วิศวะกินเด็ก 6 | ไม่ได้น่ากลัว แค่ไม่ไว้ใจ

“มึงเป็นใคร มาเสือกอะไรด้วย!” ชายขี้เมาชี้นิ้วพูดกับคาร์มินอย่างไม่พอใจ

“อย่ามีเรื่องกันเลยนะคะ…” เธอหันไปบอกเขาที่ยืนอยู่ข้างหลัง ภาวนาขอให้ทั้งสองไม่วางมวยกัน แม้คาร์มินไม่ตอบโต้อีกฝ่าย แต่ขึ้นว่าว่า ‘น้ำนิ่งไหลลึก’ ย่อมอันตรายอยู่แล้ว

แม้ลึกๆ ไม่พอใจกับการกระทำของชายขี้เมาคนนี้ แต่ก็ไม่อยากให้มีการใช้ความรุนแรงเกิดขึ้น

“อยากมีเรื่องก็มาดิวะ! กลัวที่ไหน!” ชายขี้เมายังคงพูดจาหาเรื่องคาร์มิน ผิดกับอีกฝ่ายที่เอาแต่ยืนมองนิ่งๆ อย่างไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลย

มิราตัดสินใจดึงแขนคาร์มินออกไปจากตรงนี้ แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดมันก็เกิดขึ้นจนได้

หมับ!

ผัวะ!

คาร์มินปล่อยหมัดใส่ชายขี้เมาเต็มแรงในจังหวะที่อีกฝ่ายกระชากไหล่ให้หันกลับไป

“!!!!” เธอเบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ภาพชายขี้เมานอนแน่นิ่งไม่ได้สติบนพื้น หลังจากถูกหมัดหนักๆ ของคาร์มินตะบันเข้าใส่หน้า

เขาจะไม่ตายใช่ไหม…

คาร์มินดึงแขนมิราที่อยู่ในอาการช็อกให้เดินตามออกไปจากบริเวณนี้ ด้วยความสติสตังยังไม่กลับมาทำงาน จึงไม่ได้ขัดขืนการกระทำของอีกฝ่าย

“ขึ้นรถ”

“คะ?” เธอขานรับพร้อมกับทำหน้างุนงง ก่อนจะหันไปมองรถหรูราคาแพงสีดำของเขาที่จอดอยู่

“ขึ้นรถ”

“ขะ…ขึ้นทำไมคะ หนูไม่ขึ้นหรอก..ว้ายย!!” กำลังหมุนตัวเพื่อเดินหนี ทว่ากลับต้องร้องออกมาเสียงหลงเมื่อถูกคาร์มินกระชากแขนแล้วดึงเข้าไปหาจนตัวเธอแนบชิดกับเขา

“ปะ…ปล่อยหนูนะ”

“เมื่อกี้ฉันเพิ่งช่วยเธอจากผู้ชายคนนั้น ไม่คิดจะตอบแทนคนที่เพิ่งช่วยตัวเองหน่อยเหรอ”

ตอบแทน? เขาอยากให้เธอตอบแทนแบบไหนกัน คนเจ้าเล่ห์อย่างคาร์มินคงไม่ได้แค่ต้องการแค่คำขอบคุณหรอก สิ่งที่เขาต้องการคงมากกว่านั้น

“คุณจะให้หนูตอบแทนยังไง”

“ขึ้นอยู่กับเธอว่าจะตอบแทนฉันยังไง”

“ถ้างั้น… ขอบคุณที่ช่วยหนูไว้นะคะ” เขาพูดเองว่าขึ้นอยู่กับเธอ เพราะฉะนั้นแค่บอกว่าขอบคุณก็เพียงพอแล้ว

คิ้วเข้มขมวดชนกันเมื่อคนตรงหน้าแค่เอื้อนเอ่ยคำขอบคุณ ไม่รู้ว่าเธอไร้เดียงสาหรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่

“แค่ขอบคุณ?”

“กะ…ก็คุณพูดเองนิคะว่าแล้วแต่หนู”

ใช่ เขาพูดมันเอง แต่ไม่คิดว่ามิราจะตอบแทนด้วยคำว่าขอบคุณ

“รับคำขอบคุณของหนูไปเถอะนะคะ หนูไม่รู้ว่าจะให้อะไรเป็นการตอบแทนคุณ”

“ไม่รู้จริงเหรอ?”

“ถ้าคุณอยากให้หนูตอบแทนด้วยเรื่องเซ็กซ์ หนูว่าตัวเองพูดชัดเจนแล้วนะคะ”

คาร์มินกระตุกยิ้มมุมปาก เด็กคนนี้ช่างร้ายกาจจริงๆ ดูไปดูมามิราก็น่าสนใจดีเหมือนกัน เธอตัดทุกช่องทางเพื่อไม่ให้เขาเข้าไปมีบทบาทในชีวิต แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยเจอมาโดยสิ้นเชิง

“ขึ้นรถ”

“หนูไม่ขึ้น แล้วก็จะไม่ไปกับคุณด้วย”

“ฉันดูน่ากลัวมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“คุณไม่ได้น่ากลัว แต่คุณแค่… ไม่น่าไว้ใจ” ประโยคหลังเธอพูดออกมาเบาๆ พร้อมกับเสสายตาไปทางอื่น

ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ คำพูดมิราไม่ได้ปรุงแต่ง มันออกมาจากความคิดจริงๆ ของเธอทั้งหมด ตอนแรกคิดว่าเธอคงเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยเจอมา แต่ทว่ากลับไม่ใช่ มิราเด็ดขาดในคำพูดตัวเอง จบคือจบ

“คุณปล่อยหนูเถอะค่ะ ดึกมากแล้วหนูจะรีบกลับบ้าน”

“เดี๋ยวไปส่ง ขึ้นรถ”

“หนูไม่รบกวนหรอกค่ะ”

“จะขึ้นรถเอง หรือจะให้ฉันอุ้ม?”

“คุณพูดไม่รู้เรื่องหรือไง หนูบอกว่า..ว้าย!!” พูดไม่ทันจบประโยค เท้าทั้งสองของเธอก็ลอยหวือจากพื้นเพราะถูกคาร์มินช้อนตัวขึ้น

“ปะ…ปล่อยหนูลงเดี๋ยวนี้นะคะ! ถ้าไม่ปล่อย หนูจะตะโกนดังๆ ให้คน…ว้าย!” เธอผวากอดคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ หลังจากถูกแกล้งทำเหมือนจะปล่อยลงพื้น