บทที่ 6

บทที่ 5

“ก็แค่เปรียบเทียบเฉย ๆ” เส้นด้ายยิ้มแหย ๆ แล้วขยับเก้าอี้เข้าใกล้แล้วก้มลงกระซิบ “แบบ...ถ้าจินมันชอบคนสวย...กูว่าไม่น่าใช่แหละ...เพราะพี่จ๊ะจ๋าไม่สวย”

“....”

“แล้วแฟนเก่าทุกคนของมันก็ไม่ได้สวยเวอร์เลย ก็แค่ผิวขาวตาโต ไม่จัดว่าสวย แต่ก็พอใช้ได้ ไม่ได้ว้าวขนาดนั้นแต่ที่แน่ ๆ เลยนะ มันชอบผู้หญิงที่ดูมีฐานะหน่อย แล้วก็อายุมากกว่า”

“จริง สังเกตจากคนที่มันคบ อายุมากกว่ามันทั้งนั้น แล้วก็เป็นพวกลูกคนมีเงิน กระเป๋าหนักๆ” เสียงของยี่หวาดังแทรกขึ้น พลางวางปากกาลงบนโต๊ะ แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ “แต่ใดๆ ไอมิก็รวยนะ แต่แค่ไม่ได้อวด แถมสวยกว่าเยอะด้วย”

“เห็นไหมบอกแล้ว ไอมิสวยกว่าเยอะ หน้าหวานตาโต ผิวก็ขาว ขาวอย่างกับหิมะ…” เส้นด้ายพูดเสริมต่อทันควันด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“แถมบ้านก็มีฐานะในระดับนึงเลย ถึงจะไม่ได้รวยเท่าจินกับพี่จ๊ะจ๋า แต่ก็ถือว่ามึงรวยกว่าพวกกูอ่ะ แต่ทำไมจินถึงไม่มองมึง ทั้งๆ ที่ผู้หญิงทั้งโรงเรียน กูว่ามึงสวยสุด” เส้นด้ายเอามือลูบคางตัวเองอย่างกำลังวิเคราะห์เจาะลึก

“มันผิดพลาดที่ตรงไหน…” เสียงเส้นด้ายลดต่ำลงเล็กน้อย แล้วก็ผุดคำถามใหม่ขึ้นมาอย่างคาดไม่ถึง

“หรือเพราะมึงเด็กเกินไป มันชอบแบบที่โตแล้ว จะได้นอนด้วยได้หรือเปล่าวะ?”

คำพูดนั้นทำให้โต๊ะของพวกเธอเงียบลงชั่วขณะหนึ่ง สายตาไอมิเอะก้มลงมองมือที่วางอยู่บนตัก สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่ปลายนิ้วข้างหนึ่งเริ่มขยับเข้าหากันช้า ๆ อย่างไม่รู้ตัว เธอไม่ได้ตอบ แต่ลมหายใจเบาลงนิดหนึ่ง คล้ายพยายามไม่คิดตาม

“ไอมิ กูว่ามึงแจ่มสุดในโรงเรียนแล้วนะ แต่…มึงเป็นพวกอินโทรเวิร์ตจัด ๆ” ยี่หวาเอนตัวมากระซิบข้างหู “ถ้ากูเป็นมึงอ่ะ กูลงประกวดดาวโรงเรียนไปแล้ว”

“....”

“ทุกคนรู้กันทั้งโรงเรียนว่ามึงสวย มึงน่ารัก แล้วมึงก็ดังมาก ดังแบบไม่ใช่แค่ในโรงเรียนนี้ แต่ลามไปถึงโรงเรียนข้างๆ”

“....”

“แต่มึงชอบอยู่แบบเงียบ ๆ ไม่ชอบเข้าร่วมกิจกรรม ขี้อายเกินมึงอ่ะ ถ้าเกิดว่ามึงเป็นเด็กกิจกรรมนะ มึงจะกลายเป็นสาวฮอตทันที ป่านนี้มึงคงได้เป็นเน็ตไอดอล ได้เป็นดาวติ๊กต็อก ได้เป็นไอมิรักแมวแล้วมั้ง” ยี่หวาพูดพลางมองไอมิเอะตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างชื่นชม

และมันคือเรื่องจริง ไอมิเอะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของสายตาหลายคู่ในโรงเรียน เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองสวย ไม่เคยมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเอง มองทุกคนสวยหมด ยกเว้นตัวเอง

แต่หารู้ไม่ว่า ยิ่งเวลาตัวเองยิ้มแล้วโลกดูสดใสขึ้นมาทันตา ดูน่ารักและเรียบร้อย ชวนให้คนมองรู้สึกใจเต้น

