บทที่ 159 เธอไม่น่าเชื่อ

กู้หรันตอบอย่างใจเย็นว่า “ฉันเปล่า”

“ยังกล้าโกหกอีก”

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นหัวเราะเยาะ ลุกขึ้นยืน เปิดคลิปที่อยู่ในโทรศัพท์วางไว้ตรงหน้าเธอ

“คุณดูเอาเอง ในคลิปก็ถ่ายไว้หมดแล้ว ทุกคนต่างก็รู้เรื่องแล้ว คุณคิดว่าตอนนี้โกหกไปจะมีประโยชน์อะไรเหรอ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงที่อยู่ข้างๆเองก็เสริมว่า

“ใช่ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนแรกจะทำแบบนั้นทำไม ถ้ากลัวขนาดนั้นจริง ตอนแรกก็ไม่ควรจะพาคนไปทุบทำลายบ้านของคนอื่น ตอนนี้ทุบไปแล้วก็ไม่กล้ายอมรับ ทำไมถึงเป็นคนที่กล้าทำแต่ไม่กล้ารับแบบนี้นะ”

กู้หรันขมวดคิ้ว หันไปมองเธอ

เห็นเพียงหญิงสาววัยรุ่นอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง

หญิงสาวมัดผมหางม้า แม้ว่าเธอจะสวมชุดเครื่องแบบ แต่ใบหน้าเธอแต่งหน้าเบาๆ ลิปสติกก็ยังเป็นสีที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในขณะนี้ด้วย

เธอหัวเราะ

“ฉันได้ข่าวว่า ตอนพวกคุณทำงานไม่อนุญาตให้แต่งหน้า”

หญิงสาวอึ้งไป เงยหน้ามองเธออย่างโมโห

“ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ตอนนี้พวกเรากำลังสอบสวนคุณ รีบตอบคำถามพวกเราเถอะ!”

กู้หรันเม้มปาก พูดเบาๆว่า “ฉันไม่มีอะไรจะตอบ สำหรับเรื่องนี้ ฉันก็บอกไปแล้ว ฉันไม่ได้พาคนไปทุบทำลายบ้านพวกเขา ยิ่งไม่ได้ทำอะไรที่ทำร้ายพวกเขาเลยด้วย”

ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอพูดอีกว่า “ที่ฉันบอกว่าคุณแต่งหน้า ไม่ได้อยากจะว่าอะไร แค่อยากจะเตือนคุณเรื่องทัศนคติในการทำงานสักหน่อย”

“จะอย่างไร ในฐานะตำรวจมืออาชีพคนหนึ่ง ไม่เพียงต้องมีความสามารถ ทัศนคติเองก็ยิ่งสำคัญ คุณว่าจริงมั้ย”

ตำรวจหญิงได้ฟังคำพูดที่แฝงด้วยนัยยะของเธอ ก็โกรธมากทันที

โชคดีที่เพื่อนร่วมงานของเธอซึ่งอยู่ข้างๆห้ามเธอไว้ มิเช่นนั้นเธอคงต้องลุกขึ้นมาตบหน้ากู้หรันสักสองฉาดแล้ว

กู้หรันพูดอีกครั้งว่า

“ฉันต้องการพบทนายของฉัน”

อีกฝ่ายเอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “ได้ แต่ก่อนที่จะพบ คุณต้องตอบคำถามของพวกเราก่อน”

กู้หรันหงุดหงิดเล็กน้อย

“ฉันก็บอกไปแล้ว ฉันไม่ได้ทุบทำลายอะไร”

“ไม่ได้ทุบอะไรเลยแต่คุณถูกคนอื่นถ่านคลิปแล้วโพสต์ลงในอินเทอร์เน็ตเหรอ เธอหลอกใคร จะโกหกก็ต้องฝึกให้มันเนียนหน่อย！”

กู้หรันมองเธออย่างดูถูกเยาะหยัน เหมือนกับว่ามองดูเรื่องตลกขบขันเรื่องหนึ่ง