บทที่ 180 ความรักซาบซ่าน

ทันทีที่รับสาย เสียงที่คมชัดก็ดังลอยขึ้นมาจากปลายสาย

“แดดดี้”

สีโม่เฉิงใบหน้าอ่อนโยนลง กล่าว “ครับ”

“แดดดี้” คุณปู่บอกกับหนูตลอดว่าแดดดี้หาตัวหม่ามี้เจอแล้ว จริงเหรอครับ”

สีโม่เฉิงแววตาหม่นลงเล็กน้อย

เขาหันกลับไปมองกู้หรันที่นอนเล่นอยู่บนเตียง แล้วกล่าว “อืม” เบาๆ

“เย้! เป่าเปามีหม่ามี้แล้ว ในที่สุดเป่าเปาก็มีหม่ามี้แล้ว!”

เสียงดีใจของเด็กน้อยดังลอยออกมา สีโม่เฉิง มุมปากยกโค้งขึ้นอย่างอดไม่ได้

“แดดดี้ เมื่อไรแดดดี้จะพาหม่ามี้กลับมาล่ะครับ เป่าเปาคิดถึงหม่ามี้มากๆ อยากเห็นหม่ามี้ตัวเป็นๆ”

สีโม่เฉิงกล่าว “ไม่นานหรอกครับ”

หญิงสาวที่เขาหลงรัก แม่ของลูกเขา

ในไม่ช้า ครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว

เด็กน้อยดีใจขึ้นอีกครั้ง

สีโม่เฉิงคุยกับเขาอีกสองสามประโยค หลังจากเกลี้ยกล่อมเด็กน้อยเสร็จ เขาถึงได้วางสาย

หลังจากวางสายลงแล้ว เขาก็กลับเข้าไปในบ้าน

กู้หรันพลางเล่นโทรศัพท์พลางถามอย่างไม่แยแส “ใครเหรอ”

สีโม่เฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ทำไม จะเช็กเหรอ”

กู้หรันมองเขาครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างไม่พอใจ “เชอะ ไม่บอกก็ช่างเถอะ ใครอยากจะไปรู้”

เดิมทีเธอแค่ถามไปอย่างนั้น สำหรับตัวของสีโม่เฉิง เธอยังคงมีความเชื่อมั่นในตัวเขา

สีโม่เฉิงนั่งอยู่บนหัวเตียง ม้วนผมเธอเล่นเบาๆ

“หรันหรัน”

“หือ”

“เดือนหน้าเป็นวันเกิดของคุณปู่ผม ถึงเวลานั้นคุณกลับไปเมืองหลวงกับผมดีไหม”

กู้หรันชะงักครู่หนึ่ง หัวสมองปรากฏภาพท่าทางความใจดีและเจ้าเล่ห์ของท่านสี แล้วก็พยักหน้า

“ค่ะ”

สีโม่เฉิงถึงได้ยิ้มแล้วจูบเธออีกหนึ่งครั้ง จากนั้นลุกขึ้นไปอาบน้ำ

ตอนเที่ยงของวันนี้ กู้หรันพบปีเตอร์ที่ Southbank Residence

ใช้คำพูดของสีโม่เฉิงมาสาธยาย เขาสามารถให้กู้หรันไปเจอเขาได้ ถือว่าเป็นการยอมให้สุดๆ แล้ว เขายังกล้าเลือกสถานที่อีกเหรอ

ปีเตอร์มีความขมขื่นในใจที่ยากจะบรรยายออกมา

เดิมทียังคงหวังว่าจะมีความโชคดี แต่หลังจากเห็นทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ความหวังเหล่านี้ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

กว่าจะได้พบใครคนหนึ่งที่ถูกใจ แต่จู่ๆ กลายมาเป็นพี่สะใภ้ นี่ช่างกระทบกระเทือนจิตใจเขาอย่างมาก ทำให้ปริมาณในการทานอาหารถึงกับลดลงไปครึ่งถ้วย

การเจรจาธุรกิจผ่านพ้นไปด้วยดี

ถึงแม้ปีเตอร์โดยส่วนตัวจะค่อนข้างกลัวสีโม่เฉิง ครั้นเรื่องงานกลับเที่ยงตรง และไม่มีการลำเอียง