บทที่ 151 ถูกหลอกไปเชือด

กู้หรันออกกำลังกายที่ชั้นล่างเสร็จแล้ว อาบน้ำออกมา เตรียมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงาน

ก็ได้รับโทรศัพท์จากกู้จิ่งเซิ่ง เธอแปลกใจเล็กน้อย

เธอค่อยๆขมวดคิ้ว ถามอย่างเยือกเย็นว่า “มีอะไรคะ”

กู้จิ่งเซิงเองก็รู้ เรื่องครั้งก่อนทำให้การผิดใจกันอย่างมาก

ด้วยเหตุนี้ จึงใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนลงเป็นพิเศษ พูดว่า “คือแบบนี้ คุณย่าลูกว่ารู้ลูกได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจ ดังนั้นจึงให้คนซื้ออาหารทะเลมาจากทางใต้ พรุ่งนี้เย็นกลับมากินข้าวด้วยกันนะ”

กู้หรันหัวเราะเยาะ

“คงจะไม่ได้หลอกพาไปเชือดหรอกนะคะ”

กู้จิ่งเซิ่งอึ้งไป หัวเราะแห้งๆแล้วพูดว่า “จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ กินข้าวกับครอบครัวเท่านั้นเอง หลอกพาไปเชือดอะไรกัน”

กู้หรันกลับไม่เชื่อเลย

อย่าหาว่าเธอหวาดระแวงมากเกินไป พวกคนตระกูลกู้นี้ ทำเรื่องเลวร้ายไว้ทำเธอมากมายเหลือเกินจริงๆ

เธอเอ่ยเสียงเข้ม “พรุ่งนี้เย็นฉันนัดคุยกับลูกค้าไว้ ไม่มีเวลาไปค่ะ”

กู้จิ่งเซิ่งหายใจไม่ออก พูดอย่างหงุดหงิดว่า “ลูกค้าสำคัญกว่าคนในครอบครัวเหรอ ลูกโตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่รู้จักคิดอีกนะ ให้ลูกกลับมากินข้าวเย็นเป็นเพื่อนผู้ใหญ่ลำบากใจขนาดนี้เลยเหรอ ”

กู้หรันหัวเราะเยาะ

“ฉันลำบากใจแน่นอน เพราะครั้งไม่ได้ตีฉันให้ตาย คาดว่าคุณย่าก็คงยังไม่สบายใจ ถ้าครั้งนี้มีกระบองแส้อะไรมารอฉันอีก งั้นไม่เท่ากับว่าฉันหาเรื่องใส่ตัวเหรอ”

“แก!”

กู้จิ่งเซิ่งคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะรับมือยากขนาดนี้

สุดท้าย ก็ต้องใช้ไม้ตาย

“ได้ ลูกไม่กลับมาก็ได้ งั้นของที่แม่ลูกทิ้งไว้ในบ้านพวกนั้นลูกก็อย่าคิดจะมาเอาเลย!”

กู้หรันอึ้งไป ถามด้วยสัญชาตญาณว่า “แม่ฉันทิ้งอะไรไว้ อะไร”

กู้จิ่งเซิ่งเห็นเธอตกหลุมพรางแล้ว ก็พูดอย่างได้ใจว่า “ลูกไม่รู้เหรอ ตอนนั้นแม่ของลูกทิ้งของไว้ในบ้านมากมาย แต่ไม่มีคนที่คิดถึงเธอแล้ว ก็เลยไม่อยากจะหยิบออกมาให้มันสะเทือนใจ จึงเก็บใส่กล่องปิดเอาไว้เท่านั้น”

“ตอนแรกพ่อก็คิดนะ ถ้าลูกว่างมาเอาก็จะให้ลูกพกติดตัว ถือว่าเป็นที่ระลึก ตอนนี้ดูแล้วลูกคงจะไม่อยากได้ ช่างเถอะ งั้นพ่อก็จะหาคนมาขนมันไปแล้วกัน”

กู้จิ่งเซิ่งพูดจบ ก็เตรียมจะวางสาย

กู้หรันก็รีบเรียกเอาไว้

“เดี๋ยวก่อน”