บทที่ 156 สาดโคลนออกไป ตนเองก็ต้องถูกสาดกลับมากกว่าเดิม

รอจนเสี่ยวชวีไปแล้ว เธอคิดแล้วคิดอีก จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ส่งข้อความในวีแชทออกไป

เธอส่งให้มู่จื่อ

ทางเธอไม่สะดวก ดังนั้นจึงให้มู่จื่อช่วยเธอสืบว่าใครที่อยู่ต้นทางในการโพสต์คลิปนี้

แม้ว่าจะพอเดาได้แล้ว ว่าน่าจะเป็นคนตระกูลกู้ทำเอง

แต่นั่นอาจจะเป็นความเป็นไปได้เพียงหนึ่งในหมื่นเปอร์เซ็นต์เท่านั้น เธอเองก็อยากจะตัดออกไปก่อน

ข้อความส่งออกไป นานพักใหญ่ก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับ

กู้หรันแปลกใจเล็กน้อย

เมื่อก่อนแค่เธอติดต่อมู่จื่อ ไม่นานก็จะได้รับข้อความตอบกลับมา

ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น

คิดเชื่อมโยงไปถึงเรื่องคราวก่อน ตอนที่เธอติดต่อกับมู่จื่อและหลินเย่วทางนั้น ก็ไม่มีข่าวคราวนานแล้ว

ทันใดนั้นในใจเธอก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง

กู้หรันโทรศัพท์ไปหาเลยทันที

โทรศัพท์ดังอยู่ประมาณห้าครั้ง ในที่สุดก็มีคนรับสาย

เสียงมู่จื่อที่สะลึมสะลือเล็กน้อยดังมา

“ฮัลโหล ซานหลิง มีเรื่องอะไรเหรอ”

ได้ยินเสียงเขา กู้หรันจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอพูดอย่างห่วงใยว่า “ไม่ได้มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษหรอก แต่เมื่อกี้ติดต่อคุณแต่คุณไม่ตอบกลับ

ก็เลยเป็นห่วงนิดหน่อยจึงโทรมาถามดู”

อีกฝ่ายนิ่งเงียบไป

จากนั้น ก็ได้ยินเสียงก็อกๆแก๊กๆ

เสียงดังกังวานของมู่จื่อดังมา “อ๋อ ผมไม่เป็นไร เมื่อวานไปปฏิบัติภารกิจ นอนดึก เพิ่งจะตื่นเนี่ย”

กู้หรันยิ้ม

“งั้นก็ดีแล้ว”

“คุณส่งข้อความมาหาผมเหรอ คุณรอแปบนึงนะ ผมดูก่อน”

อีกฝ่ายเอ่ย ผ่านไปไม่กี่วินาที อ่านข้อความจบแล้ว จึงพูดว่า “ไม่มีปัญหา คุณรอหน่อย ผมจะสืบให้เดี๋ยวนี้”

หลังจากวางสาย กู้หรันรอครู่หนึ่ง ก็ได้รับข้อความตอบกลับจากมู่จื่อ

อีกฝ่ายสืบหาIP addressเจอแล้ว เป็นบ้านตระกูลกู้จริงๆ

กู้หรันอ่านเนื้อหาในข้อความ เกิดรอยยิ้มเยาะหยันขึ้นมา

แม้จะคาดเดาผลลัพธ์นี้เอาไว้ตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเสียใจ

อย่างไรเสีย ไม่ว่าภายนอกจะทะเลาะเบาะแว้งกันแค่ไหน