บทที่200 ช้อปปิ้ง

สีโม่เฉิงถามอย่างจริงจังว่า “คุณปู่ให้คุณไปช้อปปิ้งเป็นเพื่อนแม่ คุณอยากไปไหม？”

กู้หรันเลิกคิ้ว

“ถ้าอยากไปล่ะ? แล้วถ้าไม่อยากไปล่ะ？”

สีโม่เฉิงดวงตามืดมนลงทันที

“ถ้าเกิดว่าอยากไปก็ไป แต่ถ้าเกิดว่าไม่อยากไปเดี๋ยวผมจะช่วยปฏิเสธให้เอง นิสัยของเธอก็เป็นแบบนั้น ถ้าเกิดว่าคุณรู้สึกไม่สบายใจ ต่อไปก็ไม่ต้องไปใกล้ชิดเธอมากก็ได้”

กู้หรันรู้สึกอบอุ่นใจมากขึ้นไปอีก

เธอคลี่ยิ้มออกมา

“สบายใจได้ ฉันรู้จักขอบเขตอยู่ ที่คุณปู่ให้ฉันไปด้วยก็เพราะว่าอยากจะให้ฉันเข้ากับแม่ได้มากขึ้น หลังจากได้ใช้เวลาร่วมกันมากยิ่งขึ้น พวกเราก็จะเข้าใจนิสัยของอีกฝ่ายได้มากขึ้นไปเองแหละ”

ความจริงสีโม่เฉิงจะไม่รู้เกี่ยวกับความคิดของคุณท่านได้ยังไงกัน

เขาก็แค่รู้สึกสงสารหลานสะใภ้ของตัวเอง ไม่อยากให้ต้องเจอกับความขมขื่น

เพราะเห็นว่าเธอพูดแบบนี้ สีโม่เฉิงก็ไม่ได้ขัดอะไร

เขาหยิบบัตรเครดิตออกมายัดใส่มือของเธอ

“คุณเอาบัตรเครดิตใบนี้ไปแล้วกัน นี่เป็นบัตรหลักของผม ต่อไปถ้าอยากได้อะไรก็ใช้บัตรรูดเอา”

กู้หรันอึ้ง

“บัตรหลักเหรอ? แล้วบัตรเสริมล่ะ？”

สีโม่เฉิงยิ้ม “เจ้าบื้อ บัตรเสริมก็ต้องอยู่ที่ผมสิ”

กู้หรันถึงได้ตั้งสติได้และรีบปฏิเสธทันที

“ไม่ได้หรอก คือ ฉันรับมาไม่ได้หรอก”

“ต้องรับได้สิ”

สีโม่เฉิงพูดแล้วก็ยัดบัตรเครดิตใส่มือของเธอ

“รหัสคือวันเกิดของคุณ”

กู้หรันมองดูบัตรเครดิตในมือ แล้วก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ปู่กับหลานคู่นี้นัดกันมาแล้วหรือไง?

ต่างก็เอาบัตรเครดิตให้เธอทั้งนั้น

เธอจะใช้ของใครและไม่ใช้ของใคร เดี๋ยวก็ผิดอีก

กู้หรันก็ไม่ได้ปิดบังอะไร เธอเล่าเรื่องที่คุณท่านเอาบัตรเครดิตให้เธอให้เขาฟังด้วย

สีโม่เฉิงพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ปู่ให้คุณ คุณก็เก็บเอาไว้ ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับไง”

กู้หรัน “……”

เพราะว่าทำอะไรไม่ได้ เธอเลยต้องเก็บบัตรเครดิตทั้งสองใบไป

ไม่นาน สูชิงโหรวก็เร่งเธออยู่ที่ชั้นล่าง