ตอนที่1 ชีวิตของมะปราง

"ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องเรียน จบมอหกงานก็มีทำเยอะแยะ จะดิ้นรนไปเรียนมหาลัยทำไมให้เสียเวลา หรือไม่ก็ให้หาผัวรวยๆ ฉันกับพ่อแกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้"

เมื่อเหล้าเข้าปาก ปราณีก็มักด่าทอลูกสาวในไส้เป็นประจำ คำพูดพวกนี้ มะปรางได้ยินมาเป็นล้านครั้ง จนเธอสามารถท่องจำได้หมดจนขึ้นใจ

"เอะอะแกก็โทษแต่ลูก ทุกวันนี้ลูกไม่เคยใช้เงินเราเรียนสักบาท ปรางมันได้ทุนของมันเอง แกนั่นแหละที่เข้าบ่อนไม่เว้นแต่ละวัน เลิกจากบ่อนมาเมาต่อ อีกหน่อยคงไม่มีที่ซุกหัวนอน"

โวยวายจนหลับคาขวดเหล้าไปเหมือนทุกวัน มะปรางเก็บเสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่กี่ชุดใส่กระเป๋าสะพายใบหย่อม วันนี้เธอจะไปอยู่ห้องพักพนักงานที่ผับของเฮียพายุ เธอเพิ่งทำงานที่นี้ได้เดือนกว่าๆ เงินดี ทิปดี แต่เลิกดึก กลับมาถึงบ้านเกือบตีสามทุกวัน ร่างกายไม่ไหว เลยขอพ่อว่าจะไปพักที่โน่นเลย อีกอย่างใกล้กับที่ฝึกงานด้วย

เอี้ยด!!!! เสียงรถเบรคอย่างแรงที่หน้าบ้าน ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูลงจากรถดังโครมคราม มะปรางรีบวิ่งไปแอบดู เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์วิ่งกรูกันเข้ามาในรั้วบ้าน

"นางปราณีอยู่ไหน ไปเรียกออกมา"

คนท่าทางดุดัน ร่างใหญ่ดูท่าแล้วน่าจะเป็นหัวหน้าของคนพวกนี้ ตะโกนเสียงดัง แถมยังใช้มือชี้หน้าพ่อเธออย่างไม่เกรงกลัว

"มาหาเมียฉันทำไม มันเมาหลับไปแล้ว"

"แกเป็นผัวมันเหรอ ก็ดี เอาเงินมาจ่ายที่นางปราณีมันติดไว้ด้วย รับผิดชอบมาซะดีๆ ไม่งั้นเสี่ยชูพงศ์เขามายึดบ้านแน่"

มะปรางที่ได้ยินแบบนั้น รีบวิ่งออกมาทันที ทีแรกเธอแค่แอบดูอยู่ข้างประตู

"นี่ลูกสาวแกเหรอ สวยเป็นบ้า ถ้าเอาไปขัดดอกเสี่ยเขาน่าจะชอบ สนใจไหมน้องสาว แบบน้องนี่น่าจะได้หลายตังค์ เสี่ยชอบเด็กใสๆแบบนี้ เลี้ยงง่าย ไม่เรื่องมาก เอาไหม จะได้ปลดหนี้ที่แม่น้องติดด้วย เผื่อทำตัวดีๆ เสี่ยติดใจสบายไปทั้งชาตินะจ๊ะ"คำพุดทุเรศพวกนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะพ่นออกมาจากคนที่แก่คราวพ่อ

"ฉันไม่ไป อีกอย่างหนี้ที่แม่ติด ก็ให้ไปทวงกับแม่ มันไม่เกี่ยวกับบ้านหลังนี้"

"ทำไมจะไม่เกี่ยวจ๊ะ เมื่อมันเป็นหนี้ที่รวมอยู่ก้อนเดียวหมดแล้ว หากไม่จ่ายเสี่ยเขาก็มีสิทธิ์ยึดบ้านไปโดยไม่ผิด"มะปรางหันมองหน้าผู้เป็นพ่ออย่างคิดหนัก ตอนนี้ที่ซุกหัวนอนก็อาจไม่มีเหมือนพ่อว่า

