บทที่ 148 น่าขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน

ฉินจูเดินตามหลังมาติดๆ “…”

คุณนายคนนี้ เกรงว่าคงป่วยหนักจริงๆ!

สีโม่เฉิงก็มองเห็นฉินจู จึงเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

ฉินจูกล่าวพูดอย่างเคารพนบน้อม “คุณชาย ทางบอร์ดคณะกรรมการโทรศัพท์มาหา เพื่อสอบถามว่าวันนี้คุณจะเข้าไปกี่โมงครับ?”

วันนี้มีการประชุมบอร์ดคณะกรรมการของ Ceesi Group ดังนั้นผู้ถือหุ้นรายใหญ่จะอยู่ในงานทั้งหมด

สีโม่เฉิงเหล่มองเวลาบนนาฬิกาข้อมือแวบหนึ่ง

“บอกพวกเขานะ จะเริ่มหลังจากนี้ครึ่งชั่วโมง”

“ครับ”

รอจนฉินจูออกไปแล้ว ดวงตากู้หรันกลิ้งกลอกทั้งซ้ายขวา พลันพูดอย่างลังเล “เอ่อคือ...คุณยังมีธุระต่อก็ไปธุระเถอะ ไม่ต้องรอฉันหรอกค่ะ”

ทว่าสีโม่เฉิงกลับก้าวมาทางด้านหน้า เพื่ออังหน้าผากของเธอ

หลังจากค้นพบว่าอุณหภูมิของหญิงสาวกลับคืนสู่สภาพปกติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาพูดเสียงเข้ม “งั้นคุณก็นอนพักอยู่บ้าน วันนี้อย่าเพิ่งไปบริษัทเลย ไม่ไปวันเดียวไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก”

กู้หรันพยักหน้าหงึกหงัก

ชายหนุ่มถึงได้ออกไป

มองเห็นว่าเขาออกไปแล้ว จู่ ๆ กู้หรันก็เรียกรั้งเอาไว้ “สีโม่เฉิง”

ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าตรงหน้าประตู พลันหันหน้ามามองเธอ

กู้หรันลังเลเล็กน้อย สุดท้ายแล้ว ก็ยังคงกัดฟันพูด “ขอโทษค่ะ”

สีโม่เฉิง “…”

เขาหัวเราะร่วน พลันเอ่ยตอบ “ไม่เป็นไรครับ”

พูดจบ ก็เดินออกทันที

เสียงประตูห้องนอนปิดอย่างแผ่วเบา กู้หรันนั่งอยู่บนเตียง พร้อมทั้งใช้อุ้งมือขยี้เส้นผมอย่างอึดอัด จากนั้นจึงเอาตัวเองสอดตัวในผ้าห่ม

เธอหมดสิ้นแล้วจริงๆ!

การที่คอยฝันถึงความฝันเช่นนั้นอย่างเงียบๆ ฉวยจังหวะดื่มเหล้าจนเมาหนัก พลันจัดการชายหนุ่ม...

โอ๊ย - - แล้วใครจะมาช่วยเธอเนี่ย!ช่วยบอกเธอที่วันข้างหน้าควรจะเดินหน้าต่อไปยังไงดี!

ภายในรถยนต์

ฉินจูขับรถ และคอยมองกระจกหลังรถจนค้นพบว่าคุณชายของตนเองวันนี้อารมณ์ดีมาก

อย่างน้อย มุมปากก็กระตุกขึ้นตลอด

เขาอดใจไม่ไหวจนต้องเอ่ยถาม “คุณชายครับ วันนี้มีเรื่องอะไรคุณถึงสบายใจขนาดนี้ครับ?”

สีโม่เฉิงตอบรับเสียง “อืม”

เขาไม่ได้โง่ ในทางกลับกัน ฉลาดมากต่างหาก