บทที่ 179 ไม่อยากได้ภรรยาคนนี้

สุดท้าย เธอลืมไปเลยว่าใครกันที่เป็นคนเริ่มก่อน

สรุป ทั้งคู่บรรจงจูบกันอย่างดูดดื่มลึกซึ้ง

จูบที่แสนเสน่หา จูบที่ไม่อยากจะแยกจากลา

เตียงที่ค่อยๆ บุ๋มยุบลงไปอย่างช้าๆ กู้หรันมองดูชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ทุกอณูส่วนของร่างกายราวกับดึงดูดเธอทั้งหมด ทำให้เธอบ้าคลั่งสุดขีด เธอไม่อยากจะต่อต้านเสียงในใจของตัวเองอีกต่อไป และก็ได้จมดิ่งลงไปอย่างสมบูรณ์

วันรุ่งขึ้น

แสงอาทิตย์ได้สาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งใสบางๆ กระทบเข้าที่ใบหน้าของคนที่กำลังคนหลับใหล

กู้หรันรู้สึกใบหน้าคันเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังถูกบางสิ่งแผดเผา

เธออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือมาเกา ขณะเดียวกันก็มีการกล่าวสะลึมสะลือ “เสี่ยวถง อย่าเล่น”

เสี่ยวถงเป็นสาวใช้ที่คอยดูแลเธอเป็นประจำ

บ้านหลังนี้ นอกจากลุงโอแล้ว ยังมีสาวใช้อีกหลายคน ที่แบ่งกันรับผิดชอบตำแหน่งต่างๆ

สีโม่เฉิงนั้นไม่ต้องการสาวใช้คอยปรนนิบัติ แต่กลับให้ลุงโอจัดหนึ่งคนให้กับกู้หรัน

เพื่อที่จะได้ดูแลเรื่องอาหารการกิน รวมไปถึงชีวิตประจำวัน ตลอดไปจนถึงกิจวัตรประจำวัตรบางอย่าง

และก็เป็นเช่นนั้น เพิ่งจะกล่าวจบลง อาการคันบนใบหน้าก็ได้หยุดลง

แต่สิ่งที่ตามมากลับเป็นเสียงหัวเราะครุคริดังมาเป็นระยะๆ

กู้หรันถึงได้ตกใจตื่นขึ้นมาทันที

เมื่อลืมตาขึ้น ก็สบตาเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลา

ชายหนุ่มวางมือข้างหนึ่งรองอยู่บนศีรษะ แล้วหันตะแคงมองมาทางเธอ กล่าวด้วยรอยยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ครับคุณนายสี”

กู้หรันตกใจ

เธอลุกขึ้นนั่ง ถึงได้พบว่าเนื้อตัวของตัวเองล่อนจ้อน ฉับพลันก็เปล่งเสียงอุทานเบาๆ ออกมา แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมปิดตัวเองไว้ แล้วค่อยหันกลับไปมองชายหนุ่มอยู่ที่ตรงหน้าอีกครั้ง

เห็นเพียงชายหนุ่มที่เรือนร่างก็ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ปกปิด รูปร่างส่วนบนดีและเป็นมัดๆ ภายใต้แสงอรุณในยามเช้าตรู่ ให้ความรู้สึกทางบุคลิกด้านศิลปะ ผ้าห่มบางๆ พันรอบเอวของเขา คลุมเรือนร่างส่วนล่าง ท้องน้อยที่แน่นเปรี๊ยะซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะจินตการเกินเลย

กู้หรันอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นมองซ้ายมองขวาเหมือนไม่มีอะไร แล้วกล่าวกลบเกลื่อน “กี่โมงแล้ว”

สีโม่เฉิงกล่าว “เก้าโมง”

“สายขนาดนี้แล้วเหรอ”

กู้หรันตกใจ

“ไม่ได้ ฉันจะต้องรีบลุกขึ้นมา วันนี้ยังมีนัดคุยเรื่องงานกับปีเตอร์”

คิดไม่ถึงเพิ่งจะลุกขึ้นจากเตียง ก็ถูกชายหนุ่มดึงกลับไปกดทับไว้