บทที่201 เฉิงชวนโม่

ผ่านไปอีกสองวันจะเป็นวันเกิดของท่านสี

ในเมื่อเธอมาเพื่ออวยพรวันเกิด ก็แน่นอนว่าต้องเตรียมของขวัญวันเกิดมาด้วยสิ

เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องกระดานหมากรุกนี้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่เมือง J แล้วก็ได้ยินข่าวลือมาจากกลุ่มก๊วน ว่าของชิ้นนี้มันอยู่ที่ร้านขายของเก่าในเมืองหลวง เธอถึงได้ออกมากับสูชิงโหรว

ไม่อย่างนั้น การที่สูชิงโหรวไม่อยากพาเธอมาขนาดนี้ เธอก็คงไม่ได้เต็มใจอยากจะมาเหมือนกัน

กู้หรันถอนหายใจออกมา

“แล้วต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมขายละคะ？”

ผู้ชายคนนั้นยิ้มและพูดว่า “พูดตรงๆ นะครับ กระดานและหมากรุกทั้งเซตนี้คือสมบัติของร้านเรา เจ้าของร้านเราบอกว่า นอกจากจะเจอใครที่สามารถเอาชนะเกมนี้ได้ ต่อให้จะยอมจ่ายราคาแพงขนาดไหนก็ห้ามขายเด็ดขาด ในทางกลับกัน ถ้าเกิดว่าอีกฝ่ายเล่นชนะ ก็เอาไปฟรี ไม่ต้องจ่ายเลยแม้แต่สตางค์เดียว”

กู้หรันเลิกคิ้ว

เริ่มรู้สึกว่าน่าสนใจ

ก็แค่หมากรุกไม่ใช่เหรอ？

ทักษะหมากรุกของเธอนั้นได้มาจากการที่อาจารย์บ่มเพาะมาด้วยมือของตัวเอง ไม่ค่อยได้เจอคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมเท่าไหร่ แล้วต้องมากรู้สึกกลัวกับอะไรแบบนี้น่ะเหรอ?

ดังนั้น กู้หรันก็เลยตอบรับไป

ไม่นาน อีกฝ่ายก็เตรียมจะทำการรุกฆาต

ทั้งสองคนนั่งด้วยท่าทางที่จริงจัง ตอนเริ่มแรก อีกฝ่ายรู้สึกไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่นัก

นึกว่าเป็นแค่คนที่ว่างเพราะไม่มีอะไรทำ ก็เลยส่งตัวเองมาโดนเชือดเฉยๆ

แต่ว่าเมื่อผ่านไปเรื่อยๆ สีหน้าเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป

สายตาที่มองมาที่กู้หรันอีกครั้งนั้น ก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

สุดท้าย กู้หรันก็ทำการรุกฆาต

ผู้ชายคนนั้นถอนหายใจยาวออกมา

“ผมแพ้แล้ว”

เขามองกู้หรันด้วยความนับถือ แล้วถามว่า “คุณผู้หญิง ผมรบกวนถามชื่อได้ไหมครับ?”

กู้หรันตอบว่า “นามสกุลกู้ ชื่อหรันค่ะ”

ผู้ชายคนนั้นคิดทบทวนเกี่ยวกับชื่อของเธอ หลังจากนั้นก็พยักหน้า

“โอเค รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปห่อกระดานหมากรุกให้”

พอพูดจบ เขาก็ไปหาอะไรมาห่อกระดานหมากรุกอย่างว่องไว

กู้หรันมองดูท่าทางที่คล่องแคล่ว ไม่อืดอาดยืดยาวของเขาแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้

หลังจากนั้น ชายคนนั้นก็ห่อกระดานหมากรุกให้เรียบร้อย กู้หรันเอ่ยขอบคุณแล้วก็ถือของออกมา

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าพึ่งจะเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ชนเข้ากับร่างที่สูงใหญ่ร่างหนึ่ง

“ขอโทษด้วยครับ ขอโทษ”

อีกฝ่ายเอาแต่เอ่ยขอโทษไม่หยุด