บทที่ 211 อธิบายให้เธอฟัง

อะ อะไรนะ?

กู้หรันชะงักทันที

เมื่อครู่เธอพูดว่าอะไรนะ?

ทิ้งสีโม่เฉิงกับเป่าเปา และออกไปจากชีวิตพวกเขางั้นเหรอ?

ดังนั้นเธอจึง....

เธอเหลือบมองสีโม่เฉิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ทว่ากลับมองเห็นสีหน้าถมึงทึงของชายหนุ่มในเวลานี้ คำพูดที่ออกมาจากปากอันเย็นชืดอย่างกับน้ำแข็ง

“คุณยังไม่มีคุณสมบัติพอที่ทำให้ผมต้องมาคอยตำหนิคุณด้วยซ้ำ! เป่าเปาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคุณสักนิด”

หลี่ถิงถิงหน้าซีดเผือดขึ้นมาฉับพลัน

“พี่โม่เฉิง...”

“คนดีๆ เขาไม่มายืนขวางทางกัน หลีกไปซะสิ!”

หลี่ถิงถิง “……”

สุดท้าย สีโม่เฉิงพากู้หรันเดินจากไป

หลี่ถิงถิงจ้องมองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป ความเจ็บปวดจี๊ดจุกอก

พี่โม่เฉิง นี่คุณยังพูดว่าคุณไม่ได้ตำหนิฉันเหรอคะ

หากคุณไม่ได้ตำหนิฉัน แล้วทำไมต้องใช้ทัศนคติแบบนี้ปฏิบัติต่อฉันด้วยล่ะ?

ความรู้สึกรักแรงเกลียดแรงที่ว่ากัน มันก็เป็นลักษณะแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

เธอก้มหน้าก้มตา น้ำตาเม็ดกลมโตไหลพรั่งพรูเป็นสาย

หากสีโม่เฉิงรู้ความคิดของเธอ เกรงว่าคงต้องโมโหสุดๆ จนบ้าตายอย่างแน่นอน

ขณะนั้น เขากำลังจับมือกู้หรัน และต้องการอธิบายกับเธออย่างร้อนใจ

“หรันหรัน คุณอย่าเข้าใจผิดนะ เรื่องมันไม่ได้เป็นไปตามที่คุณคิด”

ในทางกลับกันกู้หรันกลับสงบเสงี่ยมมาก

แม้ว่าในใจยังรู้สึกตื่นตระหนกก็ตามที แต่เธอยินยอมให้โอกาสสีโม่เฉิงได้อธิบายสักครั้ง

ขณะนั้นจึงยืนนิ่งอยู่กับที่ พลันดึงมือกลับพร้อมทั้งยืนกอดอกเพื่อจ้องมองเขา

“ได้ค่ะ คุณพูดมาเลย ฉันรอฟังอยู่”

สีโม่เฉิงกลืนน้ำลายลงคอทันที

นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาตื่นเต้นได้ขนาดนี้ กลัวเหลือเกินว่าถ้าเขาไม่ได้อธิบายได้ดีพอ จะทำให้สาวน้อยโกรธเคืองเอาได้

เขาพยายามตั้งสติกับความคิดของตนเอง พลันกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม “เอ่อคือ ผมเคยเป็นแฟนกับหลี่ถิงถิงมาก่อนจริงๆ ครับ”

กู้หรันหรี่ลงดวงตาด้วยสายตาอันตราย

“เมื่อไหร่คะ?”

“ห้าปีก่อนครับ”