บทที่ 152 ทุบให้หมด!

คนอื่นได้ยิน ต่างก็สบตากัน

สุดท้าย ทุกคนก็พยักหน้าอย่างแรง

“แม่ แล้วแต่แม่เลย พวกเราเชื่อแม่หมด”

ดังนั้น เย็นวันต่อมา กู้หรันจึงขับรถไปที่บ้านเก่าตระกูลกู้

คิดไม่ถึงว่า ยังไม่ทันไปถึงประตู ก็เจอกับรถยนต์ที่คุ้นตาคันหนึ่งระหว่างทาง

เธออดใจเต้นไม่ได้

นั่นไม่ใช่ลู่หมิงชิงหรอกเหรอ เขามาทำไม

ตามมาด้านหลังรถของลู่หมิงชิง แล้วก็รถตู้อีกคัน

กู้หรันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย นึกภาพเหตุการณ์ตอนที่มาบ้านเก่าครั้งก่อนได้ นัยน์ตาฉายความเกลียดชัง

เธอรู้แล้ว สวี่ชิงชุ่ยคิดจะจับคู่ให้เธอกับลู่หมิงชิง แต่ก็ทำเพื่อใบสั่งสินค้าของCeesi Group

แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เพื่อไปเอาของของแม่คืน เธอจำต้องไป

คิดแบบนี้ เธอก็ขับตรงไปที่บ้านเก่า

คิดไม่ถึงว่า เพิ่งมาถึงด้านนอกของบ้านเก่า จอดรถเรียบร้อย

เธอก็มองเห็นว่ารถยนต์ของลู่หมิงชิงไม่ได้ขับไปที่ลานจอดรถ แต่ขับตรงไปที่ประตูด้านหน้าของบ้านตระกูลกู้เลย

รถตู้เองก็ตามมาจอดด้วย จากนั้น ก็มีผู้ชายแข็งแรงกำยำห้าหกคนกระโดดลงมาจากรถ

พอลู่หมิงชิงโบกมือ พูดกับพวกเขาว่า “ไป! ไปทุบมันให้หมด! วันนี้ใครทุบได้มากที่สุดฉันจะมีรางวัลให้คนเดียวหนึ่งแสน! ช่วยฉันทุบบ้านหลังนี้พังพินาศ!”

เมื่อคนพวกนั้นได้ยิน ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที

มีคนหนึ่งโบกแขนที่ใหญ่เท่าตอไม้ สาวเท้าเดินเข้าไปในคฤหาสน์

กู้หรันอึ้งอยู่ตรงนั้น

นี่……

เธอตาลายไปแล้วเหรอ

ทำไมลู่หมิงชิงถึงพาคนมาทุบบ้านตระกูลกู้ล่ะ

พวกเขาไม่ได้เป็นพวกเดียวกันเหรอ

กู้หรันรีบเดินเข้าไปในบ้าน ด้วยความสงสัย

ยังเดินไปไม่ถึงประตู ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากข้างใน

“พวกแกทำอะไร พวกแกห้ามแตะต้องของในบ้านฉันนะ”

“เอ้า! พวกอันธพาล! มาเร็วเข้า มาจับพวกอันธพาล!”

“ลู่หมิงชิง คุณบ้าไปแล้วเหรอ อยู่ดีๆคุณคนพวกนี้มาทำไม”