บทที่ 5

บทที่ 4

“ยืนทำอะไรกัน เข้าห้องเรียนได้แล้ว” เสียงของอาจารย์ปานตา อาจารย์สอนวิชาฟิสิกส์ ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวที่หน้าห้องเรียน

ใบหน้าขรึมและน้ำเสียงดุ ทำให้ขวัญเอยและแก๊งเพื่อนถึงกับสะดุ้ง แล้วแยกย้ายกันเข้าห้องเรียนอย่างรวดเร็ว

“ไอมิ เธออยู่ก่อน” เสียงเรียกของอาจารย์หยุดฝีเท้าของไอมิเอะที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูห้องเรียน เธอชะงักแล้วหันกลับไปทันที

อาจารย์ยื่นเอกสารบาง ๆ แผ่นหนึ่งให้ ซึ่งเป็นเอกสารสรุปเนื้อหาบทเรียนของวันนี้

“ลงไปถ่ายเอกสารให้ครูสี่สิบฉบับ”

“ค่ะ อาจารย์” ไอมิเอะพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วรับเอกสารมาถือไว้แนบอก

เรื่องแบบนี้เธอคุ้นชินอยู่แล้ว ปกติหากไม่ใช่หัวหน้าห้องที่โดนใช้งาน ก็มักจะเป็นเธอที่อาจารย์ไว้วางใจ

ด้วยเธอเป็นคนเงียบ เรียบร้อย ขยัน และไม่เคยปริปากบ่น จึงเป็นที่รักของอาจารย์ เธอหันหลังเดินตรงไปทางบันไดอย่างไม่รีรอ แต่พอเท้ายังไม่ทันก้าวลงไปดี เสียงทุ้มต่ำที่เธอรู้ดีว่าเป็นของใครก็ดังขึ้น

“มีอะไรอีก?” เสียงของจิน

ไอมิเอะเผลอชะงักเท้าทันที แม้จะพยายามไม่มอง แต่หัวใจกลับเต้นแปลก ๆ อย่างควบคุมไม่ได้

“จินลืมหนังสือเรียนไว้ที่ห้องพี่ด้วยนะ พี่ก็เลยเอามาให้ แต่อยู่บนรถ ลืมหยิบลงมา”

เสียงของจ๊ะจ๋าดังขึ้นตามมา ท่าทางตั้งใจพูดให้ได้ยินกันทั้งโถงทางเดิน จนดูเจตนาไม่บริสุทธิ์

จินก็ยักคิ้วรับน้อย ๆ แล้วลุกเดินลงบันไดไป จ๊ะจ๋าก็รีบเดินตามไป

ไอมิเอะเม้มปากแน่น ก้มหน้าลง พยายามกลืนความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้น แล้วรีบเดินลงบันได เพื่อจะไปที่ร้านถ่ายเอกสารข้างๆ ตึกเรียนให้เร็วที่สุด

เธออยากรีบทำงานให้เสร็จ เพราะเธอไม่อยากเดินสวนกลับขึ้นมาพร้อมกันกับพวกเขาอีก ไม่อยากเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ที่ตอกย้ำตัวเธอทุกครั้งที่สายตาจินมองผ่าน

เธอรีบก้าวอย่างเร็วในขณะที่หัวใจก็รู้สึกเหมือนมันกำลังช้าลงเรื่อย ๆ

“ถ้าไม่รีบไปเรียน ก็อยู่คุยด้วยกันก่อนสิ” เสียงของจ๊ะจ๋าเอ่ยขึ้นพร้อมกับท่าทีโปรยเสน่ห์เต็มขั้น

จ๊ะจ๋าพิงขอบประตูรถยนต์อย่างยั่วยวน ขาเรียวยาวไขว้กันเบา ๆ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่ฟิตพอดีตัวเผยให้เห็นทรวดทรงแบบไม่ต้องพยายามมาก

จินชะงักเท้าเล็กน้อย แต่ไม่ตอบอะไรทันที เขาเหลือบมองเข้าไปในรถแล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ สีหน้าไม่ได้ดูมีอารมณ์ร่วมอะไรนัก ก่อนสายตาจะเผลอเหลือบไปมองอีกทางหนึ่ง เห็นไอมิเอะที่กำลังก้มหน้าเดินผ่าน

แม้จะเห็นแค่ด้านข้าง แค่เงาเล็ก ๆ ที่รีบเดินเหมือนไม่อยากให้ใครเห็น แต่มันกลับสะกิดบางอย่างในใจเขา ความเงียบ ความเรียบร้อย ความไม่วุ่นวาย แบบที่แตกต่างจากผู้หญิงตรงหน้าโดยสิ้นเชิง

