บทที่ 1689 หม้อเฉียนคุนใบที่ห้า

เยี่ยชิวเห็นโลงศพทองคำพุ่งเข้าหาเขา เขารู้ว่าเขาเหนือกว่า แต่เขาก็ยังตอบโต้กลับไป

เยี่ยชิวเริ่มใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงทันที และในเวลาเดียวกันก็ได้ใช้สิบสวรรค์ต้งเทียนและพลังชี่มังกรนับร้อย ทันใดนั้นแสงบนร่างกายของเขาก็ส่องสว่าง

จากนั้น เขาก็มีความคิดในใจว่า เขาต้องการใช้หม้อเฉียนคุนสี่อัน แต่ทันใดนั้นก็พบว่าหม้อต้มเฉียนคุนทั้งสี่วางนิ่งอยู่ในนกระเป๋าหม้อเฉียนคุน ราวกับว่าขาดการติดต่อกับเขา

นอกจากนี้ยังมีดาบเซวียนหยวนซึ่งไม่เชื่อฟังคำสั่งอีกด้วย

ในเวลานี้ ทั้งร่างของเยี่ยชิวถูกจองจำและเขาทำได้เพียงเฝ้าดูโลงศพทองคำที่กำลังพุ่งเข้ามา

“จบแล้ว โลงศพนี้กำลังพุ่งมาหาข้า”

“ข้าไม่คิดว่าจะจบลงแบบนี้”

“ข้าไม่ยอม”

บูม!

วินาทีต่อมา เยี่ยชิวถูกห่อหุ้มด้วยความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น และเขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกบดขยี้

“พี่หลิน เจอกันใหม่ชาติหน้า…”

ด้วยความสิ้นหวัง เยี่ยชิวหลับตาลง

อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน เยี่ยชิวก็พบว่าความกดดันหายไป เขาลืมตาขึ้นและเห็นว่าร่างกายของเขาไม่เป็นอะไร

“ข้ายังไม่ตายหรอเนี่ย”

"เกิดอะไรขึ้น?"

เยี่ยชิวตกตะลึงเมื่อมองไปรอบ ๆ และพบว่าสภาพแวดล้อมโดยรอบยังคงเหมือนเดิม ยกเว้นโลงทองคำหายไป

“โลงศพนั่นไปไหนแล้ว?”

เยี่ยชิวรู้สึกสับสนเล็กน้อยและตรวจสอบอย่างรอบคอบ แต่เขาไม่พบกลิ่นของโลงศพทองคำในอากาศ ราวกับว่าโลงศพทองคำไม่เคยปรากฏมาก่อน

“จิ้งจอกน้อย”

ทันทีที่เยี่ยชิวเปิดปากของเขา เขาก็ถูกสุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวน้อยขัดจังหวะ

“ เยี่ยฉังเซิง ข้าขอย้ำอีกครั้ง ข้าไม่ใช่จิ้งจอกตัวน้อย ข้าเป็นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง!”

“เอาล่ะ ข้าไม่สนใจว่าเจ้าเป็นพันธุ์อะไร ขอถามเจ้าหน้อย เจ้าเคยเห็นโลงศพทองคำนั้นไหม?”

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพยักหน้า "ข้าเห็นแล้ว"

“แล้วเจ้าไปไหนมา” เยี่ยซิวถามอย่างเร่งรีบ

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า “ถ้าอยากรู้ก็ต้องยอมรับคำขอของข้า”

ป้าบ!

เยี่ยชิวไม่รอให้จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดจบ และตบก้นจิ้งจอกขาวตัวน้อยอย่างแรง

“โอ้~ รู้สึกดีจัง” จิ้งจอกขาวตัวน้อยดูพึงพอใจ

ไอ้โรคจิต!!

เยี่ยชิวแอบสาปแช่งและพูดว่า "บอกข้ามาเร็วๆ"

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "ข้าเห็นโลงศพทองคำเข้าไปในตาข้างขวาของเจ้า"

“เจ้ากำลังโกหกข้าอย่างนั้นรึ?” เยี่ยชิวไม่เชื่อ ไม่ต้องพูดถึงขนาดที่ใหญ่โตของโลงศพทองคำ แม้ว่าโลงศพทองคำจะเข้าตาเขาจริงๆ แต่เขาควรจะสังเกตเห็นมันสิ

จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูดว่า "ถ้าไม่เชื่อก็ดูเองได้เลย"

เยี่ยชิวหลับตาลง วินาทีต่อมาเขาต้องตกใจเมื่อพบว่าโลงศพทองคำซ่อนลึกอยู่ในตาข้างขวาของเขาจริงๆ

อย่างไรก็ตาม โลงศพทองคำนั้นมีขนาดเล็กมากราวกับจุดฝุ่น

เยี่ยชิวรู้สึกตกใจ และหลังจากนั้นความปิติยินดีก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“เป็นไปได้ไหมที่โลงทองคำนี้จำข้าได้ในฐานะเจ้านายของมัน ข้าได้รับโอกาสทีดีสูงสุดของภูเขาอมตะอย่างนั้นเหรอ?”

เยี่ยชิวคิดถึงสิ่งนี้และตัดสินใจลองดู ด้วยความคิดในใจ เขาแอบพูดว่า "ออกมา"

เขาต้องการอัญเชิญโลงศพทองคำ

อย่างไรก็ตาม โลงศพทองคำยังคงนิ่งเฉยและไม่ตอบสนอง

"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

เยี่ยชิวร้องเรียกอีกครั้ง "ออกมา!"