหม่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไอเด็กน้อยเมื่อเจ้าเห็นข้าครั้งนี้ เจ้าสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในข้าบ้างไหม?”

เยี่ยชิวส่ายหัว "ไม่"

ฉางเหม่ยพูดอย่างไร้ยางอาย "ไอ้สารเลว เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าหล่อขึ้นอีกแล้ว"

เยี่ยชิวกล่าว "ฉันไม่สังเกตว่าคุณหล่อขึ้น ฉันแค่คิดว่าคุณไร้ยางอายมากขึ้นกว่าเดิม"

ฮรุก — —

ซู่ลั่วหยิงรู้สึกขบขัน

ฉางเหม่ยไม่โกรธและพูด "เจ้าสารเลว ยังอีกกว่าครึ่งเดือนก่อนที่คุณจะเข้าสู่โลกแห่งการฝึกฝน ฉันคิดว่าคุณควรไปที่เมืองหลวงก่อนที่คุณจะไปโลกแห่งการฝึกฝน คุณจะไปที่เมืองหลวงเมื่อใด เมืองหลวง?"

“ฉันจะไปตอนบ่าย” เยี่ยชิวกล่าว

“เยี่ยมมาก ช่วยฉันจองตั๋วเครื่องบิน ข้าจะไปกับคุณด้วย” ฉางเหม่ยกล่าว

เยี่ยชิวสับสน "ทำไมคุณถึงไปปักกิ่ง?"

ฉางเหม่ยกล่าว "ฉันได้ยินมาว่าในเมืองหลวงมีร้านเปิดใหม่ ชื่ออะไรนะ สวยกว่าโลก สาวน้อยข้างในมีชีวิตชีวามาก แถมยังมีม้าตัวใหญ่ด้วย ฉันอยากเห็น"

เยี่ยชิวดุ "สุนัขไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยการกินอึได้"

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันล้อเล่นนะ ฉันเป็นผู้นำนิกายและตอนนี้ฉันเป็นกษัตริย์แล้ว คนที่หยาบคายเหล่านั้นเข้าตาฉันได้ยังไง? เพื่อบอกความจริงว่าฉันมาที่นี่เพื่อทวงหนี้ "

ฉางเหม่ยกล่าว "คุณถังสัญญาว่าจะช่วยฉันสร้างภูเขาหลงหูขึ้นใหม่ แต่ยังมีเงินจำนวนหนึ่งที่ยังไม่ได้รับ ฉันจะต้องได้รับเงินจำนวนนี้ก่อนที่จะจากไป"