บทที่206 ดูดี

พอคิดได้แบบนี้ สีโม่เฉิงก็โน้มตัวลงไปจุ๊บเธอ

เขากระซิบพูดว่า “แต่งหน้าแต่งตัวไปนะ เดี๋ยวเสร็จแล้วผมมารับ”

กู้หรันพยักหน้า

หลังจากสีโม่เฉิงออกไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะหาวนอนออกมา พร้อมกับถามว่า“คุณจอส ฉันของีบได้ไหมคะ？”

เธอรู้สึกง่วงมากจริงๆ

จอสทำมือรูปOK แล้วกู้หรันก็เอนตัวลงกับเก้าอี้และหลับไป

ตอนที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไป 2 ชั่วโมงแล้ว

กู้หรันลืมตาขึ้นมา แล้วก็เห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยในกระจก

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพอลองสังเกตอย่างละเอียดนั้นถึงได้จำได้ว่าใบหน้านั้นคือตัวเอง

“เอ้ะ นี่……นี่มันจะไม่ได้เวอร์เกินไปหน่อยใช่ไหมคะ？”

ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มอย่างประณีตและเบาบาง ผมถูกหวีไปที่ด้านหลังและทำเป็นมวยที่สวยงามมาก

จอสเอาเพชรเล็กๆ แปะที่มุมตาของเธอ แสงส่องลงมาก็เป็นประกายทันที

คิ้วโก่งริมฝีปากสีแดง ผิวขาวมากเหมือนจะส่องแสงได้ เธอดูสวยงามมากอย่างไม่น่าเชื่อ

จอสมองดูผลงานในกระจก พร้อมพูดอย่างพึงพอใจว่า “วางใจเถอะ ไม่เวอร์เกินไปหรอก แล้วต่อให้เวอร์เกินไปแล้วมันยังไงกัน? วันนี้เป็นวันที่สำคัญมากในชีวิตของคุณ และควรเป็นจุดสนใจของผู้ชม ถูกต้องแล้ว "

กู้หรัน “……”

พูดตามตรงว่า เพราะเห็นตัวเองแต่งหน้าแต่งตัวแบบนี้แล้ว เธอก็รู้สึกใจเต้นเล็กน้อยเหมือนกัน

เพราะถึงยังไง ผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่ชอบความสวยงาม？

แต่เธอก็ประหม่ามาก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอแต่งหน้าแต่งตัวใหญ่โตเช่นนี้

จอสเดินเข้ามาอีกครั้งพร้อมชุดเดรสสีแดง

“มา ที่รัก ไปเปลี่ยนชุดเถอะ ผมเชื่อว่าคุณจะเป็นดาวที่สว่างที่สุดในคืนนี้”

กู้หรันเม้มปากและพยักหน้า

แล้วก็ถือชุดเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

และในตอนนี้เอง สีโม่เฉิงก็มาถึงข้างล่างแล้ว

พอเห็นว่าจอสนั่งอยู่คนเดียว ก็เลยถามว่า “หรันหรันล่ะ?”

จอสก็ทำปากยื่นไปตรงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

“อยู่ข้างใน”

แล้วตอนที่เธอพูดอยู่นั้นประตูก็เปิดออกมา

กู้หรันเดินออกมาพร้อมกับชุดเดรสสีแดง

วินาทีนั้น ลมหายใจของจอสและสีโม่เฉิงก็หยุดชะงักไป

ราวกับว่าช็อกเพราะความสวยงามที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองในตอนนี้

เห็นว่ากู้หรันดูสะโอดสะอง สวมใส่ชุดเดรสสีแดง บุด้วยความงามอันสูงส่ง