ไอมิเอะมักจะเดินคนเดียวเสมอ เธอไม่ค่อยเข้าร่วมกิจกรรม ไม่ชอบออกงาน ไม่ยุ่งกับใคร และไม่เคยทำตัวเด่นในห้องเรียน ทุกครั้งที่มีเสียงเมาท์หรือแอบมองจากคนรอบข้าง เธอกลับไม่ได้สังเกตอะไรเลย เพราะเธอไม่สนใจ

ถึงไอมิเอะจะไม่รู้ตัวเลยก็ตาม ไม่เล่นโซเชียล ไม่เคยอัปสตอรี่ ไม่เคยโพสต์รูป ไม่เคยแชร์ชีวิตประจำวันเหมือนคนอื่น เฟซบุ๊กมีไว้แค่ส่งงานให้อาจารย์ แถมยังไม่ใช้ชื่อตัวเอง รูปโปรไฟล์ก็แค่การ์ตูนผู้หญิงญี่ปุ่นใส่ชุดนักเรียน ไม่มีใครแท็กเธอได้ ไม่มีใครตามตัวเธอทัน ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนนอกจากเจอตัวจริง

สำหรับโลกโซเชียล ไอมิเอะคือคนที่แทบไม่มีตัวตน แต่สำหรับโลกจริง เธอคือตำนานเงียบของโรงเรียน แต่ถึงจะไม่มีตัวตนในโลกออนไลน์ ชื่อของไอมิเอะก็ยังถูกพูดถึงแทบทุกมุมในโรงเรียน โดยเฉพาะในกลุ่มผู้ชาย เธอคือเทพธิดาของโรงเรียนนี้

เทพธิดา ที่หนุ่มๆ ทั้งโรงเรียน อยากได้เป็นแฟน และอยากมีเพศสัมพันธ์ด้วย

เป็นผู้หญิงที่แค่เดินผ่านเฉยๆ ก็ทำให้ทั้งโรงอาหารเงียบกริบ ผู้ชายทุกคนหยุดหายใจ ทั้งผิวขาวจัดจนแทบสะท้อนแสง ผิวขาวโดยไม่ได้ขาวเพราะบำรุงอะไรเป็นพิเศษ แต่ขาวจัดแบบนี้มาตั้งแต่เกิด

ตาโตหวานดูใสซื่อจนน่าปกป้อง ปากเล็กแต่อวบอิ่มสีแดงธรรมชาติตลอดเวลา ผมยาวตรงแบบธรรมชาติ ไม่เคยย้อม ไม่เคยดัด และเธอเอวเล็กแค่สิบแปดนิ้วเอง เธอเรียบง่ายแต่ดูแพง ท่าทางนิ่งๆ แบบคนไม่ยุ่งกับใครก็ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้น่าค้นหา

ในหมู่ผู้ชาย ผู้ชายหลายคนจำตารางเดินของเธอได้ แม้ไม่กล้าทัก เธอคือเป้าหมายลับของใครหลายคน ทั้งรุ่นพี่ รุ่นเดียวกัน ไปจนถึงรุ่นน้อง

มีแต่คนถามถึงเธอ มีแต่คนอยากรู้จัก แต่ไม่มีใครกล้าทัก เพราะเธอดูอยู่สูงเกินเอื้อม พวกผู้ชายรุ่นน้องหลายคนแอบถามชื่อ ถามนิสัยเวลาเจอเพื่อนในห้องเรียนเดียวกับไอมิเอะ แต่เจ้าตัว กลับเดินตรงไปข้างหน้า ไม่มองซ้ายขวา ไม่เคยสังเกต ไม่เคยสนใจว่าใครจะมองเธออยู่

ส่วนในหมู่ผู้หญิงก็เช่นกัน แม้จะไม่มีใครพูดตรงๆ แต่ก็มีหลายคนที่พยายามเลียนแบบไอมิเอะ ไม่ว่าจะเป็นการไว้ผมยาวตรงแบบธรรมชาติ การใช้กระเป๋าสะพายแบบเดียวกัน รองเท้าแบบเดียวกัน หรือแม้แต่กลิ่นแป้งหอมอ่อนๆ ที่ไอมิเอะใช้

พวกผู้หญิงเรียนรู้จากการสังเกตล้วนๆ เพราะไอมิเอะไม่เคยบอกใครว่าใช้ของอะไร เธอเป็นแรงบันดาลใจแบบเงียบๆ โดยไม่รู้ตัว และไม่เคยรับรู้เลย

เพราะในสายตาของไอมิเอะ เธอก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่แค่ชอบอยู่เงียบๆ ไม่ได้อยากให้ใครสนใจ และไม่รู้เลยว่าทั้งโรงเรียนจับตามองเธออยู่เสมอ

