บทที่ 177 ไม่มีทางที่จะทำร้ายเธอ

กู้หรันกับสีโม่เฉิงจึงจากไปอย่างผยองเช่นนี้

สุดท้าย สีโม่เฉิงก็ไม่ได้อยู่ต่อเพื่อดื่มเป็นเพื่อนปีเตอร์

ปีเตอร์ยิ่งแล้ว ลืมแม้กระทั่งจุดประสงค์ของเรียกเขามาครั้งนี้ หวังเพียงให้สองสามีภรรยาคู่นี้รีบจากไปให้เร็วๆ จะได้ปกปิดความหวั่นไหวที่ตัวเองเคยมีต่อกู้หรัน

ภรรยาเพื่อน จะรังแกไม่ได้

นี่เขาหวั่นไหวกับภรรยาเพื่อนเหรอเนี่ย สมควรตายจริงๆ

กู้หรันไม่ได้สังเกตเห็นความรู้สึกนึกคิดของปีเตอร์

หลังจากออกไปถึงหน้าประตูของโรงแรมแล้ว เธอก็กล่าวกับสีโม่เฉิง “อันที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ปีเตอร์เป็นคนดีมาก สุภาพกับฉัน เมื่อกี้พวกเราแค่……”

ยังไม่ทันได้กล่าวจบ จู่ๆ ร่างกายก็ถูกดันไปติดกับตัวรถ สีโม่เฉิงก้มหน้าแล้วบรรจงจูบลงมา

ฉินจูที่เดินตามอยู่ด้านหลัง จึงหันไปมองด้านข้างอย่างเงียบๆ ไม่ได้แอบดูอย่างเสียมารยาท

กู้หรันจึงตกใจ

เธอคิดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้จะตรงไปตรงมาเช่นนี้ นี่ขนาดอยู่ด้านนอก ยังกล้า……

ร่างกายเกิดการขัดขืนขึ้นมา โชคดีที่สีโม่เฉิงไม่ได้จูบแรงมาก ผ่านไปสักพักก็ได้คลายออก

ศีรษะของเขาคลุมอยู่บนใบหน้าของเธอ มีพายุแห่งความปรารถนาซ่อนอยู่ในรูม่านตาอันมืดมิด ราวกับว่าเพียงแรงดึงเบาๆ ก็จะสามารถดูดเธอเข้าไป

“กู้หรัน”

ลำคอของเขาแหบพร่า

กู้หรันตัวสั่นเทา ไม่รู้เพราะเหตุใด เผชิญกับท่าทางเช่นนี้ของเขา เกิดอาการกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

แต่เธอก็ยังรวบรวมความกล้าตอบรับ “หืม” หนึ่งคำ ทันใดนั้นก็คว้าแขนเสื้อของเธออย่างไม่ตั้งใจ จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงพลางข้อร้องพลางอธิบาย “สีโม่เฉิง คุณอย่าทำแบบนี้ พวกเราไม่ได้มีอะไรจริงๆ”

เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าไม่ได้มีอะไร

แต่จะทำอย่างไรได้เล่า

ในใจก็อดไม่ได้ที่จะขี้หึง เมื่อจินตนาการว่าเขาอยู่กับผู้ชายอีกคนตามลำพังในห้อง เขาก็จะไม่สบายใจลย!

นี่ควรจะทำอย่างไรดี

สีโม่เฉิงตระหนักได้ว่าเขาสูญเสียการควบคุมแล้ว ไม่เพียงแต่ทางร่างกาย รวมไปถึงทางจิตใจด้วย

เขาจึงไม่ได้กล่าวอะไรต่อจากนั้นอีก เพียงแต่ปิดตาลง ค่อยๆ ปรับการหายใจโดยการกดเธอไว้แบบนี้

กู้หรันฉลาดแค่ไหน

ในชั่วพริบตาเดียวเมื่อครู่นั้น เธอสัมผัสได้ถึงความรุนแรงในสัญชาตญาณดิบของสัตว์ร้ายของชายหนุ่ม