บทที่ 203 ตาต่อตาฟันต่อฟัน

“คนนี้คือ……”

สูชิงโหรวชะงักไป แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

“อ้อ เธอเหรอ เธอก็คือลูกสะใภ้ที่โม่เฉิงพึ่งพากลับมานั่นแหละ”

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก เธอก็ไม่ค่อยกล้าที่จะปฏิเสธตัวตนของกู้หรันเท่าไหร่

เพราะถึงยังไงเธอก็เป็นคนที่ลูกชายของเธอพากลับมา แม้ว่าในบ้านจะวุ่นวายขนาดไหน แต่ออกมาข้างนอกเธอก็ต้องไว้หน้าลูกชายของตัวเอง

รอยยิ้มของหลี่หมิงจูก็ค้างอยู่ที่มุมปากทันที

แต่ว่าผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็กลับมายิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนเดิมและพูดว่า “ที่แท้คุณก็คือคุณกู้หรันนี่เอง ได้ยินชื่อมานาน ในที่สุดวันนี้ก็ได้มาเห็นคนสวยตัวจริงแล้ว ไม่น่าล่ะโม่เฉิงถึงได้ชอบคุณขนาดนั้น”

เธอพูดอย่างอ่อนโยนมากจริงๆ

เมื่อคืนมีคนจ้องมาที่คุณด้วยสายตาที่จริงใจขนาด มันยากที่คุณจะไม่เชื่อ

แต่ว่ากู้หรันกลับไม่ตกหลุมพราง

เพราะถึงยังไงเมื่อก่อนนี้กู้อันหนิงก็ดูจริงใจต่อเธอมากเหมือนกัน

ฝีมือการแสดงของเธอนั้นเปรียบเทียบได้เท่ากับนักแสดงที่ได้รางวัลออสการ์เลย แต่มันก็ไม่ได้แย่ไปกว่า หลี่หมิงจูที่อยู่ตรงหน้าของเธอตอนนี้เลย

ดังนั้น เธอก็เลยคลี่ยิ้มออกมาเหมือนกัน

“ขอบคุณคุณป้ามากเลยนะคะที่ชม”

คุณ คุณป้างั้นเหรอ？

หลี่หมิงจูรู้สึกหายใจไม่ออกทันที ใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความโมโห

ถึงแม้ว่าเธอจะแก่กว่ากู้หรัน 2 รอบ ถ้าดูจากวัยแล้ว จะเรียกเธอว่าป้าก็ไม่ผิด

แต่ว่าตอนนี้กู้หรันยังไม่รู้ว่าเธอเป็นใครอีกเหรอ? จู่ๆ ก็เรียกเธอว่าคุณป้า หรือว่าเธอดูแก่ขนาดนั้นเลยหรือไง?

หลี่หมิงจูรู้สึกไม่พอใจแล้ว

สูชิงโหรวกลับไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ

เธอพูดกับกู้หรันว่า “เอาเถอะ นี่คือเพื่อนรักของฉัน ชื่อหลี่หมิงจู ต่อไปเธอเรียกว่าป้าลี่ก็ได้”

“ได้ค่ะป้าหลี่”

หลี่หมิงจูพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ และในที่สุดก็กลืนความโมโหของตัวเองลงไปได้

เธอยิ้มอย่างเสแสร้งและพูดกับสูชิงโหรว่ว่า “ชิงโหรว เมื่อกี้คงไม่ใช่คุณหรันหรอกใช่ไหมที่บอกว่าเธอใส่ชุดนี้แล้วไม่สวย? ดูท่าทาง สายตาของคุณหรันคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ”

สูชิงโหรวขมวดคิ้ว แล้วพยายามจะเถียงแทนกู้หรัน

มันไม่ใช่เพราะว่าเธอลำเอียงหรอก แต่ประเด็นคือเมื่อกี้กู้หรันไม่ได้พูดแบบนั้น

แถมเธอยังบอกว่ามันสวยอีกต่างหาก แค่เพราะว่าเธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเท่านั้นเอง

แต่ทันใดนั้น เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกกู้หรันตัดบทขึ้นมาก่อน