บทที่ 205 ไม่ใช่แม่แท้ๆ

สูชิงโหรวเห็นดังนั้น ก็รีบเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยทันที

“พอแล้วๆๆ กู้หรันนี่เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย? หมิงจูเป็นเพื่อนฉันนะ แล้วก็เป็นผู้ใหญ่ด้วย ทำไมเธอถึงใช้คำพูดแบบนี้พูดกับผู้ใหญ่ล่ะ?”

กู้หรันเม้มปาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

สูชิงโหรวก็เลยไปปลอบใจหลี่หมิงจู

“หมิงจู เธออย่าไปถือสาเด็กมันเลยนะ พวกเรารู้จักกันมาตั้งหลายปี ฉันต้องเชื่อเธออยู่แล้ว”

หลี่หมิงจูถึงได้พยายามฝืนยิ้มออกมา

“แน่นอน คุณหรันก็เพิ่งจะรู้จักฉัน แล้วก็เลยเข้าใจผิดเพราะไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเรา ฉันจะโทษเธอได้ยังไงกันล่ะ”

แล้วทั้งสองคนก็ยืนคุยกันอยู่ตรงนั้น

กู้หรันเห็นดังนั้นก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว

“คุณป้าคะ ถ้าเกิดว่าไม่มีธุระอะไรแล้วฉันกลับก่อนนะ”

สูชิงโหรวก็ไม่อยากให้เธออยู่ที่นี่ต่อเหมือนกัน เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับหลี่หมิงจู

ก็เลยพยักหน้า

“โอเคๆๆ เธอกลับไปก่อนเถอะ”

กู้หรันก็เลยกลับออกมา

พอกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นว่าสีโม่เฉิงกำลังเล่นหมากรุกกับคุณท่านอยู่

แล้วตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงวัน เป่าเปาถูกพวกสาวรับใช้พาตัวไปเรียน ยังไม่กลับมา

สีโม่เฉิงเห็นว่าเธอเข้ามาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ทำไมถึงได้กลับมาเร็วขนาดนั้นล่ะ？”

กู้หรันยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ซื้อของที่อยากได้แล้ว รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยก็เลยกลับมาก่อนน่ะ”

ท่านสีเหลือบมองเธอ แล้วก็สังเกตเห็นอะไรทันที

“ชิงโหรวทำให้หนูโกรธอีกแล้วเหรอ？”

กู้หรันชะงักไป ยังไม่ทันพูดอะไร คุณท่านก็ถอนหายใจออกมาก่อน

“เธอก็นิสัยแบบนั้นแหละ แต่ความจริงแล้วใจจริงไม่ได้เป็นคนไม่ดีเลยนะ หรันหรัน ถ้าเกิดว่าอยู่กับเธอต่อไปนานๆ ก็จะรู้เอง ว่าเธอเป็นคนที่เกลี้ยกล่อมได้ง่ายมาก”

กู้หรันอดยิ้มไม่ได้

“หนูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นเลยค่ะท่านสี”

ท่านสีเลิกคิ้ว

“เดี๋ยวก่อนนะ หนูกลับโม่เฉิงก็จดทะเบียนกันมาตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังไม่เปลี่ยนคำเรียกสักทีล่ะ? ยังเรียกปู่ว่าท่านสีอยู่อีกเหรอ？”

กู้หรันเม้มปาก

หูของเธอแดงเล็กน้อย หลังจากนั้นเธอก็เรียกออกมาอย่างเชื่อฟังว่า “คุณปู่”

“ดี”

คุณท่านตอบรับด้วยความดีใจ “แบบนี้สิถึงจะถูก ในเมื่อแต่งงานกันแล้วก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ต่อไปถ้าเกิดว่าไอ้เด็กนี่รังแกหนูเมื่อไหร่ หนูมาบอกปู่ได้เลยนะ ปู่จะช่วยหนูจัดการมันเอง！”

กู้หรันเม้มปากยิ้ม ในใจก็รู้สึกอบอุ่น