วิศวะกินเด็ก 5 | ยิ่งไม่อยากเจอ ยิ่งได้เจอ

ปัง…

มิราแนบแผ่นหลังลงประตูห้องนอนตัวเองที่เพิ่งปิดตัวลง ภาพตอนถูกคาร์มินจูบยังคงฉายซ้ำในหัว อีกทั้งความรู้สึกยังติดตรึงจนถึงตอนนี้

‘อยากได้ของคืน ก็หาอะไรมาแลกสิ… เด็กน้อย’

‘หนูไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร’

‘ก็ลองเดาดูสิว่าฉันต้องการอะไร’

หรือที่เขาบอกให้เธอหาอะไรมาแลก เขาหมายถึงจูบหรือเปล่านะที่ต้องการ

เธอเลื่อนมือขึ้นมาแตะริมฝีปากที่โดนผู้ชายอันตรายคนนั้นจูบ เสียครั้งแรกให้ไม่พอ นี่ยังเสียจูบแรกให้เขาอีก ทุกสัมผัสจากเขายังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ทุกวินาที พยายามไม่คิดมากเท่าไร ก็ยิ่งคิดมากเท่านั้น

“เลิกคิดได้แล้วมิรา ก็แค่จูบและ… เซ็กซ์” เธอเดินออกจากตรงนี้เพื่ออาบน้ำเตรียมเข้านอน ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปหาน้องชายที่โรงพยาบาล

•••

“พี่กับแม่รอเมฆอยู่นะ พวกเราคุยกันไว้ว่า ถ้าเมฆฟื้นเมื่อไหร่ แม่จะทำของโปรดที่เมฆชอบไว้ให้เยอะๆ เลย รีบฟื้นขึ้นมานะ” น้องชายเธอยังคงนอนอาการโคม่า อีกไม่กี่ชั่วโมงเมฆต้องเข้ารับการผ่าตัด ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดครั้งนี้ถือว่าสูงเลยทีเดียว เงินที่มีอยู่ตอนนี้ไม่พอต้องหาเพิ่ม เธอบอกแม่ว่าไม่ต้องเครียดเรื่องเงิน เพราะจะเป็นคนหาเอง

เธอยอมสละเวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อมาทำงานอย่างหนัก หาเงินมาจ่ายรักษาพยาบาลของน้องชาย

“มิรา ค่ารักษาพยาบาลของน้อง…”

“เดี๋ยวหนูจัดการเองค่ะแม่”

“มันเยอะมากเลยนะลูก”

“แค่ทำงานหนักขึ้นจากเดิม ก็น่าจะหาได้นะคะแม่”

มะลิมองลูกสาวด้วยความเห็นใจ มิราทำงานหนักมาก เธอเป็นห่วง กลัวว่าจะทำงานหนักจนไม่มีเวลาพักผ่อน ช่วงนี้ลูกสาวนอนน้อยมาก แถมยังต้องตื่นเช้าทุกวันเพื่อมาช่วยตนเปิดร้าน

ครอบครัวไม่เคยตกต่ำขนาดนี้มาก่อน นับตั้งแต่หย่ากับสามี ทุกอย่างก็เป็นอย่างที่เห็น เงินเก็บทุกบาททุกสตางค์ถูกสามีเก่าขโมยไปจนหมดบัญชีธนาคาร ซ้ำยังหาหนี้สินมาให้ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสามีเก่าเอาบ้านไปค้ำประกันกับ ‘เสี่ยวิชัย’ เพิ่งมารู้ตอนหย่ากันได้สองอาทิตย์กว่าๆ เพราะทางนั้นมาทวงหนี้ และเอาหลักฐานทุกอย่างมายืนยัน หากไม่ยอมจ่ายหนี้ บ้านหลังนี้คงถูกยึด

มิราออกมาซื้อของกินที่ร้านสะดวกซื้อในโรงพยาบาล หลังจากได้ของที่ต้องการแล้วจึงเดินมากดลิฟต์เพื่อขึ้นไปข้างบน ประตูลิฟต์ที่กำลังปิดตัวลงแยกออกจากกันอีกครั้ง

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นคาร์มินก้าวเข้ามาในลิฟต์พร้อมกับกระเช้าผลไม้ในมือ ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนที่มิราจะเป็นฝ่ายหลบสายตา หญิงสาวขยับออกห่างจากคนข้างกายจนติดผนังในลิฟต์

หมายเลขชั้นของเขาคือจุดหมายปลายทางเดียวกันกับเธอ…

ภายในลิฟต์เงียบสนิทจนความอึดอัดก่อตัว มิรากำถุงของกินในมือแน่น ริมฝีปากพลางเม้มเข้าหากัน สายตามองหมายเลขชั้นที่เลื่อนขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งอยากออกไปจากตรงนี้เร็วเท่าไร หมายเลขชั้นที่กำลังเลื่อนขึ้นยิ่งช้าลงมากเท่านั้น

ติ้ง~

เสียงสวรรค์มาแล้ว พอลิฟต์เปิดออก คาร์มินเป็นคนแรกที่ก้าวออกไปโดยไม่สนใจหญิงสาว ทำราวกับไม่เคยรู้จักมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น

“สวัสดีค่ะคุณคาร์มิน”

“สวัสดีค่ะ”

อดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นคนในโรงพยาบาลยกมือไหว้ทักทายคาร์มินแทบทุกคน ไม่สิ… ต้องบอกว่าทุกคนที่เดินผ่านเขา

เธอเลิกสนใจในตัวผู้ชายคนนั้นว่าเป็นใครกันแน่ รีบเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องที่น้องชายพักรักษาตัวอยู่ ตอนนี้เมฆผ่าตัดเสร็จแล้วเรียบร้อย

19:00 น.

“มิรารีบไปทำงานเถอะลูก เดี๋ยวทางนี้แม่ดูแลต่อเอง”

“ค่ะแม่” ตอนนี้ถึงเวลางานแล้ว เธอบอกเจ้มอลลี่ว่าอาจจะไปสายหน่อย

มิราออกจากโรงพยาบาลมารอแท็กซี่ ระยะทางจากโรงพยาบาลไปไนต์คลับไม่ไกลกันมาก ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็มาถึง คนตัวเล็กควักเงินจ่ายให้คุณลุงขับแท็กซี่ก่อนจะเปิดประตูรถลงมา

วันนี้รู้สึกเพลียเล็กน้อยเพราะเมื่อคืนนอนเกือบตีหนึ่งครึ่ง ซ้ำยังต้องตื่นนอนตอนหกโมงเช้า สภาพเธอตอนนี้พร้อมนอนทุกช่วงเวลาเลยก็ว่าได้

“สวัสดีค่ะเจ้มอลลี่”

“สวัสดีจ้า ทำไมตาเราเหมือนคนไม่ได้นอนมาเลยล่ะ”

“นอนดึกตื่นเช้าค่ะเจ้”

“พักผ่อนเยอะๆ หน่อยนะ อันที่จริงไม่ต้องทำงานจนร้านปิดก็ได้ สี่ห้าทุ่มกลับบ้านก็ได้เจ้ไม่ว่า”

“ไม่เป็นไรค่ะเจ้ หนูไหว”

“พรุ่งนี้ต้องไปเรียนด้วยนิ วันนี้เจ้ให้ทำงานถึงสี่ทุ่มพอ ถ้ามิราดื้อ เจ้จะหักเงินเดือน”

“เจ้มอลลี่…”

“ไม่ต้องเลย เอาร่างกายตัวเองก่อน วันนี้เลิกงานสี่ทุ่มเข้าใจไหม?”