ตอนที่ 7 เขาแคร์คุณปู่ของเขามากที่สุด

“เชิญคุณปู่ตามสบายนะคะ หนูจะกลับไปทำเกี๊ยวต่อ” อมีเลียหยิบเกี๊ยวจานหนึ่งขึ้นจากโต๊ะก่อนจะหันกลับเข้าครัว

เธอออกจะอิหลักอิเหลื่อเมื่อชายชราตำหนิไอแซคต่อหน้า

วิลเฟรดเหลือบมองหลานชายแล้วต่อว่าอย่างหัวเสีย “มัวยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบเข้าไปช่วยเธอสิ!”มันน่าโมโหจริงๆ!

ชายหนุ่มไม่อยากขัดใจคุณปู่ จึงได้แต่เดินเข้าครัว

เขารู้สึกกระอักกระอ่วน “เอ่อ…ต้องการให้ช่วยอะไรไหม?”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่ทำเกี๊ยว ใช้เวลาไม่นานหรอก” อมีเลียพูดขณะต้มน้ำ “คุณไปอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่เถอะ”

ไอแซคจนปัญญา ไม่รู้ว่าจะอยู่ในห้องครัวหรือห้องนั่งเล่นดี

ผ่านไปครู่หนึ่ง วิลเฟรดเห็นชายหนุ่มออกมา “คุณปู่ เธอบอกว่าไม่ต้องการให้ผมช่วย”

ชายชราไม่ตำหนิเขา “เธออาจไม่ต้องการให้แกช่วย แต่แกก็ต้องยื่นมือก่อน เข้าใจไหม? สามีภรรยาก็อยู่ด้วยกันแบบนี้แหละ”

ไอแซคไม่ชอบใจสองสามคำหลัง แต่ก็ทำได้แค่พยักหน้าหงึกๆ “ใช่ครับ คุณปู่พูดถูก”

ชายชรานั่งหมิ่นๆ บนโซฟาโดยพิงไม้เท้า พยายามเล่นบทพ่อสื่อ “ตอนฉันมาน่ะ ฉันเห็นอมีเลียกำลังทำเกี๊ยวให้แก ท่าทางจะยุ่งตลอดบ่าย เธอบอกว่าจะแช่เย็นไว้ให้แกกินเป็นของว่างมื้อดึก เธอกลัวว่าแกจะโหมงานมากไป”

ผู้เฒ่าแมร์โรว์เสริมตบท้าย “หาภรรยาดีๆ อย่างอมีเลียน่ะไม่ง่ายนะ ดูแลเธอให้ดีล่ะ!”

ไอแซคชะงัก เขาหันไปเปิดตู้เย็นและเห็นว่านอกจากเกี๊ยวไส้ต่างๆ แล้วก็ยังมีเสบียงอีกมาก ตู้เย็นอัดแน่นด้วยอาหารที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างประณีต

เห็ด เต้าหู้ มะเขือเทศ ข้าวโพด เนื้อไก่ เนื้อปลา เนื้อวัว…

พูดตามจริงก็คือเขาใจอ่อนลงเล็กน้อย

หลายปีแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกถึงความรักความอบอุ่น เขาโหยหาความอ่อนโยนนี้มาตลอด

“เกี๊ยวเสร็จแล้วค่ะ!”

ไม่ช้า หญิงสาวที่สวมผ้ากันเปื้อนก็ยกจานเกี๊ยวออกจากครัว ไอแซครีบปิดตู้เย็น

“ไอแซค รีบไปช่วยยกสิ!” วิลเฟรดสั่งการเฉียบขาด ขัดใจ ! หมอนี่ มัน ซื ่ อบื้อจริง !

ชายหนุ่มเดินเข้าครัวและรีบยกเกี๊ยวสองจานออกมา

อมีเลียหยิบช้อนส้อม “มาชิมอาหารฝีมือหนูสิคะ!” เธอแน่ใจว่าห้องครัวเพิ่งถูกใช้งานเป็นครั้งแรกในคืนนี้