บทที่1689 สมบัติล้ำค่า

เยี่ยชิวตกตะลึง

ข้าทำไม่ได้?

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยบอกว่าข้าทำไม่ได้?

หึหึ หากเจ้าเป็นหญิงงามที่สุดในโลก ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าข้าทำได้หรือไม่ได้!

เยี่ยชิวกล่าว : “หากเจ้าทำได้ เจ้ามาทำ”

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยกระโดดออกจากอ้อมแขนของเยี่ยชิวด้วยเสียงฮึดฮัด มาที่ด้านหน้าหลุมแล้วตะปบค่ายกลด้วยอุ้งเท้าของมัน

เยี่ยชิวเห็นพฤติกรรมของมันและเยาะเย้ย: "ถ้าเจ้าสามารถทำลายค่ายกลด้วยวิธีนี้ได้ ข้าก็จะ..."

พรึ่บ !

ค่ายกลสั่นไหว

วินาทีต่อมา ทุกอย่างก็พังทลายลงมา

เสียงของเยี่ยชิวก็หยุดกะทันหัน เขามองสุนัขจิ้งจองขาวตัวด้วยด้วยความประหลาดใจ

“เยี่ยฉังเซิง ข้าเก่งมากเลยใช่ไหมล่ะ?” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยหันกลับมาและพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

เยี่ยชิวพยักหน้า : “เจ้าเก่งมาก”

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยยิ้มแล้วพูดว่า: " เมื่อกี้ท่านบอกว่า หากข้าสามารถทำลายค่ายกลนั้นได้ ท่านเตรียมจะทำอะไรนะ?"

“ท่านจะตีข้าใช้หรือไม่?”

“มาสิ มาตีข้าเลย”

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยวิ่งไปตรงหน้าเยี่ยชิวแล้วยื่นก้นออกมา

คนอื่นๆ ต่างตกตะลึงเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ จิ้งจอกเก้าหางทำไมถึงได้มีความชอบเช่นนี้?

จากนั้น ทุกคนก็มองดูเยี่ยชิวด้วยสายตาที่แปลกประหลาด

“เยี่ยฉังเซิง ท่านมัวชักช้าอะไรอยู่ ขอร้องท่านรีบตีข้าเร็ว ๆ เถอะ ” สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเร่งเร้า

เยี่ยชิวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟันแล้วตบที่ก้นสุนัขจิงจอกขาวตัวน้อยเบา ๆ

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย "เยี่ยฉังเซิง ท่านทำอะไรอยู่? ทำไมมือของท่านไม่มีเรี่ยวแรงเลย? ตีให้แรง ๆ หน่อยสิ"

ป้าด !

เยี่ยชิวตบไปอย่างแรงหนึ่งที

“โอ้~ รู้สึกดีจัง!” เสียงของสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยเต็มไปด้วยเสน่ห์น่าหลงไหล เหมือนกับเสียงร้องของผู้หญิงที่มีความสุขสุดๆ ให้ตายเถอะ...

ล้มสลาย——

จิตวิญญาณ !

ทันใดนั้นทุกคนก็มองไปที่เยี่ยชิวด้วยสายตาที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าเดิม

“ศิษย์พี่ พี่ใหญ่เขาดูไม่ปกติเท่าไหร่ ” โม่เทียนจีกระซิบ

อมตะชางเหม่ยหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "คาดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กคนนี้มีความชอบเช่นนี้ ข้ายอมแพ้จริง ๆ "

หยุนซียืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองไปที่สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยแล้วพูดด้วยสีหน้าไม่แยแส: "หึ สุนัขจิ้งจอกยังพลังชี่ยังไม่เก่งกล้าพอ ก็ยังอยากได้รับความรักจากมนุษย์"

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยรีบแย้งทันที: "เยี่ยฉังเซิง เธอว่าข้า "

“ข้าว่าเจ้าแล้วยังไง?” หยุนซีพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดี: “ข้าขอเตือนเจ้า เจ้าเป็นปีศาจสุนัขจิ้งจอกตนหนึ่งเท่านั้น อย่าคิดที่จะยั่วยวนฉังเซิงของข้า มิเช่นนั้น ข้าจะไม่ไว้ชีวิตเจ้า "

สุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยหัวเราะเยาะ: "โถ่....ชางเซิงของข้า ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าอยากหัวเราะให้ตายจริงๆ"

“เยี่ยฉังเซิงเป็นคนของเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“พวกเจ้าไหว้ฟ้าดินเป็นสามีภรรยากันแล้วงั้นรึ?”

“ ทำไมเจ้าไม่บอกว่าผู้ชายทุกคนในโลกฝึกเซียนล้วนเป็นของเจ้าล่ะ?”

อมตะชางเหม่ยได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็มองดูสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยอย่างลึกซึ้งและพูดพึมพำกับตัวเองว่า: " ไม่ยักรู้เลยว่าฝีปากของเจ้าสุนัขจิ้งจอกตัวนี้คมคายไม่แพ้ข้าเลย นับถือ ๆ "

เมื่อพูดถึงทักษะฝีปากแล้ว หยุนซีไม่ใช่คู่ปรับของสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยจริงๆ รึ... ผิดแล้ว ในระหว่างการต่อสู้กับเยี่ยชิว ทักษะฝีปากของหยุนซียังคงดีมาก

แต่เมื่อต้องโต้เถียงกัน หยุนซีก็ด้อยกว่าสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยมาก เธอโกรธมากจนร่างกายอันบอบบางของเธอสั่นเทา