บทที่ 153 ผู้หญิงปากร้าย

“หรันหรัน！หรันหรันช่วยพวกเราด้วย！ให้เขาหยุดได้แล้ว รีบทำให้ไอ้บ้านนั่นหยุดได้แล้ว!”

กู้หรันกอดอก พิงขอบประตูพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันไม่ได้เรียกเขามา

คุณย่ามาขอร้องฉันจะมีประโยชน์อะไรคะ”

สวี่ชิงชุ่ย “……”

เธอจ้องมองกู้หรันด้วยความโมโห ตอบอย่างโกรธ “เธออย่าลืมนะ นี่ก็เป็นบ้านเธอเหมือนกัน!”

กู้หรันหัวเราะเยาะ

“งั้นต้องขอบคุณคุณย่าจริงๆที่อุตส่าห์เตือนฉัน ถ้าคุณย่าไม่เตือน

ฉันก็คงลืมไปแล้วว่าตัวเองก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งในบ้านนี้”

สวี่ชิงชุ่ย “……”

เวลานี้เอง หลิ่วม่านหยินกับกู้จิ่งเซิ่งก็เดินมา

“หรันหรัน มาถึงตอนนี้แล้วเธอยังจะพูดประชดประชันอีก เธอดูสิ

ของในบ้านนี้ล้วนเป็นของที่ย่าเธอแล้วก็พ่อเธอรักทั้งนั้น

ทุกอย่างถูกทุบทำลายหมดมูลค่าความเสียหายเท่าไหร่เนี่ย หรันหรัน ถือว่าป้าหลิ่วขอร้องละ

เธอรีบให้เขาหยุดเถอะ ให้เขาหยุดได้แล้ว!”

กู้หรันขมวดคิ้ว

เธอเหลือบมองหลิ่วม่านหยินอย่างรำคาญ แต่กลับยังคงนิ่งเฉย

ได้แต่ถามคุณย่าอย่างเย็นชาว่า “ของของแม่ฉันล่ะคะ”

สายตาหญิงชราเปล่งประกาย พูดว่า“เธอให้เขาหยุดก่อน รอเขาหยุดแล้วฉันจะเอาให้เธอ”

กู้หรันจนปัญญา ได้แต่พูดว่า “นี่ ยังไม่หยุดอีกเหรอ อยากให้ตำรวจมาจริงๆใช่มั้ย”

ตอนแรกลู่หมิงชิงทุบทำลายข้าวของอย่างเต็มที่ ไม่ได้สังเกตว่ากู้หรันอยู่ด้วยเลย

ตอนนี้พอได้ยินหันมามอง ก็พบว่าไม่รู้เธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

“คุณนายส……เอ่อ ไม่ใช่ คุณกู้หรัน!”

ตอนแรกเขาจะเรียกว่าคุณนายสี

แต่ทันใดนั้นก็ฉุกคิดขึ้นได้ ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ความสัมพันธ์ของกู้หรันกับสีโม่เฉิง แต่เห็นได้ชัดว่า ทั้งสองคนนี้ปิดบังสถานภาพสมรสไว้

นั่นก็แสดงว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะอยากให้คนอื่นรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขามากนัก ดังนั้นจึงเปลี่ยนคำเรียกทันที

กู้หรันขมวดคิ้ว