บทที่ 116 เธอน่าเกลียดไหม

กู้อันหนิงตลึง

ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ ความโกรธในดวงตาก็ยิ่งทวีคูณ

เธอกำลังจะโมโหขึ้น

แต่แล้ววินาทีต่อไป ก็พลันนึกอะไรขึ้นได้ และระงับความโกรธนั้นลงไป

เธอกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ให้เขาเข้ามา”

“ค่ะ”

คนรับใช้ถอยออกไป

ผ่านไปไม่นาน ก็ได้ยินเสียงก้าวเท้าที่มั่นคงของชายหนุ่มลอยมา

ประตูห้องนอนถูกผลักออก เฉิงเฟิงเดินเข้ามา

วันนี้เขาสวมสูทสีขาว ใบหน้าที่ดูอ่อนโยนของเขาที่ดูเหมือนอัศวินอย่างเจ้าชายขี่ม้าขาวทางยุโรป

กู้อันหนิงเฝ้ามองดู

นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นสิ่งตัวเองเคยชอบที่สุด เป็นผู้ชายมีภูมิหลังที่ดี มีความสามารถ หน้าตาหล่อ ที่มีเพียงหนึ่งเดียวในหมื่น

และก็เป็นเพราะเหตุนี้ เธอจึงทำทุกวิถีทางแย่งมาจากมือของกู้หรัน

นอกจากสามารถทำให้ทุกคนอิจฉาแล้ว ไม่อาจปฏิเสธว่าเธอหวั่นไหวแล้วจริงๆ

แต่ว่าตอนนี้……

เมื่อนึกถึงรูปในโทรศัพท์ ดวงตาของเธอก็เย็นชาลง

เฉิงเฟิงกลับไม่ทันสังเกตเห็นอารมณ์ผิดปกติในดวงตาของเธอ เพียงแต่เห็นสีหน้าของเธอดูค่อนข้างแย่เท่านั้น จึงเดินมากล่าวด้วยความห่วงใย “อันหนิง เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนหลับดีๆ เหรอ ทำไมสีหน้าดูแย่ขนาดนั้นล่ะ”

กู้อันหนิงกล่าวอย่างเย็นชา “ไม่ได้นอนหลับดีๆ ค่ะ ทำไม น่าเกลียดมากเลยเหรอ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น”

เวลานี้ เฉิงเฟิงในที่สุดก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ

เห็นสีหน้าที่ไม่มีความสุขของเธอ จึงกล่าวถามด้วยความสงสัย “คุณอารมณ์ไม่ดีเหรอ”

กู้อันหนิงไม่ตอบ

เพียงแต่มองเขาแล้วถามอย่างดื้อรั้น “คุณรู้สึกว่าฉันน่าเกลียดมากไหม”

เฉิงเฟิงตกใจ

เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับกู้อันหนิง

ปกติเห็นได้อย่างชัดเจนว่าอ่อนโยนมาก ทำไมวันนี้อารมณ์ถึง……

แข็งกระด้างอย่างนี้

เหมือนกับนิสัยของกู้หรัน

เขากระแอมอย่างอึดอัดหนึ่งที แล้วกล่าว “แน่นอนว่าไม่น่าเกลียด อันหนิงของผมเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกใบนี้ จะน่าเกลียดได้ยังไงกัน”

ในขณะที่เขาพูด สายตาได้เหลือบไปเห็นขวดเครื่องสำอางที่ตกอยู่บนพื้น

จึงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

“นี่คือ……”