บทที่ 207 ต้นร้ายปลายดี

สีโม่เฉิงหยิบแหวนนั้นออกมา แล้วก็สวมใส่ให้กู้หรัน

“ผมควรจะให้คุณก่อนหน้านี้แล้ว แต่ก็รู้สึกว่า มันควรจะมีพิธีหน่อย แล้วก็มอบให้คุณในโอกาสที่เหมาะสม”

“แล้ววันนี้เป็นวันที่พวกเราจะได้เปิดเผยความสัมพันธ์ให้ทุกคนได้รับรู้ ก็เหมือนกับว่าผมได้ขอคุณแต่งงานอีกครั้ง หรันหรัน คุณยอมแต่งงานกับผมไหม？”

กู้หรันบอกเขาด้วยความตกใจ

แหวนบนนิ้วของเธอส่องประกายอย่างสวยงามภายใต้แสงไฟ และเธอก็พูดอะไรไม่ออก

ความรู้สึกอบอุ่นค่อยๆ ไหลผ่านหัวใจของเธอ เธอเม้มริมฝีปากและยิ้มอยู่ครู่หนึ่ง

“มีคนแบบคุณที่ไหนกัน สวมแหวนก่อนแล้วค่อยขอแต่งงานเนี่ยนะ นี่เป็นพวกนักเลงหรือเปล่า？”

จอสที่เห็นภาพเหตุการณ์นี้ก็ถอยกลับออกไปเงียบๆ

แถมยังปิดประตูแทนพวกเขาด้วย

ไม่มีทางเลือก เขามีความรู้สึกว่าความสวีทที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนโสดอย่างเขาจะสามารถรับไหว

เพื่อที่จะไม่ต้องรับการโจมตี เขาก็เลยเลือกที่จะหนีออกไปก่อนดีกว่า

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ตอนนี้สีโม่เฉิงก็ยิ้ม แล้วจู่ๆ ก็คุกเข่าลง

“แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ? ถือว่าจริงใจหรือยัง? คุณกู้หรันครับ แต่งงานกับผมได้ไหม？”

กู้หรันใจสั่นอย่างรุนแรง

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกตื้นตันจนอยากจะร้องไห้

เธอยกมือขึ้นเพื่อดึงชายหนุ่มให้ลุกขึ้น

“พอแล้ว จดทะเบียนสมรสก็จดไปแล้ว คุณจะทำเกินหน้าที่ไปทำไมอีก？”

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ยอมเธอ

ได้แต่รอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

เพราะเขารู้ว่า ที่ไปจดทะเบียนสมรสก่อนหน้านี้ มันเป็นการบังคับให้เป็นไปตามแผนเท่านั้นเอง

ตอนนั้นเธอไม่ได้มีความรู้สึกที่แท้จริง ก็แค่ทำเพื่อให้ได้มรดกที่คุณตาทิ้งเอาไว้ให้ เพื่อป้องกันการถูกฝูงหมาป่าตระกูลกู้กลืนกินไป ก็เลยต้องยอมจดทะเบียนกับเขาเท่านั้นเอง

แต่ว่าตอนนี้ เขาอยากรู้ใจจริงของเธอ

เขาอยากรู้ว่า ถ้าเกิดว่าตัดเรื่องผลประโยชน์พวกนั้นออกไป เธอจะยอมแต่งงานกับเขาหรือเปล่า?

แล้วกู้หรันฉลาดขนาดไหน？

แค่มองแว๊บเดียว เธอก็อ่านความคิดของชายหนุ่มได้ทันที

เธอเม้มปาก หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็พูดออกมาว่า “ฉันตกลง”

ไม่มีผลประโยชน์ ไม่มีการแลกเปลี่ยนอะไร แต่เพราะว่าคนคนนั้นคือคุณ ฉันถึงได้ยอม

สายตาของสีโม่เฉิงเป็นประกายขึ้นมาทันที

เขายืนขึ้นและกอดกู้หรันเอาไว้ พร้อมกับจูบเธออย่างแรง

“ขอบคุณนะ หรันหรัน ผมดีใจมากเลย”

กู้หรันตกตะลึงไปเล็กน้อย เธอยังไม่ทันจะตั้งสติได้ก็ถูกชายหนุ่มอุ้มขึ้นมา