“ขนาดไม่ร่วมกิจกรรม ยังฮอตจนพวกเด็กผู้ชายรุ่นน้อง ม.4 ม.5 ถามถึงมันกันทุกคน วันนั้นกูลืมเล่าให้มึงฟัง พวกกูไปซื้อชาเขียวปั่นที่หน้าโรงเรียน แล้วพวกเด็กผู้ชาย ม.5 ห้องกิ๊ฟถามพวกกูว่า พี่ไอมิเขาเป็นคนยังไงเหรอ ทำไมเจอกี่ทีพี่เขาไม่ค่อยพูด เวลาเดินไปไหนพี่เขาก็จะมองข้างหน้าอย่างเดียว ไม่คุยกับใครเลย”

“....”

“กูก็เลยตอบพวกรุ่นน้องไปว่ามึงเป็นพวกอินโทรเวิร์ตจัด ๆ แล้วก็บอกไปว่าพี่ไอมิแค่เป็นคนเงียบๆ เฉย ๆ ไม่ได้หยิ่ง เจอก็ทักได้ มันไม่กัด แต่มันจะตอบไหม ก็อีกเรื่อง”

“....”

“พูดตามตรงเลยนะ กูเสียดายเบ้าหน้ามึงมาก เบ้าหน้าคือฟ้าประทานมากอ่ะ หน้าอย่างกับวอนยอง กูพูดได้เต็มปากเลยว่ามึงคือวอนยองเมืองไทย แต่มึงชอบอยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกมาเจอสังคมให้คนอื่นเขาได้เห็นหน้ามึงบ้าง” เส้นด้ายเอ่ย “อีกอย่างนะ กูว่าถ้ามึงหัดยิ้มหน่อย มึงฆ่าผู้ชายทั้งโรงเรียนได้เลยนะ เวลามึงยิ้มแล้วโลกดูสดใสขึ้นมาเลย”

“จริง เหมือนพวกรุ่นน้องมันจะชอบมึงนะ แต่คือมึงนิ่งมากอ่ะ มึงนิ่งแบบ…นิ่งจนไม่มีใครกล้าเดินเข้าหา นิ่งจนไม่มีใครกล้าทัก” ยี่หวาพยักหน้ารัวๆ เห็นด้วยสุดใจ

“แล้วนี่จะขึ้นมหาลัยฯ แล้วนะ มึงควรออกจากหลุมดำได้ละป่ะ? ทำตัวนอกกรอบบ้างก็ได้ ออกมาเจอโลกภายนอกบ้าง จะได้ทันคน มีภูมิคุ้มกันตอนเข้ามหาลัยฯ ในมหาวิทยาลัยมึงจะเจอคนร้อยพ่อพันแม่ อะไรที่มึงไม่เคยเจอ มึงก็จะเจอ”

“....”

“ดูดิ เฟซบุ๊กก็ไม่ลงรูปตัวเอง ลงแต่รูปการ์ตูน แถมชื่อเฟซก็ไม่ใช่ชื่อจริงอีก คือมึงจะทำตัวลึกลับขนาดนั้นไปเพื่อไร?”

“จริง งง” ยี่หวาแทรกอีกประโยค “พวกกูจะติดต่อมึงแต่ละทีคือยากมาก คือต้องโทรเข้าเบอร์แม่หรือพ่อมึงเท่านั้น ถึงจะติดต่อมึงได้ คือแบบ…ใครเขายังทำแบบนี้อยู่วะ เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่ยุคพ่อกับแม่รับโทรศัพท์แล้ว”

“ถ้าอาจารย์ไม่ให้ส่งงานผ่านเฟซ กูว่ามึงคงไม่มีบัญชีเฟซบุ๊กเลยด้วยซ้ำ”

“....” ไอมิเอะยังคงนั่งเงียบ เธอวางมือประสานกันไว้บนตัก ช้อนสายตามองไปนอกหน้าต่างอย่างเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่มเบา

“เราเล่นไม่เป็น ไม่รู้จะเล่นยังไง แล้วก็เล่นไป อัปรูปก็ไม่รู้ว่าจะมีคนไลก์รูปให้รึเปล่า ถ้าเราจะเล่น เราต้องมั่นใจว่าคนไลก์ต้องมีไม่ต่ำกว่าห้าร้อย ถ้ามีแค่เพื่อนในห้อง เราก็ไม่เล่นดีกว่า”

“ก็มึงไม่ขึ้นรูปตัวเอง ชื่อเฟซก็ใช้ชื่ออะไรก็ไม่รู้ แล้วใครจะรู้ว่าเป็นเฟซมึง?”