ตอนที่ 5 สัมผัสในที่ลับสายตา

ตอนที่ 5 สัมผัสในที่ลับสายตา

“ไม่ให้มอง” ซินตอกกลับพร้อมกับส่งสายตาเอาเรื่อง ทว่ารอยยิ้มที่ติดอยู่บนริมฝีปากอวบอิ่มยังถูกดวงตาคมจับจ้องอยู่ เขาอยากจะลองลิ้มรสมันดูสักครั้ง

“หึ”

“ห้ามหัวเราะแบบนั้นด้วยไม่ชอบ” เธอสั่งห้ามเพราะไม่ชอบไอ้เสียงหัวเราะในลำคอแบบนั้น มันดูไม่น่ารักเอาเสียเลย

“เรื่องมาก” เขาเอียงหน้ามากระซิบที่ข้างหูเธอ คนตัวเล็กตกใจจนต้องหันมอง ทว่าจังหวะที่หันไป ริมฝีปากที่อยู่ใกล้กันนั้นก็แตะสัมผัสเข้าที่แก้มซ้ายของเธอ

ความรู้สึกหนึ่งแล่นวาบทั่วร่างกาย กลิ่นหอมจากตัวเขาก็ยิ่งโชยเข้ามาในจมูกชวนให้ใจเตลิด ปลุกให้อารมณ์บางอย่างมันพุ่งกระจายอยู่เต็มอก ซินกระแอมไอเบา ๆ ถึงจะเมาแต่เธอก็ยังรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

นี่ใช่ไหม ฉายาเสือร้ายที่ใครหลายคนให้เขามา

“มะ ไม่ได้เรื่องมาก”

เวลานี้คนในโต๊ะคงไม่ได้สนใจใครมากนัก เลยไม่มีใครรู้ว่ามีใครบางคนเอื้อมมือมาสัมผัสและจับมือเธอเอาไว้ ความเย็นเฉียบจากมือเขา ทว่าพอจับสัมผัสกับมือเล็กของซินกลับให้ความรู้สึกอุ่นซ่านเข้ามาในใจ แล้วที่แย่ไปกว่านั้น เธอกลับไม่ปฏิเสธสัมผัสของเขาทั้งที่ควรจะทำมัน

“ยัยซิน ชน !”

หญิงสาวพยายามดึงมือกลับมา ทว่าเขาไม่ยอมปล่อย เธอไม่กล้าหันไปสบตาเขา ความกลัว ความกังวลถาโถมเข้ามาในใจ แต่อีกความรู้สึกหนึ่งก็เข้าเผชิญหน้ากับความรู้สึกเหล่านั้นอย่างไม่ยอมแพ้

ซินยกแก้วด้วยมือที่ว่างอยู่ขึ้นมาดื่มมันจนพร่องไปเกือบครึ่ง สมองคล้ายมีสิ่งรบกวน ไหนจะเสียงดนตรี เสียงพูดคุยกันเสียงดังทำเอาหัวเธอมึนงงไปหมดแล้ว

“ซิน พี่บอลจะชวนไปต่อ ไปด้วยกันนะ” มะนาวหันมากระซิบบอกเพื่อน พลันสายตาสอดรู้ของมะนาวก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง

รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้า ความคิดเจ้าเล่ห์ที่อยากให้เพื่อนหลุดพ้นจากอดีตที่แสนเศร้าก็ยุยงส่งเสริมเหลือเกิน คืนนี้เธอจะส่งเพื่อนไปขึ้นสวรรค์ อกหักจากคนหล่อก็ดีกว่าคิดถึงคนรักที่จากไปไม่มีวันกลับละวะเพื่อนซิน เธอแค่ลองยุถ้าเพื่อนไม่เอาก็แล้วแต่

“ต่อไหนอีก” เธอแทบจะยืนไม่ได้อยู่แล้ว

“ถ้าแกไม่ไหวก็ไม่ต้องไป ดูสภาพไม่น่าไหว” มะนาวจับศีรษะเพื่อนโยกไปมา

“ให้น้องเขาไปส่งแกกลับได้ไหม ร้านที่พี่บอลจะไปเป็นอีกทาง”

ซินนั่งนิ่ง หันมองเพื่อนสนิทด้วยตาปรือ ๆ น้องไหน

“น้องไมล์ ไปส่งเพื่อนพี่หน่อยได้ไหม”

“เขาจะให้ผมไปส่งไหมล่ะ” พันไมล์ถามสีหน้าเรียบนิ่งก่อนจะปรายตามองคนที่หันหน้ามาสบตากัน

“มึงดูเป็นคนดีนะไอ้ไมล์ ผมว่าพี่ไม่ต้องไปกับมันนั่นแหละดีแล้ว” เบสหัวเราะกับท่าทางของเพื่อน เขายังดูออกว่ามันสนใจพี่สาวคนนี้อยู่

