บทที่ 176 เด็กดื้อเอ๊ย

สีโม่เฉิงยิ้มอย่างดูแคลน

หึ มากกว่าการรู้จักอีก

ทั้งคู่ยังเคยนอนเตียงเดียวกันด้วย ชื่อของพวกเขาถูกพิมพ์ลงบนทะเบียนสมรส ใครบางคนสองวันก่อนหน้านี้ยังตอบตกลงเป็นแฟนของเขาอยู่เลย!

แต่ผลที่ได้คือ เมื่อหันหลังก็ไปปรากฏตัวที่ห้องของชายอื่น

ถึงแม้สติจะบอกกับสีโม่เฉิง ว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด

แต่ในความรู้สึก เขาอดไม่ได้ที่จะหึง

จนแทบจะกระอักตายอยู่แล้ว

กู้หรันเองก็รู้สึกอึดอัด

เธอไม่คิดว่าจะเจอกับสีโม่เฉิงที่นี่

ช่างเป็นอะไรที่คิดไม่ถึงจริงๆ ใครจะไปรู้ว่าปีเตอร์จะรู้จักกับสีโม่เฉิงด้วย

ภายใต้ความจนใจ เธอจึงได้แต่จำใจทำการแนะนำ

“คุณปีเตอร์ ให้ฉันแนะนำคุณเถอะค่ะ คนนี้คือ……”

เธอชะงักครู่หนึ่ง มองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย ตระหนักได้ถึงแสงอันแผดเผาในดวงตาของเขาที่จ้องมองมาทางตัวเอง ราวกับว่าหากเธอกล้าโกหกแม้แต่คำเดียว ก็จะลงโทษเธอในบัดดลอย่างนั้น

จึงรีบแนะนำอย่างตรงไปตรงมา “เขาคือสามีของฉัน พวกเราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายค่ะ”

“What?”

ปีเตอร์ตกใจอยู่ตรงนั้นทันที

เขามองไปทางสีโม่เฉิง แล้วก็มองมาทางกู้หรันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ในที่สุด เขาหันไปมองฉินจูที่ยืนอยู่ด้านหลังของสีโม่เฉิง หลังจากรับสายตาการยืนยันจากการจ้องมองมาของอีกฝ่ายแล้ว รู้สึกแต่เพียงว่าท้องฟ้าเริ่มแปรปรวน สมองเต็มไปด้วยเสียงดังเปรี้ยงปร้าง

“พวก พวกคุณเป็นสามีภรรยากันเหรอ งั้นคุณก็เป็นภรรยาของเขา เขาเป็นสามีของคุณ”

กู้หรันคิดในใจ นี่ยังพูดไม่ชัดเจนอีกเหรอ

แต่สีหน้ายังคงพยักหน้าแล้วยิ้มอย่างรู้สึกผิด

ปีเตอร์ “……”

ได้คำยืนยันจากปากของหญิงสาว อารมณ์ของสีโม่เฉิงถึงได้ดีขึ้นมาหน่อย

เขาเดินมาด้านหน้า ยกมือขึ้นปัดปอยผมที่อยู่ตรงแก้มของหญิงสาวไปทัดที่ใบหู แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยน “ออกมาคุยธุรกิจ ทำไมถึงไม่บอกกับสามีล่วงหน้าก่อนล่ะ สามีขับรถมาส่งคุณไม่ดีเหรอ ทำไมต้องมาให้เหนื่อยคนเดียว แล้วนี่เหนื่อยไหม ไอ้หมอนี่ได้รังแกคุณหรือเปล่า”

ดวงตาปีเตอร์เบิกกว้างอย่างสยดสยอง ราวกับเหมือนเห็นถึงบางอย่างที่น่าทึ่ง

กู้หรันเห็นปฏิกิริยาทุกอย่างของเขา รู้ว่าสีโม่เฉิงกำลังหึง

จึงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ในใจ แต่ปากกลับทำได้เพียงเอ่ยรับมือ

“เปล่า ปีเตอร์ดีกับฉันมาก ไม่เพียงแต่ไม่ถือสาที่ฉันหลอกเขา ยังตอบตกลงที่จะลงทุนกับบริษัทของพวกเรา คุณดูสิ นี่เป็นเช็คที่ฉันเพิ่งได้รับเมื่อกี้”