บทที่210 น้อยเนื้อต่ำใจ

พอคิดได้แบบนี้ เธอก็หันไปมองสีโม่เฉิงกับกู้หรัน

แต่ทันทีที่เธอเห็นหน้าเธอชัดเจน ลมหายใจของเธอก็หยุดนิ่งไปในทันที

อะไรจะสวยปานนั้น？

คำว่างามจนล่มเมืองได้มันไม่เกินจริงเลย

หลี่ถิงถิงเป็นคนที่มั่นใจกับรูปร่างหน้าตาของตัวเองมาโดยตลอด

เพราะถึงยังไงแม่ของเธอก็เป็นสาวงาม แล้วตัวเองจะด้อยกว่าได้ยังไง?

แต่ว่าตอนนี้ พอเธอเห็นกู้หรัน เธอก็อดรู้สึกอายไม่ได้

ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้สวยขนาดนี้？

เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสวยขนาดนี้มาก่อน

สวยจนเหมือนหลุดออกมาจากรูปภาพ

และในขณะเดียวกัน กู้หรันก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเธอเหมือนกัน

เมื่อเทียบกับความสับสนและอิจฉาของหลี่ถิงถิง กู้หรันได้แต่ยิ้มจางๆ เท่านั้น

ประกอบกับชุดสีแดงสดและการแต่งหน้าของเธอ ทำให้เธอมีออร่าของราชินี

หลี่ถิงถิง “……”

จู่ๆ ก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

และในขณะเดียวกัน หลี่หมิงจูก็ตามเขามา

เธอยิ้มแสดงความยินดีกับคุณท่าน หลังจากนั้นก็หันไปมองกู้หรัน

สายตาของเธอเผยให้เห็นความประหลาดใจ และมากกว่านั้นก็คือความระมัดระวังและเกลียดชังอย่างแรงกล้า

ยัยเด็กคนนี้ ดูท่าทางก่อนหน้านี้จะประเมินเธอต่ำไป

ตอนแรกก็คิดว่าเธอหน้าตาดีนิดหน่อย แต่ไม่คิดเลยว่าแต่งหน้าแต่งตัวออกมาแล้วจะสวยขนาดนี้

ไม่น่าล่ะถึงทำให้สีโม่เฉิงหลงได้ขนาดนี้

หลี่หมิงจูเก็บความอิจฉาในสายตาของตัวเอง พร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า “หรันหรัน วันนี้หนูสวยมากเลยนะ”

กู้หรันก็ตอบอย่างเหมาะสม “ขอบคุณค่ะ ป้าหลี่ก็สวยมากเหมือนกันค่ะ”

หลี่หมิงจูได้ยินดังนั้น ก็ยกมุมปากขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

เธอมั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเองจริงๆ

ไม่อย่างนั้น คงไม่ใช่สาวแก่วัย 40 กว่าแต่ยังมีคนมาตามจีบเยอะแยะอยู่หรอก

สีเทียนสิงไม่เคยชอบเพื่อนรักของภรรยาเขาคนนี้เลย แต่หลายปีที่ผ่านมาเพราะเห็นแก่หน้าตาของภรรยา ก็เลยยอมสุภาพกับพวกเธอ

ตอนนี้เพราะเห็นว่าเธอกำลังจะแพนหาง ก็รีบพูดกับแม่บ้านว่า “คนน่าจะมาเยอะแล้วใช่ไหม? เดี๋ยวก็เริ่มเปิดงานได้เลย ให้ทุกคนไปที่ห้องอาหารได้”

“ได้ค่ะ”

พอมีการขัดขึ้นมา ก็ไม่มีใครสนใจความสวยของหลี่หมิงจูอีกเลย