แต่พันไมล์ก็คือพันไมล์ มันจะไม่แสดงออกอะไรแบบนั้นให้ดูแย่ แค่มันส่งสายตาทีเดียวสาวก็แทบเดินตามแล้ว อีกอย่างมันแค่อยากกินเล่น ๆ ไม่ผูกมัดกับใคร

“มึงก็ว่ามันเกิน เดี๋ยวพี่เขาก็กลัวจริง” เต๋าทำทีพูดปกป้องเพื่อน แท้จริงแล้วเขาก็เห็นด้วยกับความคิดเบส

กลัวหรือเปล่าเธอก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้มือที่จับกันอยู่ใต้โต๊ะโคตรแน่น แน่นจนเธอหายใจลำบาก ทั้งที่อวัยวะส่วนนั้นก็ไกลกันมากทีเดียว ไม่พอเขายังลูบหลังมือเธอด้วยนิ้วโป้งอย่างแผ่วเบา เธอรู้ว่าเขาจะสื่ออะไร ใจก็อยากปฏิเสธแต่ไม่รู้อะไรที่มันสั่งให้เธอยอมรับสัมผัสของเขาแบบนี้อย่างน่าไม่อาย

“จะกลับไหม จะไปส่ง”

ซินหลบสายตาคมกลับมามองที่แก้วของตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่าย ส่งผลให้รอยยิ้มมุมปากแสนร้ายผุดขึ้นบนเครื่องหน้าหล่อเหลา ไม่รู้ทำไมวันนี้เขารู้สึกตื่นเต้นกว่าทุกที หรือเพราะคนที่นั่งข้างกันนี้สวยจนทำให้ใจเขามันอยากลองสาวรุ่นพี่สักครั้ง

“อยากกลับก็บอก” เขาก้มลงมากระซิบเธออีกครั้งและด้วยความแสนร้าย ริมฝีปากได้รูปก็จูบเข้าที่ใบหูนั้นหนึ่งที่ เขาไม่กลัวสายตาใคร ไม่สนว่าเพื่อนจะมอง เขาสนแต่ว่าคนที่โดนรุกอยู่นั้นจะมีปฏิกิริยาเช่นไร

“รอกลับพร้อมพวกนี้ก็ได้” ซินตอบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอทำอะไรไม่ถูกเลยสักอย่าง ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครสนใจเธอตอนนี้แต่ก็กลัวว่าจะมีคนเห็น

อีกใจก็รู้สึกผิดต่อใครบางคน

ซินขยับมือเล็กที่ถูกกุมไว้จนชื้นเหงื่อเมื่อความรู้สึกผิดผุดขึ้นมาในหัว ทว่าเขาไม่ยอมปล่อย มิหนำซ้ำยังประสานมือของเขาเข้ากับมือเธอจนแนบแน่น หญิงสาวหันไปมองเขาด้วยสีหน้าเป็นคำถามแต่กลับได้รับการเลิกคิ้วเป็นคำถามกลับมา สุดท้ายก็ต้องเบือนหน้าหนีแล้วยอมให้จับอย่างนั้น

เธอเป็นคนที่ไม่ยอมใครง่าย ๆ กับอะไรแบบนี้นะ หรือเพราะเธอไม่เคยเจอใครที่เหมือนเขา จึงไม่รู้ว่าต้องรับมือแบบไหน

“แกอย่าคิดอะไรมากเลยซิน ลองปล่อยตัวปล่อยใจให้ตัวเองมีความสุขบ้าง” เพื่อนสนิทโน้มใบหน้าเข้ามาคุย

“แกจะให้ฉันเป็นคนเลวหรือไง”

“เลวตรงไหน แค่หาความสุขให้ตัวเอง”

ซินเงียบ มันไม่ใช่เรื่องดีเลย รู้ว่าถ้าเรื่องแบบนั้นมันเกิดขึ้นคืนนี้ พรุ่งนี้ก็คงจากลากัน ทว่าหากกลับมาคิดดู เธอเองก็เหงามาแทบตาย บางคืนมันก็เปลี่ยวจนต้องระบายออกมา เธอไม่ใช่คนจิตใจสงบถึงขั้นนั้น ยอมรับว่าบางครั้งมันก็ต้องการจนทรมาน

“แกนี่นะมะนาว”

“น้องเขาก็โคตรดีเลยนะ ถึงจะดูแบดบอยไปหน่อยก็เถอะ กร้าวใจซินไหมคะ” มะนาวหัวเราะชอบใจจนเธออดยิ้มกับความระริกระรี้ของเพื่อนไม่ได้

“ไม่”

“แหม ไม่อะไรกัน” มะนาวยิ้มเขินก่อนจะเอี้ยวหน้าไปกระซิบใกล้ ๆ

“จับมือกันแน่นขนาดนั้น”