บทที่ 150 กลับไปกินข้าวที่บ้าน

กู้หรันโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงเป็นการระบายอารมณ์

ครุ่นคิดอยู่สักพัก พลันเลิกกังวลเรื่องนี้อีกเลย

ไม่ต้องไปสนใจว่าใครเป็นคนส่งเธอกลับมาหรอกน่า

อย่างไรก็ตาม กลับมาถึงบ้านปลอดภัยก็ดีแล้ว

เมื่อคิดเช่นนี้ กู้หรันจึงไม่ได้คิดเรื่องนี้อีกเลย พลันลุกขึ้นจากเตียงเปลี่ยนเสื้อผ้า และลงชั้นล่างทันที

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ลู่หมิงชิงไม่ได้จงใจที่จะลากเธอให้อยู่ในบัญชีดำ

แท้จริงแล้วคือความกลัวต่างหาก!

ถึงแม้เมื่อคืน สีโม่เฉิงพูดแล้วว่าไล่เขาออกจาก Ceesi Group ดังนั้นจึงไม่ค่อยมาแก้แค้นเขาในภายหลัง

ทว่าเขาเป็นแค่คนกระจอกทั่วไป แล้วจะมั่นใจในความคิดของบรรดาเจ้าพ่อใหญ่ได้ยังไงกัน?

หากมีวันหนึ่งหลังจากตื่นนอนแล้ว สีโม่เฉิงยังรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา และลากเขาออกไปทำร้ายสักยกแล้วจะทำยังไง?

ลู่หมิงชิงไม่อยากจะสานสัมพันธ์กับกู้หรันสักนิด

ดังนั้นท่ามกลางการคิดแล้วคิดอีก จึงตัดสินใจลากเธอลงบัญชีดำไว้เป็นดีที่สุด

ได้แต่วิงวอนให้หญิงสาวมาดเท่คนนี้ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไม่กี่วันก่อนไปให้หมด ทำเหมือนว่าเขาเป็นการผายลม ชั่วชีวิตนี้ทั้งสองคนไม่ต้องมาเกี่ยวพันอะไรกันอีก เขากราบไหว้วิงวอนจากพระ ขอบพระคุณอย่างซาบซึ้งใจนัก

ส่วนอีกทางฝั่งหนึ่ง ตระกูลกู้

สวี่ชิงชุ่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาอันกว้างขวาง พลันให้กู้อันหนิงคอยนวดไหล่เธออยู่ทางด้านหลัง

สักพัก ถึงได้ลืมตาดวงตาอันชราภาพ และเอ่ยถามกู้จิ่งเซิ่งทางด้านข้าง

“สองสามวันนี้แกติดต่อไปทาง Ceesi Group ทางนั้นหรือยัง? พวกเขายอมยกวัสดุก่อสร้างในที่ดินผืนนั้นให้พวกเราหรือยัง?”

กู้จิ่งเซิ่งยิ้มพร้อมทั้งกล่าวตอบ “มันจะเร็วขนาดนั้นได้ยังไงกันครับ? ที่ดินผืนนั้นเพิ่งจะได้มาเอง การประชุมการประกวดราคาก็ยังไม่ได้เริ่มเลย น่าจะรอสักพักใหญ่เลยแหละมั้งครับ”

สวี่ชิงชุ่ยพยักหน้า

จู่ ๆ เธอก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ พลันเอ่ยถามทันที “ลู่หมิงชิงล่ะ? นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้ติดต่อมาหาคนในบ้าน?”

หลิ่วม่านหยินครุ่นคิดพลันกล่าวตอบ “มีหลายวันแล้วแหละ ตั้งแต่ที่ออกไปจากบ้านของพวกเราแล้ว ก็ไม่ได้โทรศัพท์มาหาอีกเลยค่ะ”

สวี่ชิงชุ่ยย่นคิ้วหากัน

เธอเหลือบมองกู้จิ่งเซิ่งอย่างไม่พอใจแวบหนึ่ง

“เขาไม่โทรมาหา แล้วพวกแกไม่รู้จักโทรหาเองเลยเหรอไง? ฉันจะบอกพวกแกให้นะ คนนี้เป็นคนที่มีเส้นสายไม่เลวเลย ถ้าจับเขาไว้ได้ ซึ่งเท่ากับสามารถสานสัมพันธ์กับ Ceesi Group ต่อไปมีประโยชน์ให้พวกแกได้เพลิดเพลินใจเลยแหละ”

เธอตะลึงทันที พร้อมทั้งเอ่ยถาม “ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกหล่อนก็โทรศัพท์หาเขา เรียกเขามากินข้าวที่บ้านเถอะ แล้วเรียกกู้หรันมาด้วย”

หลิ่วม่านหยินรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

“คุณแม่ คราวก่อนหรันหรันก็ได้แข็งข้อจนทะเลาะกับคุณแม่ขนาดนั้นแล้ว เกรงว่าคงไม่กลับมาแล้วมั้ง?

สวี่ชิงชุ่ยแสยะยิ้ม