ตอนที่ 4 อย่าเผลอไปสบตา

ตอนที่ 4 อย่าเผลอไปสบตา

เสียงสนทนาของคนทั้งโต๊ะเริ่มสนุกสนานมากขึ้น ยิ่งดึกก็ยิ่งครึกครื้นทั้งเสียงดนตรีและเสียงพูดคุยของคนในร้าน คนที่ดื่มบ่อยก็ยังมีสติกันดี แต่กับคนที่นานทีปีหนอย่างซินตอนนี้เริ่มจะนั่งตัวตรงไม่ได้แล้ว

เวลาร่วมสามชั่วโมงเธอก็ได้คุยกับคนทั้งโต๊ะให้พอสนิทกันได้บ้าง ยกเว้นคนที่นั่งตัวติดกันอยู่นี้ที่ไม่คุยอะไรกันเลยเพราะเขาเอาแต่เทเหล้าให้เธออย่างเดียว พูดเป็นแต่คำว่า ดื่ม ชน กับหัวเราะในลำคอ

“พะ พอ แล้ว” ซินโบกมือให้พันไมล์เพราะเขากำลังจะเทให้เธออีกแล้ว อันที่จริงเขาก็เทให้ทุกคนแต่พวกนั้นไม่เห็นเมากันสักคน ก็อย่างว่าละ เด็กพวกนี้ดื่มกันบ่อยจะตาย ยิ่งเด็กวิศวกรรมศาสตร์เธอสู้ไม่ได้ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว

“เมาแล้ว ?” เจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาหันไปมองคนที่นั่งข้างกันพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นคำถาม สีหน้ายียวนแบบนั้นทำเอาซินถึงกับไม่อยากสบตา ต้องเบือนหน้าหนี

“อืม” ซินครางตอบเบา ๆ ในลำคอ

“ไม่ได้ดื่มบ่อยเหมือนพวกนายนี่”

“หึ อ่อน”

หญิงสาวหันหน้าไปมองเขาอีกครั้ง พันไมล์ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด เหมือนอยากจะโชว์ให้เธอดูว่าเขามันโคตรเท่ แต่ก็ยอมรับว่าแม้แต่ท่ายกแก้วขึ้นดื่มแบบนั้นมันดูดีจริง ๆ ตอนที่ของเหลวนั้นผ่านช่วงลำคอ พื้นที่ตรงนั้นมันขยับเล็กน้อย ก็ทำเอาเธอมองตาค้างได้

เซ็กซี่เหลือเกิน...

ยัยซินคงเมาจนเสียสติไปแล้ว

“มะนาว ปวดฉี่”

“ไปเองได้ไหม หรือให้ไปส่ง”

“ไปเองได้ ฝากกระเป๋าหน่อย” ซินบอกเพื่อนแล้ววางกระเป๋าตัวเองไว้บนโต๊ะ เวลานี้เธอรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งจนไม่อยากพกอะไรติดตัวเลยสักอย่าง

“ไหวแน่นะ”

“ไหว” ซินบอกเพื่อนแล้วขยับตัวลุกขึ้น ทว่าจังหวะที่ลุกขึ้นยืนก็เหมือนโลกมันหมุนเร็วหรือไม่ก็แผ่นดินไหว เจ้าของเรือนร่างบอบบางในชุดเดรสสายเดี๋ยวสีครีมถึงกับเซจนเกือบล้ม โชคดีที่มีคนรับไว้ทัน

แต่จะเป็นใครไปได้…

ซินลมหายใจขาดช่วง ก็เธอดันเซไปทางผู้ชายไม่ใช่เพื่อน พอจะดันมือออกก็คงไม่ทันแล้ว เพราะอีกฝ่ายก็ตกใจรวบเอวเธอไว้เหมือนกัน ซึ่งภาพนั้นกำลังตกอยู่สายตาของคนทั้งโต๊ะ !

“เอาแล้ว~”

“ตายละเพื่อนกู” มะนาวอุทานออกมาแต่ก็ไม่คิดจะช่วยดึงเพื่อนออกจากอ้อมแขนของรุ่นน้องเพราะเห็นว่าปลอดภัย

“ไหวแน่นะ” คำพูดที่ออกจากปากของพันไมล์เรียกสติของซินมาได้เพียงนิด เธอพยักหน้าแล้วดันตัวขึ้น

“อืม” หญิงสาวตอบไปแบบนั้น เพราะความเมาทำให้เธอลืมเอ่ยคำขอบคุณอีกฝ่ายไป

รู้ตัวอีกทีก็เดินมาหยุดหน้าห้องน้ำที่คนยืนต่อคิวกันยาวเหยียด ยิ่งดึกสถานที่ตรงนี้คนก็ยิ่งมากขึ้นทุกที แถมความวุ่นวายก็มีมากขึ้นด้วยเพราะคนส่วนมากเมามายกันไม่เว้นแม้แต่เธอ

ซินยืนรอจนฉี่แทบราด กว่าจะได้เข้าไปทำธุระของตัวเองก็เกือบยี่สิบนาที พอออกมาเธอก็เลือกที่จะยืนมองบรรยากาศอยู่ด้านนอกเพราะยังไม่พร้อมจะเข้าไปสู้ต่อ เด็กวิศวะพวกนั้นดื่มเหล้าอย่างกับน้ำเปล่า เธอไม่ตายก็ดีเท่าไรแล้ว

“ไง”

เสียงทักทายของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ซินที่นั่งพักอยู่กับรั้วเตี้ยของร้านหันไปมอง คิดว่าจะเจอคนรู้จักแต่กลับกลายเป็นคนที่เพิ่งรู้จัก

“ว่าไง” เธอทำตัวไม่ถูก จึงส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้เขา

ไม่ใช่ใครแต่เป็นพันไมล์ ในมือเขามีบุหรี่ที่เหลือเพียงครึ่งมวน หนุ่มรุ่นน้องพ่นควันสีขาวขุ่นลอยฟุ้งออกมาทั้งจมูกและปาก สายตาจับจ้องมาที่เธอกับรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์

เขาแบดบอยเกินไปในสายตาเธอ

“เมาแล้วเหรอ”

“อืม ปกติไม่ได้ดื่มหนักขนาดนี้” ถ้าไม่นับตอนที่ยังเรียนอยู่ หลังเรียนจบเธอก็ดื่มแค่นานครั้ง พอเสียคนรักไปเธอก็ไม่แตะมันเลย

“หึ”