บทที่ 157 ใส่ร้าย

สวี่ชิงชุ่ยคิดไม่ถึงว่า ถึงตอนนี้แล้วพวกเขาจะยังสามารถขุดคุ้ยเรื่องในอดีตออกมาได้

อินเทอร์เน็ตมีหน่วยความจำ คนเราเองก็มีความจำ

ดังนั้นแม้จะมีนักข่าวหลายคนใจอ่อนเพราะน้ำตาของเธอ แต่ก็มีอีกส่วนหนึ่ง ที่ยังจำเรื่องที่ตบหน้าในครั้งก่อนได้

หญิงชรามือไม้สั่น เรียกกู้จิ่งเซิ่งมา

“จิ่งเซิ่ง แม่เหนื่อยแล้ว คำถามพวกนี้ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ลูกแล้วนะ”

กู้จิ่งเซิ่งรีบพยักหน้ารับ

“นักข่าวทุกท่าน เรื่องก่อนหน้านี้พวกคุณอาจจะเข้าใจผิดเล็กน้อย เดิมทีเรื่องนี้มันก็เป็นอดีตไปแล้ว ผมก็ไม่อยากจะพูดอะไรมาก ในเมื่อตอนนี้พวกคุณเป็นฝ่านถามขึ้นมา ก็ได้! งั้นผมก็จะเล่าความจริงเรื่องนี้ให้พวกคุณฟัง!”

เขาเอ่ยพลาง ถอนหายใจยาว เผยให้เห็นสีหน้าท่าทางอับจนหนทาง

“ความจริงแล้ว พวกคุณถูกกู้หรันหลอกแล้ว ไม่เพียงแค่พวกคุณ แม้แต่พวกเราก็ถูกหลอกด้วย”

พอเอ่ยประโยคนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ตกใจ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณกู้คุณช่วยเล่าให้กระจ่างหน่อยได้มั้ยครับ”

“คุณบอกว่าคุณกู้หลอกพวกเราทุกคนเหรอคะ นี่เป็นไปได้ยังไงกัน”

“คุณกู้ พูดอะไรต่อหน้าสื่อมวลชนต้องมีความรับผิดชอบนะครับ คุณแน่ใจนะว่าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง”

กู้จิ่งเซิ่งมองด้วยความโกรธเกรี้ยว

“สิ่งที่ผมพูดเป็นความจริงแน่นอน! ที่พวกคุณไม่เชื่อผม เป็นเพราะเรื่องในงานแถลงข่าวครั้งก่อนเหรอ ผมจะบอกพวกคุณให้นะ ครั้งก่อนในงานแถลงข่าว สิ่งที่พวกคุณได้ฟังทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง พวกคุณถูกกู้หรันนังตัวดีนี่ปั่นหัวแล้ว!”

พอเอ่ยประโยคนี้ออกมา ก็ต่างตื่นตระหนกตกใจกันหมด

จากนั้น กู้จิ่งเซิ่งก็เล่ารายละเอียดว่ากู้หรันหลอกลวงพวกเขาอย่างไรออกมา

“ถูกต้อง การหมั้นหมายในตอนนั้น คือกู้หรันกับเฉิงเฟิงจริง แต่ความจริง คุณชายเฉิงไม่ได้ชอบกู้หรันเลย คนที่เขาชอบพอมาตลอดก็คืออันหนิงของพวกเรา”

“แต่ด้วยคำมั่นสัญญาของผู้ใหญ่ คุณชายเฉิงจึงต้องทำตามสัญญาหมั้นหมาย อันหนิงเองก็ต้องข่มความรู้สึกตัวเองเอาไว้ เด็กสองคนนี้ลำบากมากนะ รักกันอย่างจริงใจมาหลายปีขนาดนั้น แต่กลับไม่เคยทำเรื่องอะไรนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่ครั้งเดียว”

“แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ เธอก็ยังไม่พอใจ กดขี่อันหนิงของพวกเราทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็โจมตีเธอ เรื่องนี้ก็ช่างเถอะ แต่เธอสิ่งที่เธอไม่ควรจะทำอย่างยิ่งในขณะที่มีการหมั้นหมายอยู่ คือการนอกใจไปหาผู้ชายอื่น!”