ตอนที่ 3 ผี (เพื่อน) ผลัก

ตอนที่ 3 ผี (เพื่อน) ผลัก

ซินทำเพียงค่อย ๆ หันมองใบหน้าด้านข้างของ เธอก็ต้องยอมรับว่าเด็กรุ่นน้องคนนี้หน้าตาดีเกินที่คาดไว้ ทั้งความสูงที่น่าจะมากกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรของกับผิวสีน้ำผึ้งแบบนั้น ยิ่งขับให้ความหล่อเหลาดูเด่นน่ามอง และท่าทางสงบแต่แววตาที่เหมือนนักล่าของมันคงเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เกิดวีรกรรมพวกนั้น

หญิงสาวขยับตัวมาทางเพื่อนสนิทเล็กน้อยเพราะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายอยู่ใกล้เธอเกินไป จนกลิ่นหอมจากตัวที่ไม่รู้ว่ามันคือครีมอาบน้ำ แชมพู หรือน้ำหอมจากตัวเขา มันกำลังลอยอบอวลอยู่ปลายจมูกของเธอ

“พี่ซินถึงกับขยับตัวหนีเลย มึงเล่าซะเพื่อนกูน่ากลัว” โน่หัวเราะกับท่าทีของเธอ

“เปล่า กลัวน้องเขานั่งไม่ได้” ซินรีบยกมือปฏิเสธข้อกล่าวหานั้น เธอยิ้มแห้งแล้วยกแก้วของตัวเองขึ้นจิบเพราะทำตัวไม่ถูก

คนที่นั่งข้างกันหันมามองเธอ ก่อนจะมองเพื่อนของเขาที่นั่งตรงข้ามกันเป็นเชิงคำถาม แน่นอนว่าเขาไม่รู้จักคนสวยที่นั่งข้างกันนี้ ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนแน่ หรือจะเป็นกิ๊กใครสักคนในโต๊ะ

ไอ้โน่ก็มีคนคุยแล้ว ไอ้เบสก็มีแฟน ไอ้เต๋าก็มากับเมีย พี่พีก็ยิ่งไม่ใช่เพราะรักกับเมียดีอยู่ แล้วใคร

“พี่นาวพี่สาวกู อยู่โรงเรียนเดียวกัน คนนี้พี่ซินเพื่อนพี่นาว อันนี้ไอ้พันไมล์พี่ คนที่พวกมันนินทาอยู่” โน่แนะนำทุกคนให้รู้จักกัน ขณะที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาซึ่งตกเป็นประเด็นสนทนาก่อนหน้านี้ต้องเลิกคิ้วเป็นคำถาม

“นินทาอะไรกู”

“ก็มึงมาช้า มีเรื่องอะไรให้นินทา” เต๋าถามพลางหัวเราะ

“กูเพิ่งไปส่งแม่กลับบ้าน แล้วก็กลับไปอาบน้ำที่หอ บอกไอ้เบสไปแล้ว” คนถูกนินทาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไอ้เรื่องเหี้ย ๆ นี่พวกมันคิดมาให้ตลอด

“เออ กูลืม ทุกทีมึงไม่มีธุระอะไรนอกจากส่งสาวกลับหอ”

“กินตีนกูไหม” พันไมล์มองเพื่อนอย่างนึกรำคาญ แค่โดนแม่บ่นตลอดทางกับเรื่องรอยสักก็ว่าน่าเบื่อแล้ว ยังมาเบื่อหน้าพวกมันอีก

“พอ ๆ กูบอกว่าเพื่อนกูเป็นคนดีแล้ว พวกมึงก็ไม่เชื่อ” โน่ว่าพลางขำ ก่อนจะรินเครื่องดื่มให้เพื่อนเต็มแก้ว

“มาทีหลังตามให้ทัน”

ซินนั่งเงียบฟังบรรยากาศการพูดคุยกันภายในโต๊ะ มันก็อดคิดถึงวันเก่า ๆ สมัยที่ยังเรียนอยู่ไม่ได้จริง ๆ คนพวกนี้แม้ไม่ได้สนิทกัน ไม่รู้จักกันมาก่อนเป็นเรื่องเป็นราว แต่ก็คุยสนุกจนทำให้ซินคลายความอึดอัดไปบ้าง

“ชน นั่งเหม่ออะไร” เสียงของคนที่นั่งข้างกัน แต่ไม่ใช่ฝั่งของเพื่อนสนิททำเอาซินตกใจ หญิงสาวหันมองเขาก็เห็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนขำอะไรสักอย่างในตัวเธอ แต่ก็ยอมขยับแก้วไปชนกับแก้วของเขาแต่โดยดี

“พี่ซินโสดไหม” คนถามไม่ใช่คนที่ชนแก้วกันแต่เป็นโน่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาของเขาราวกับจะล้อเล่นอะไรสักอย่าง

“โสดสนิท” คนที่ตอบก็ไม่ใช่เจ้าของสถานะ โสดสนิท นั้นเช่นกัน

“โอเค งั้นไอ้ไมล์ชนแก้วได้ กูเป็นห่วงพี่เขาเฉย ๆ” โน่ผายมือให้ทั้งคู่

“ไหนมึงบอกว่ามันเป็นเพื่อนรัก เพื่อนรักมึงเป็นคนดีแล้วไง” เต๋าถามหยอกล้อ

“ก็เพื่อนรักไง กูก็ห่วงมันเดี๋ยวมันเจอตีน” อันที่จริงเขาก็ห่วงทั้งคู่ สาวรุ่นพี่ก็สวยสะกดจิต เพื่อนเขาก็หล่อร้าย ถ้าคืนนี้มันมีผีผลักจริง ๆ จะได้สบายใจ ไม่มีปัญหาทีหลัง

“หูย โสดคู่แบบนี้ รับเพื่อนพี่ไปดูแลไหมคะน้อง”

“มะนาว” ซินทำเสียงลอดไรฟันปรามเพื่อนที่ชักจะเล่นเกินกว่าเหตุ

“เพื่อนพี่น่าจะกลัวผมนะ” พันไมล์ว่าแล้วก็หัวเราะในลำคอ

“เปล่า ไม่ได้กลัว” ซินปฏิเสธเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ คนที่ว่าก็หันมามองพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากจนเธอต้องเบือนหน้าหนี

อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกขนลุก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมที่โชยมาเวลานี้หรืออะไร แต่มันเกิดขึ้นตอนที่ได้สบตากับเขา

“บ้างานหรือเปล่าพี่ ทำไมยังโสด” พีที่เงียบมานานลองถามเพราะความสงสัย เขาจำได้ว่าตอนเธอยังอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันนั้นมีแต่คนสนใจ ไม่คิดว่าคนสวยแถมนิสัยดีแบบนี้จะโสดนาน

แต่มันอาจเป็นเพราะการสูญเสียในครั้งนั้น

“ไม่รู้สิ คงบ้าจริง” ซินตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