บทที่ 154 หลอกเธอ

ลู่หมิงชิงเป็นอันธพาลแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่กลัวอะไรเลย

ผู้หญิงปากร้ายที่ด่าทอคนอื่นไปทั่ว เขาก็เคยเห็น แต่หญิงชราที่เอะอะโวยวายไร้เหตุผล นี่จะให้เขารับมืออย่างไร

ด้วยเหตุนี้ ชายหนุ่มกลุ่มนี้ ก็งุนงงไปชั่วขณะ

หญิงชรายังร้องไห้ฟูมฟายอยู่

“พวกแกทุบไปเถอะ! ทุบต่อไปเลย ฆ่าฉันให้ตายไปด้วยเลย ในเมื่อยายแก่อย่างฉันอยู่บนโลกนี้ต่อไปก็ไร้ความหมาย ลูกชายก็ไร้ความสามารถหลานสาวก็ไม่กตัญญู กว่าจะหาหลานเขยดีๆสักคนได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ยังพาคนมาทุบทำลายถึงบ้าน นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันกันเนี่ย……”

เธอไม่เอ่ยถึงหลานเขยก็ยังดี

พอเอ่ยขึ้นมา ลู่หมิงชิงก็รู้สึกโกรธมาก เกือบจะเอาผ้าไปอุดปากเธอแล้ว

“แกหุบปาก!”

เขาพูดอย่างโมโห “หลานเขยอะไร ถ้าแกยังพูดเพ้อเจ้ออีกคำ ระวังไว้นะผมไม่เกรงใจแล้วจริงๆ”

หญิงชราถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธ

“แกเคยเกรงใจด้วยเหรอ อยู่ๆก็เอาคนมาทุบทำลายของบ้านฉัน แกยังกล้าบอกกับฉันว่าเกรงใจเหรอ ฉันว่าแกก็กล้าบ้าบิ่นยโสโอหัง จิตใจโหดเหี้ยมต่ำช้าไร้ความเป็นคน!”

ลู่หมิงชิงโกรธจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

เขากัดฟันกรอด พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ถึงตอนนี้แล้วแกก็ยังกล้าพูดกับฉันแบบนี้ กู้หรันเธอเป็นใครแกไม่รู้เหรอ แกแนะนำเธอให้ฉันก็คืออยากจะทำร้ายฉัน!”

สวี่ชิงชุ่ยพูดอย่างมั่นใจด้วยเหตุผลว่า “กู้หรันเป็นใคร เธอก็เป็นหลานสาวฉันไง ฉันแนะนำให้แกเพราะเห็นหัวแก ทำไม ตอนแรกแกก็บอกว่าอยากได้เธอ ตอนนี้กลับคำไม่ยอมรับแล้วเหรอ”

ลู่หมิงชิง “……”

สายตาเขาเป็นประกาย

จนกระทั่งตอนนี้ จึงตระหนักได้ว่าผิดปกติ

เห็นท่าทางของหญิงชรา ไม่เหมือนกำลังเสแสร้ง

ก็อาจจะใช่ ถ้าหญิงชรารู้ว่ากู้หรันเป็นภรรยาของสีโม่เฉิงจริง งั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องมาประจบประแจงคนอย่างตนเองแล้ว

น่าสนุก

คนบ้านนี้นี่น่าสนุกดีจริงๆ

อาจจะเพราะว่าวันนี้ตนเองวู่วามไปแล้วจริงๆ

ในเมื่อเธอกล้ารังแกคุณนายสีแบบนี้ งั้นก็ไม่ต้องให้เขาออกแรงหรอก ตระกูลกู้ของพวกเขาก็คงไม่มีจุดจบที่ดี

คิดเช่นนี้แล้ว ลู่หมิงชิงก็โบกมือ

“เอาละ ทุกคนหยุดได้แล้ว”

ทุกคนต่างก็หยุด หันไปมองเขา

เขาพูดเสียงเข้มว่า “ทุบก็ทุบแล้ว ด่าก็ด่าแล้ว ได้ ฉันหายโกรธแล้ว พวกเรา ไปกันเถอะ”