ตอนที่ 2 แนะนำตัว

ตอนที่ 2 แนะนำตัว

@ร้านลมเย็น

ร้านที่ถูกเลือกเป็นร้านที่เคยมาเมื่อหลายปีก่อน ตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ตอนนั้นจะว่าเธอเที่ยวบ่อยก็ได้ เจ้าของร้านถึงขั้นจำซินกับมะนาวได้ เพราะเป็นลูกค้าสาวสวยที่ชอบมาคู่กันประจำ

ทว่าเดี๋ยวนี้เปลี่ยนคนดูแลแล้ว อะไรหลายอย่างจึงเปลี่ยนแปลงไปจนแทบจะจำบรรยากาศเดิมไม่ได้

แต่ก็เหมือนกับการได้ย้อนกลับไปคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่ตรงนี้ยังคงเต็มไปด้วยลูกค้าที่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยที่เธอเคยเรียน บรรยากาศของร้านค่อนข้างสบาย ๆ เน้นฟังเพลงและพบปะพูดคุยกัน เหมือนกับตอนนี้ที่ลูกค้ายังเป็นนักศึกษา ซึ่งมาเรียนกับเที่ยวเล่นโดยไม่ต้องมีเรื่องให้คิดมากมาย

ไม่ต้องมีความทรงจำเลวร้ายให้จดจำ

“เอาเบียร์หรือเหล้าดี”

“เบียร์ก็พอแล้วมั้ง เบา ๆ” ซินบอกเพื่อนแล้วหันมองบรรยากาศรอบ ๆ ทั้งที่ออกมาคลายเหงา ทว่าเธอกลับรู้สึกว่ามันยิ่งเหงา ยิ่งเศร้ากว่าเดิมหลายเท่า ไหนจะเพลงอกหักที่กำลังเล่นอยู่ตอนนี้ สู้เปิดหนังดูซีรีส์อยู่ห้องคงดีกว่า

“มาเที่ยวทั้งที แต่งตัวสวยขนาดนี้ก็ทำหน้าให้มันสวย ๆ ค่ะ ดูนั่นเด็กน่ากินทั้งนั้น” มะนาวพยักพเยิดหน้าให้เพื่อนหันไปมองโต๊ะหนึ่งซึ่งเป็นกลุ่มผู้ชาย

ซินหันไปมองและยอมรับว่ามีแต่คนหน้าตาดี ให้เดาอายุก็คงไม่ยาก เพราะร้านนี้มีแต่เด็กมหาวิทยาลัยทั้งนั้น วัยทำงานจะมีสักกี่คนเชียว คนพวกนั้นคงเด็กกว่าเธอแน่นอน

“เด็กมหา’ลัยเนี่ยนะ อยากจ่ายค่าเทอมให้หรือไง”

“ฉันจะโดนผัวกระทืบเอา แต่ถ้าแกน่ะได้อยู่ อยากมีภาระไหมล่ะคนสวย” มะนาวยิ้มพลางหัวเราะเขิน

“ดู ๆ คนนั้น งานดีมากแก”

“พัก ไม่อยากมี ชวนมาดื่มไม่ใช่หรือไง เดี๋ยวฉันก็ฟ้องพี่บอลหรอก” ซินส่ายหน้าให้เพื่อนอย่างระอา

“แหม แกก็ นานทีจะได้มาหาอาหารตาสักที” มะนาวก็คิดเล่น ๆ พอให้หัวใจกระชุ่มกระชวย อย่างไรเธอก็มีครอบครัวแล้ว เพียงแค่แซวเล่นให้เพื่อนอารมณ์ดีด้วยก็เท่านั้น “ฉันไม่จริงจังหรอก แต่แกจริงจังได้อยู่น้า”

“อยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว”

“ดีตรงไหนคะ ถ้าฉันไม่มาเห็นแกวันนี้นะ แต่งตัวอย่างกับป้า หน้าก็ไม่ทาแม้แต่แป้งฝุ่น”

“ก็สวยได้อยู่” อย่างน้อยซินก็ทาครีมกันแดดทุกวัน กลางคืนก็ใช้ครีมบำรุงตลอด

“สวยอะสวย แต่แกสวยได้มากกว่านี้ค่ะ ไม่บอกไม่มีใครรู้เลยนะ ว่าแกเคยเป็นดาวมหา’ลัย” มะนาวเหนื่อยหน่ายกับเพื่อน มันก็ปีกว่าแล้วเพื่อนยังไม่มูฟออนจากตรงนั้นสักที

“มาแล้ว ดื่มให้เมาหลับไปเลยดีกว่า” ซินไม่เถียงเพื่อนต่อ เธอทำแค่ยิ้มบาง ๆ ทว่าไร้ซึ่งอารมณ์ ก่อนจะรินเครื่องดื่มใส่แก้วของตัวเองและเพื่อนสนิท

“ฉันอยากให้แกมีความสุขนะซิน ถ้าไม่อยากมีคนใหม่ตอนนี้ก็ลองคุยเล่นกับใครไปก่อนก็ได้ ซื้อกินก็สบายใจดี” มะนาวบอกเพื่อนแบบติดตลก

“ก็ไม่ได้เหงาขนาดนั้นไหม” ซินหัวเราะในลำคอหนึ่งที มันก็มีบ้างที่คิดเรื่องพวกนั้น มีบ้างที่ต้องระบาย จะว่าเหงามันก็เหงาแต่ที่เหงาเพราะเธอมัวเอาแต่คิดถึงใครบางคนมากกว่า

“พี่นาว !”

ขณะที่สองสาวกำลังนั่งดื่มและคุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น เสียงทุ้มของใครสักคนก็ดังขึ้นอยู่ห่าง ๆ พอทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมอง เสียงแหลมของมะนาวก็ร้องลั่น

“ไอ้หมากระเป๋า !” มะนาวยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นใครคนนั้น

ซินรู้สึกคุ้นแต่ก็จำไม่ได้ น่าจะเป็นรุ่นน้อง แต่เธอไม่เห็นรู้จัก จึงได้แต่ส่งยิ้มให้ตามมารยาท

“พี่มากันสองคนเหรอ มานั่งกับพวกผมนี่”

“ชวนฉันไปนั่งหรือชวนไปจ่าย”

“โหพี่ ไม่ขนาดนั้น”

“โต๊ะไหน” มะนาวถามพลางมองหา ก่อนที่รอยยิ้มของเพื่อนจะผุดขึ้นตรงริมฝีปากแล้วหันมามองหน้าซิน

“ไปมะ นั่นน้องโรงเรียนฉัน”

“ไม่รู้จักใครสักคน มีแต่เด็ก” ซินส่ายหน้าพรืด เธอรู้สึกอึดอัดที่ต้องไปอยู่ร่วมกับคนที่ไม่รู้จัก ไม่รู้ว่าความรู้สึกพวกนี้มันเริ่มเป็นตอนไหน ทั้งที่เมื่อก่อนถึงไหนถึงกัน ชนแก้วกับโต๊ะนั้นโต๊ะนี้อย่างกับนักการเมืองหาเสียง

“ไปเถอะน่า ไม่มีอะไรหรอก ฉันรู้จักตั้งหลายคน น้องรหัสพี่บอลก็อยู่ น้องพีไง แกก็รู้จัก”