บทที่ 213 เธอจำไม่ได้แล้ว

ดังนั้น เธอจึงไปจากสีโม่เฉิงสักพัก

เดิมคิดว่า แค่ตนเองจากไปสักพัก ผู้ชายคนนั้นค้นพบว่าการที่ไม่มีเธออยู่ด้วย ชีวิตของตนเองก็เปลี่ยนเป็นจืดชืดและน่าเบื่อมาก

จากนั้นเขาก็จะเข้าใจหัวใจของตนเอง และเสนอตัวมาตามเธอกลับไปเอง

อย่างไรก็ตาม เรื่องราวกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น

การจากไปของเธอสำหรับเขาแล้ว เหมือนไม่มีผลกระทบใดๆ เลย

หลี่ถิงถิงโกรธมาก

ความจองหองของเด็กสาว ทำให้เธอไม่สามารถกลืนน้ำลายตนเอง ที่ให้ตนเองต้องแบกหน้ากลับมา

ดังนั้นจึงได้อดทนอดกลั้นทำตัวเฉยชาใส่สีโม่เฉิงมาตลอด

การอดกลั้นนี้ลากยาวจนถึงห้าปี

กู้หรันได้ยินเรื่องเหล่านี้ที่เขาพูดจบแล้ว พลันถลำลึกสู่ความหม่นหมองทันที

สีโม่เฉิงเองก็ทราบดีว่า คำพูดเหล่านี้สำหรับเธอแล้วมันอาจจะผิดปกติจนไม่จินตนาการไม่ถึง

เธอจำต้องขอเวลาในการยอมรับอีกทั้งครุ่นคิด จนสามารถเข้าใจถึงเรื่องนี้ได้

ดังนั้น เขาก็ไม่ได้พูดอะไร แค่คอยมองเธออย่างเงียบเชียบ

เหมือนนักโทษคนหนึ่ง ที่กำลังรอคำพิพากษาจากผู้พิพากษา

ผ่านไปสักพัก

กู้หรันเพียงถอนหายใจออกยาวๆ

เธอแหงนหน้า พร้อมทั้งจ้องมองสีโม่เฉิงอย่างจริงจัง

ท่ามกลางแสงไฟสว่างไสวที่สาดส่องเข้ามาทางด้านข้างของทางด้านหลัง กระทบใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม จนเกิดความงดงามอันวิจิตรตระการตาขึ้นมา

เธอเอ่ยถามอย่างจริงจัง “สีโม่เฉิง ฉันขอถามคุณสักคำถามค่ะ”

หัวใจสีโม่เฉิงบีบรัดแน่น “ครับ คุณถามมาเลย”

“คุณยังรักเธออยู่มั้ย?”

สีโม่เฉิงตัวสั่นทันที

พลันได้ยินเสียงเธอพูดอย่างแผ่วเบา “เด็กสาวคนที่เคยช่วยคุณคนนั้น คนที่ทำให้คุณคอยไปตามหาอยู่นานอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ยังรักเธออยู่หรือเปล่าคะ?”

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร

เพียงดวงตาอันแน่วแน่คู่นั้น กลับบอกทุกอย่างไว้ชัดเจนหมดแล้ว

หัวใจของกู้หรันแสดงอาการหัวเราะเยาะให้ตนเองจนตีพลุ่งพล่านขึ้นมา

โดยที่ไม่รู้เพราะเหตุใด พลันรู้สึกทรมานใจขึ้นมาทันทีทันใด

ซึ่งมันไม่ได้แตกต่างไปจากการโดนเฉิงเฟิงทรยศหักหลัง ความเจ็บปวดเหมือนโดนคมมีดเชือดเฉือน

ความรู้สึกเศร้าโศก ช่างเหมือนน้ำนิ่งในทะเลสาบ ราวกับมีมือขนาดใหญ่ไร้รูปร่าง ที่ฉุดกระชากให้ตนเองดำดิ่งลงก้นทะเลสาบอย่างสุดแรง

ความรู้สึกโศกเศร้าที่มีความรู้สึกกดดัน จนหายใจไม่ออกอย่างหนักหน่วง

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมทั้งฝืนยิ้มออกมา

ทว่าแม้ว่าใบหน้าจะมีรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับแดงก่ำสวนทางกัน

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”