"เอาไง อย่าช้านะ เสี่ยให้เวลาแค่พรุ่งนี้ วันนี้ฉันมาเตือนก่อน แต่ถ้าน้องสาวคนสวยไปกับฉัน เสี่ยเขาอาจจะยกหนี้ให้ทั้งหมดเลยก็ได้"

อานนท์ที่ถูกตาต้องใจผู้หญิงตรงหน้า พยายามพูดหว่านล้อมเธอให้ทำตาม เพราะเขาหวังได้กินของเหลือจากเสี่ยชูพงศ์ ที่มักจะโยนของเล่นที่เบื่อแล้วมาให้เขาเสมอ

"สามวัน บอกเสี่ยฉันขอเวลาสามวัน"

"ปราง แกจะไปหามาจากไหน"บุญศักดิ์หันไปค้านลูกสาว เงินคงไม่ใช่น้อยๆ ไม่งั้นพวกมันคงไม่ตามมาถึงบ้านแบบนี้แน่

"นั่นสิ น้องสาวจะไปหามาจากไหนจ๊ะ ตั้งห้าแสนเชียวนะ ไปกับพี่ดีกว่านะ รับรองไม่ต้องเหนื่อย"มือโสโครกเอื้อมมาจับเธอ มะปรางสะบัดตัวหนีอย่างขยะแขยง

"ฉันหามาได้ก็แล้วกัน กลับกันไปได้แล้ว"

"หึ เห็นแก่น้องคนสวยนะจ๊ะ พี่จะไปบอกเสี่ยให้ แต่ถ้าภายในสามวันหาไม่ได้ ก็เตรียมตัวขนข้าวของออกไปหาที่อยู่ใหม่ได้เลย"

หลังจากคนพวกนั้นกลับไป มะปรางก็หยิบกระเป๋าเตรียมตัวไปทำงานที่ผับเฮียพายุ

"หาไม่ได้ก็ไม่ต้องหานะ พ่อไปหาบ้านเช่าอยู่ก็ได้ แค่นี้แกก็ทำงานมากจนผอมหัวโตแล้ว ไปอยู่โน่น ไม่ต้องส่งตังค์มาให้นะ พ่ออยู่ได้ กินข้าวให้ตรงเวลาด้วย เข้าใจหรือเปล่า"

ถึงจะเป็นแค่พ่อเลี้ยง แต่มะปรางรักและผูกพันธ์กับพ่อมาก อยู่กันมาตั้งแต่เธอจำความไม่ได้ด้วยซ้ำ แถมพ่อยังหวังดีกับเธอมากกว่าแม่แท้ๆเสียอีก

"ถ้าพ่อขาดเหลืออะไรโทรไปหาปรางนะ ปรางพอมีเงินเก็บอยู่ จะโอนมาให้ ส่วนเงินห้าแสน ปรางจะหามาให้ได้ บ้านหลังนี้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่แล้วนะพ่อ ปรางอยู่มาตั้งแต่เด็กๆ ปรางไม่ยอมให้หลุดไปเด็ดขาด"

เมื่อมาถึงผับเฮียพายุ มะปรางเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเด็กเสิร์ฟเรียบร้อย ก็ขึ้นไปหาเฮียที่ห้องทำงานทันที

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

มือบางยกขึ้นเคาะประตูเพื่อเป็นมารยาท ก่อนเปิดเข้าไป เห็นเฮียพายุนั่งดูเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงาน เงยหน้าขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนก้มทำงานต่อ

"มีอะไร ถึงขึ้นมาถึงนี่"

"ปรางมีเรื่องต้องใช้เงิน ภายในสามวัน ได้ยินมาว่าเฮียหางานนอกให้ได้ ช่วยหาให้ปรางหน่อยได้ไหมคะ"

"เธอรู้เหรอว่ามันงานอะไร ถ้าไม่รู้ก็ลงไปทำหน้าที่เธอ แขกเริ่มมาแล้ว"

พายุตัดบทด้วยความรำคาญ คนซื่อๆใสๆแบบเธอไม่เหมาะกับงานที่ว่าหรอก

"ไม่ค่ะ ปรางอยากทำ จำเป็นจริงๆ เฮียนัดให้หน่อยนะ"