ตอนที่ 1 แสนเหงา

ตอนที่ 1 แสนเหงา

ชีวิตของมนุษย์เงินเดือน ต่างโหยหาเพียงวันหยุด พร่ำหาการได้พักผ่อนหรือแม้กระทั่งต้องการเร่งวันเวลาให้ถึงเย็นวันศุกร์เพื่อที่จะได้ปลดปล่อย และคลายความเหนื่อยล้าจากการทำงาน

แต่คงต้องเว้น ซิน ไว้คนหนึ่ง เธอไม่ชอบวันศุกร์เลย ไม่อยากให้ถึงค่ำของวันนั้น ไม่อยากให้มันผ่านพ้นไปแล้วกลายเป็นเช้าวันเสาร์ที่แสนน่าเบื่อ

สาวสวยวัยยี่สิบห้าปีหยิบกระเป๋าลงจากแท็กซี่หลังจากจ่ายเงินตามเลขมิเตอร์ที่เท่ากันทุกวันจนแทบไม่ต้องดูมันอีก สถานที่ที่เธอไปคงมีแค่บริษัทกับคอนโดมิเนียมแห่งนี้ นาน ๆ ทีถึงจะออกไปทำธุระที่อื่นบ้าง

ชีวิตที่แสนน่าเบื่อและจำเจ ซินกลับรู้สึกว่ามันชินเสียแล้ว เธอไม่อยากไปที่ไหน ไม่อยากหาความสนุกสนาน การหัวเราะกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวและรู้สึกผิดต่อตัวเอง

และ…

ข้าวกล่องถูกวางลงบนโต๊ะที่มีเก้าอี้สองตัวอยู่ตรงข้ามกัน หญิงสาวปลีกตัวไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาหลังจากเมื่อยล้ากับการเดินทางที่ต้องเจอรถติดช่วงเวลาเลิกงาน และเจอกับการทำงานที่แสนน่าเบื่อตลอดทั้งวัน แต่ก็ดีที่พอมีอะไรให้ทำมากกว่าการอยู่ห้องคนเดียว

ใบหน้าสวยสดไร้เครื่องสำอางปรากฏอยู่เบื้องหน้า กระจกสะท้อนภาพหญิงสาวที่ไร้แววความสุขมาร่วมปี ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย เธอยังเหมือนเดิม สิ่งที่ต่างไปจากเมื่อก่อนคงเป็นรอยยิ้มที่หายไปแล้วตั้งแต่วันนั้น

หายไปกับใครบางคนที่ทิ้งเธอไปไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

ครืด~

“อืม”

(ซิน แกอยู่ไหน)

“กลับห้องแล้ว คืนนี้คงไม่”

(ห้ามพูดว่าไม่ไป แกไม่มีสิทธิ์นั้น)

พูดยังไม่ทันจบประโยค คนปลายสายก็แทรกขึ้นมาเพื่อสั่งห้ามไม่ให้เธอปฏิเสธ ราวกับรู้อยู่แล้วว่าซินต้องพูดอะไรออกไป

“ฉันก็แค่อยากพัก เหนื่อยกับงาน เพิ่งจัดการเงินเดือนพนักงานเสร็จ ปวดหัวทั้งวัน” ใบหน้าสวยยังคงเรียบนิ่ง พลางบอกกับเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย

(เพราะเหนื่อยแกก็ต้องออกมาเปิดหูเปิดตา อยู่ในห้องแคบ ๆ ไปมันก็ยิ่งทำให้แกดิ่ง ฉันไม่อยากบ่นนะ แต่แกต้องรักตัวเองเข้าใจไหม)

“เข้าใจแล้ว แต่เป็นวันหลังได้ไหม”