บทที่ 202 หลีกเลี่ยงจุดอ่อน

พนักงานคนนั้นอึ้งไป แล้วก็หลับตาลงทันที

เฉิงชวนเหยาคือลูกสาวของตระกูลเฉิง ซึ่งเป็นหนึ่งในสามตระกูลที่ใหญ่ของเมืองหลวง และก็เป็นน้องสาวของเฉิงชวนโม่

แต่ว่าน้องสาวของเขาหายตัวไปตั้งแต่ตอนเด็ก

ระยะเวลาน่าจะผ่านไปเกือบ 40 ปีแล้ว

ไม่คิดเลยว่าเจ้านายของเขายังจำได้อยู่

เฉิงชวนโม่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็ส่ายหน้า

“ช่างมันเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ของที่ฉันให้นายเตรียมไว้ เตรียมเรียบร้อยหรือยัง? เดี๋ยวอีก 2 วันจะเป็นงานวันเกิดของท่านสี จะให้เกิดอะไรผิดพลาดขึ้นไม่ได้เด็ดขาดนะ”

พนักงานรีบตอบว่า “เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ วางไว้ด้านใน”

“โอเค เดี๋ยวขอเข้าไปดูหน่อย”

อีกด้านหนึ่ง

กู้หรันก็หาสูชิงโหรวเจอที่ร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่ง

ตอนแรกเธอกะว่าจะมาบอกสูชิงโหรวสักหน่อยว่าตัวเองจะกลับก่อน

เพราะว่าถึงยังไงก็ได้ของที่ตัวเองอยากได้มาแล้ว แต่ว่าไม่ว่ายังไงสูชิงโหรวก็เป็นคนพาเธอออกมา ถ้าอยากจะกลับก่อนก็ควรจะบอกเธอสักหน่อย

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า พอมาถึงที่นี่ก็โดนสูชิงโหรวลากตัวเอาไว้ก่อน

“มานี่หน่อยสิ ช่วยฉันดูหน่อยว่าผ้าคลุมไหล่นี้เหมาะกับชุดนี้หรือเปล่า”

เธอพูดไปด้วย แล้วก็เอาผ้าคลุมไหล่ไหมสีชมพูพาดไว้บนบ่าของตัวเอง

ตอนนี้เธอสวมใส่ชุดเดรสยาวสีขาว ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นคนที่อายุ 40 กว่าปีไปแล้ว แต่ว่าเธอจะคงดูแลรักษารูปร่างได้ดีมาก เพราะว่าออกกำลังกายมาเป็นเวลานาน เลยทำให้เอวของเธอเป็นเส้นโค้งที่สวยงาม ไม่มีไขมันเลยแม้แต่นิดเดียว

กู้หรันพยักหน้า แล้วก็พูดตามตรง “ดูดีค่ะ”

สีชมพูเข้ากันได้ดีกับสีขาว เดิมมันก็ดูเหมาะสมกันอยู่แล้ว

สูชิงโหรวกลับขมวดคิ้วเข้าหากัน

“แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันแปลกๆ ล่ะ？”

เธอมองดูตัวเองในกระจก

เธอแค่รู้สึกว่าใส่แบบนี้ก็ดูสวยดี แต่ว่าดูไม่ค่อยมีรสนิยมไปหน่อย

กู้หรันคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “คุณป้า เคยคิดจะลองใช้เฉดสีที่เข้มกว่านี้ไหมคะ?”

สูชิงโหรวเลิกคิ้วขึ้น

“ไม่คิด”

พอพูดถึงสีที่เข้ม เธอก็คิดเลยในทันทีว่ากู้หรันต้องการให้เธอเลือกสีที่ดูเป็นผู้ใหญ่และล้าสมัย

เธอไม่อยากได้！

เธอยังเป็นวัยรุ่นอยู่ เธอไม่อยากยอมรับว่าตัวเองแก่！