“จะคุยอะไร” จินถามขึ้นในที่สุด น้ำเสียงเรียบเย็น ไม่ได้มีความอ่อนโยนใด ๆ ปะปนอยู่ในคำพูดนั้นเลย

“คุย…เรื่องของเราไง” จ๊ะจ๋าเดินเข้ามาใกล้แล้วค่อย ๆ ยื่นมือขึ้นคล้องคอของจินไว้ ลมหายใจเบา ๆ ของเธอแทบจะแตะผิวแก้มของเขา

สายตาของเธอจงใจอ่อนหวาน แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของและการแข่งขัน

จินยืนนิ่ง ไม่ได้หลบ ไม่ได้ผลัก ไม่ได้ตอบสนอง เขาแค่มองเธอนิ่ง ๆ เหมือนกำลังพิจารณาบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ แต่เย็นเฉียบ

“อย่าทำแบบนี้”

มือของจินไม่ได้ยกขึ้นจับมือเธอที่คล้องคอเขาไว้ แต่ก็ไม่ได้ดึงเข้าหาตัวเหมือนอย่างที่จ๊ะจ๋าคิดไว้เช่นกัน

ทำให้จ๊ะจ๋าชะงักไปเล็กน้อย เหมือนจะเสียศูนย์แวบหนึ่ง ในหัวเธอมีภาพที่ต่างออกไป จินควรจะยอมแพ้ให้กับเสน่ห์ของเธอเหมือนที่ทุกคนเป็น

แต่ผู้ชายคนนี้ ไม่เคยง่าย และนั่นทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจ โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาแวบนั้น สายตาที่มองตามไอมิเอะ…

“...!!” ทันทีที่สายตาของไอมิเอะเหลือบไปเห็นผ่านประตูกระจกใสของร้านถ่ายเอกสาร เธอก็ชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ

ภาพเบื้องหน้า แม้จะเห็นผ่านกระจก แต่ก็ชัดเจนราวกับตั้งใจจะให้เธอเห็น จ๊ะจ๋ากำลังยืนพิงขอบรถยนต์หรูของตัวเอง ท่าทางยั่วยวน ยกมือแตะปลายผมเล่นเบา ๆ ขณะพูดคุยกับจิน

จินยืนอยู่ตรงหน้าจ๊ะจ๋าในระยะประชิดเกินคำว่า ‘สนิท’ ใบหน้าเย็นชานั้นแม้ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ แต่ท่าทางยืนนิ่ง ๆ ไม่ขยับออกห่างเลยสักนิด ก็ทำให้ภาพที่เห็นดูล่อแหลมจนแทบไม่อยากเชื่อสายตา

“O.O!!” ไอมิเอะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นวูบไปเสี้ยววินาที ราวกับอากาศรอบตัวหยุดนิ่ง เธอรีบก้มหน้าลงต่ำทันทีเหมือนถูกของร้อนลวก ริมฝีปากเม้มแน่น กลั้นหายใจ แล้วก้าวเร็ว ๆ ตรงเข้าไปยังร้านถ่ายเอกสาร

ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองทางรถยนต์คันนั้นอีก ทั้งที่เธอรู้ว่าตัวเองอยากมอง อยากมองจนแทบใจจะขาด แต่ก็ทำได้แค่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉันทำเหมือนไม่ได้เห็น เหมือนไม่รู้สึกอะไร เหมือนที่ฉันเคยทำมาตลอด

ภาพนั้นไม่ใช่สิ่งที่ฉันเคยชิน แต่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเห็น ฉันกับจิน เราแทบไม่พูดคุยกันเลย ถึงจะเรียนอยู่ห้องเดียวกัน เดินสวนกันแทบทุกวัน แต่ก็แทบไม่เคยมีบทสนทนา ไม่มีแม้แต่คำทักทาย

เหมือนเราสองคนอยู่คนละโลก จินอยู่บนโลกที่สว่างไสว มีผู้คนห้อมล้อม สนุกสนานวุ่นวายในแสงแฟลช

แต่ฉัน ฉันก็แค่คนธรรมดา ที่เงียบเกินไป เงียบเกินกว่าจะอยู่ในสายตาของใคร

“เจ็บชะมัด…” เสียงพึมพำของเธอเบาหวิว ราวกับกลัวแม้กระทั่งเสียงของตัวเองจะทำร้ายหัวใจให้เจ็บกว่านี้