บทที่ 149 ลากเธอไว้ในบัญชีดำ!

“เอ่อ...ลุงโอ ฉันกินอิ่มแล้ว ขอกลับขึ้นห้องไปพักผ่อนก่อนนะคะ คุณทำธุระของคุณไปเถอะค่ะ”

กู้หรันรู้สึกเขินอายเหลือเกินจริงๆ

ดังนั้นจึงรีบยัดหลายคำ และขึ้นชั้นบนทันที

ลุงโอตอบรับ “ครับ”

“คุณนายน้อย คุณกินหน่อยเดียวแค่นี้เองอิ่มแล้วเหรอครับ? ไม่กินให้เยอะๆ หน่อยเหรอครับ?”

“ไม่กินแล้วค่ะ รบกวนคุณช่วยเก็บให้ฉันด้วยค่ะ”

กู้หรันพูด พลันวิ่งขึ้นห้องอย่างรีบร้อนทันที

หลังจากปิดบานประตูห้องเรียบร้อย ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

จากนั้น พลันเดินวนเวียนอยู่ในห้อง ด้วยความกระวนกระวายใจอย่างมาก

หมดวิธี เธอไม่สามารถจินตนาการได้จริงๆ เมื่อคืนตอนที่ตนเองได้เกี่ยวพันสีโม่เฉิงเอาไว้มีลักษณะแบบไหน

ต้องน่าเกลียด และหยาบคายมากแน่ ๆ

เธอไม่ควรจะพูดคำพูดในสิ่งที่ไม่ควรจะพูดออกมาใช่มั้ย?

ได้พูด...ความฝันในคืนวันนั้นออกมาหรือเปล่าเนี่ย?

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ในใจกู้หรันคิดไปถึงอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไปก็ยังมีเลย

เธอทรุดตัวลงบนเตียง พร้อมทั้งชะเง้อฝ้าเพดานที่อยู่เหนือหัว แค่รู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตาไหลออกมา

หลงผู้ชายจนโงหัวไม่ขึ้นจริงๆ เลยนะเนี่ย

กู้หรัน ทำไมสมาธิของแกถึงได้ตกต่ำมากขนาดนี้นะ?

ก็แค่ดื่มเหล้าไม่กี่แก้วก็เท่านั้นเอง แกหลงใหลจนเมาหัวทิ่มหัวตำไปทางนั้น ขนาดคนที่ควรจะแตะต้องหรือไม่ควรจะแตะต้องก็จำไม่ได้แล้วเหรอเนี่ย?

เมื่อคิดเช่นนี้ เธอหลับตาลง พร้อมทั้งนวดขมับทันที

เวลานี้เอง จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

เธอหยิบขึ้นมาดู จนค้นพบว่าผู้ช่วยเสี่ยวชวีโทรมาหา

เพิ่งกดรับสาย อีกฝั่งก็มีเสียงความเป็นห่วงเป็นใยของเสี่ยวชวีดังเล็ดลอดออกมาทันที

“คุณหรันคะ เมื่อคืนนี้คุณถึงบ้านปลอดภัยดีใช่มั้ย? ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่มั้ยคะ?”

กู้หรันอ้าปาก อยากจะพูดว่าจะไม่เกิดเรื่องขึ้นได้ยังไง

เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริงๆ เลยแหละ

แต่เรื่องนี้ไม่เหมาะที่จะพูดกับคนนอกจนเห็นได้ชัดเจน ท่ามกลางความรู้สึกไม่มีทางเลือก ทำได้แค่ถอนหายใจพลันกล่าวออกมา “ฉันไม่เป็นไรหรอก กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย พวกคุณล่ะ? กลับถึงบ้านปลอดภัยดีกันทุกคนใช่มั้ย?”

เสี่ยวชวีหัวเราะพลันกล่าวตอบ “พวกเรากลับกันหมด แต่เห็นว่าเช้าแล้วคุณไม่ได้มาบริษัท ดังนั้นจึงโทรศัพท์มาสอบถามค่ะ”

กู้หรันส่งเสียงตอบรับ “อืม”

“วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย น่าจะไปสายหน่อยนะ”

“OKค่ะ หลังจากอาการเมาค้างแล้ว คุณยังปวดหัวมั้ยคะ?”

กู้หรันพยักหน้า